நேற்றைய காற்று

“நாங்களும் மைக் பிடிச்சிட்டோம்”

2009-10-04T23:36:00.006-04:00

நீண்டநாட்களாக வலைப்பதிவுப்பக்கம் வரமுடியாதபடி வேலைச்சுமையும் வேறுசில சுமைகளும் அழுத்திக்கொண்டிருந்தபோதும் எழுதவேண்டும் என்று நினைத்த விடயங்கள், லோசன் கொடுத்த வண்ணத்துப்பூச்சி குறித்தான விடயத்திலிருந்து இன்று கலந்துகொண்ட தமிழ் தகவல் தொழிநுட்பக் கருத்தரங்கு வரை நிறையவே இருக்கின்றன. இனிவரும் நாட்களில் நேரம் உள்ளபோது அவற்றை ஒவ்வொன்றாக எழுதலாம் என்று நினைக்கிறேன். (இப்படித்தான் ஒவ்வொருமுறையும் என்று யாரோ சொல்வது கேட்கிறது)

இன்றைய நாளில் (04-10-2009) கனடா கந்தசாமி கோவில் மண்டபத்தில் இடம்பெற்ற தமிழ் தகவல் தொழிநுட்பக் கருத்தரங்கில் வலைப்பதிவுகள் பற்றிய அறிமுகம் ஒன்றைக் கொடுப்பதற்காக ஒலிவாங்கியைப் பிடித்தது மற்றும் அதனுடன் சேர்ந்த அனுபவங்களை வாழ்வில் மறக்க முடியாத ஒன்றாகப் பதிவுசெய்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

வலைப்பதிவுகளைப்பற்றிய அறிமுகத்தை வழங்குமாறு நிகழ்வின் ஏற்பாட்டாளரும் என் பாடசாலைக்கால நண்பனுமான அனுராஜ் ஒரு மாதத்துக்கு முன்னரே கேட்டுக்கொண்டபோதும், வலைப்பதிவுக்கு நான் வருவதையே வலைபோட்டுத் தேடவேண்டியிருக்கும் நிலையில் என்னால் என்ன செய்யமுடியும் என்ற பயம் ஒரு பக்கத்தில் இருந்தாலும், வலைப்பதிவுகளில் பல்லாண்டுகால அனுபவமுள்ள நண்பாகள் இருக்கிறார்கள், இணைந்து பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற துணிச்சலில் ”சரி” என்று சொல்லிவிட்டேன். நான் மலைபோல நம்பியிருந்த என் நண்பனும் வேலைப்பிரச்சனையால் வரமுடியாது என்றாகிவிட்ட நிலையில், என் நிலை சிக்கலாகிவிட்டது. நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்த நண்பனும் தனக்குத் தெரிந்த கனடாவில் பிரபலமான ஒரு வலைப்பதிவரை அழைத்திருப்பதாகவும் அவரும் சம்மதித்துள்ளதாகவும் சொன்னதும் ஓரளவு நிம்மதியாகவிருந்தது. கடைசியாக இன்று நிகழ்வுக்குப் போனபின்பு, அவர் இல்லை வேறொருவர் வருகிறார் என்று சொல்லப்பட்டது. இப்படியாக ஏகப்பட்ட குளறுபடிகளோடும் ஏதோ சில தயார்ப்படுத்தல்களோடும் சென்றபோதும் அங்கே போனதும் நான் சந்தித்த அதிர்ச்சிகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகவேண்டும்.

முதலாவதாக, குறைந்தது நூறு பேராவது வருவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட நிகழ்வுக்கு ஆரம்பத்தில் வந்திருந்தவர்கள் ஏறக்குறைய இருபத்தைந்துபேர். அடுத்ததாக, வந்திருந்தவர்களில் பலர் பிரபலமான மற்றும் தீவிரமான வலைப்பதிவர்கள். இவர்களுக்கு முன் வலைப்பதிவு பற்றிய அடிப்படை அறிமுகத்தை எப்படிச் செய்வது என்று நானும் அங்கு அறிமுகமான சக வலைப்பதிவரான சினேகிதியும் தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, மேடையில் காரசாரமான விவாதம் ஒன்று போய்க்கொண்டிருந்தது. என்னோடு சேர்ந்து கருத்துப் பரிமாற வந்திருந்த சினேகிதிக்கோ, விரைவில் முடித்துக்கொண்டு போகவேண்டிய அவசரம். எப்படியோ கையையும் காலையும் ஆட்டிச் சைகை மொழிபேசி அவர்களை நிறுத்த வைத்து, ஒருமாதிரியாக நமக்கான வாய்ப்பும் வந்தது.

சரி, வருவது வரட்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டு ஏறிநின்று முன்னால் பார்த்தால், பிரபல பதிவர்கள் எல்லாம், ”இவன் என்ன சொல்லப்போகிறான்?” என்ற தோரணையில் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக ஒரு பிரமை எனக்குள். பல்கலைக்கழக வாத்தியார்களை இருத்திவைத்து அவர்களுக்கு, பாலர் வகுப்பெடுக்கும் மாணவனைப்போல வேறு வழியின்றி, கொண்டுசென்று வைத்திருத்த குறிப்பில் இருந்த்தையெல்லாம் கொட்டத் தொடங்கினேன். இடையில் வலைப்பதிவொன்றை உருவாக்கும் விதத்தைச் செய்முறையாகக் காட்ட சினேகிதியை மேடைக்கு அழைத்தபோது, இருந்த குழப்பத்தில் பெயரைச் சரியாகச் சொன்னேனா என்ற சந்தேகம் இப்போதும் எனக்கு இருக்கிறது. ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் ”உங்களுக்கென்ன மண்டைப்பிழையா?” என்று என்னிடம் கேட்ட நண்பி ஒருவர் நிகழ்வுக்கு வருவதாக இருந்தது. நல்லவேளை அவர் வரவில்லை. ஒருமாதிரி கொண்டுபோன குறிப்புக்களில் பாதியை விழுங்கி, சொல்ல முடிந்ததை எல்லாம் சொல்லிமுடித்து கீழே இறங்கும்போது இருந்த மனநிலையை வார்த்தையில் சொல்ல முடியாது...

சொன்ன விடயங்களுக்கு வரவேற்புக் கிடைத்ததோ இல்லையோ, என் தமிழுக்கு நல்ல வரவேற்புக் கிடைத்தது. முக்கியமாக, அங்கு வந்திருந்த தமிழறிஞராக எல்லோராலும் மதிக்கப்படும் ஒருவர் ”உவனை எங்கயடா பிடிச்சனி?“ என்று நண்பனிடம் கேட்டுப் பாராட்டும் அளவுக்கு ஏதோ என் தமிழ் இருந்தது என்பது நான் எதிர்பாராத ஒன்று. இந்த அனுபவத்தோடு ஒருசில பதிவர்களைச் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பமும் கிடைத்தாலும் பலருடன் அறிமுகமாகும் வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை.

பொதுவாக, புலம்பெயர்ந்து கனடாவுக்கு வந்த்திலிருந்து இன்றுவரையான 22 மாதங்களில் நான் பெரியளவில் இப்படியான பொதுநிகழ்ச்சிகளில் பார்வையாளனாகக்கூட கலந்துகொண்டதில்லை. எண்ணிப்பார்த்தால் இது நான் கலந்துகொண்ட நாலாவது நிகழ்வாக இருக்கும். மேடையில் ஏறியது இதுதான் முதல்முறை. ஆனாலும் ”நாங்களும் மைக் பிடிச்சோமில்ல” என்று சொல்வதைத்தவிர வேறு எதையும் அங்கு செய்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை. அடுத்துவரும் காலங்கள் எப்படியோ?

கறுப்பு ஜூலையும் நானும்

2009-07-23T09:38:00.005-04:00

கறுப்பு ஜூலையின் 26வது ஆண்டு நிறைவை இன்று உலகம் முழுவதும் பரந்துவாழும் தமிழர்கள் நினைவுகூர்ந்துகொண்டு இருக்கிறார்கள். அடக்குமுறைக்கு எதிரான ஆயுதமுறை எதிர்ப்பு என்று ஆரம்பித்த போராட்டம் தமிழ் மக்களுடைய பிரிவினைக் கோரிக்கைக்கான நியாயப்படுத்தலை கறுப்பு ஜூலையில் வலுவாகப் பெற்றுக்கொண்டது. அது தமிழீழத்துக்கான போராகி, இந்த 2009ம் ஆண்டின் மே மாதம்வரை மிகப்பெரும் ஆளணி பொருளாதார முதலீட்டுடனான ஆயுதப் போராட்டமாக வியாபித்திருந்து, இப்போது இருக்கிறதா இல்லையா என்கின்ற கேள்விகளையும் சந்தேகங்களையும் எல்லோர் மனதிலும் விதைத்த முடிவு தெரியாத பயணமாகவும், சிலவேளைகளில் சிலருக்கு “பாதை தவறிய பயணமா?” என்கின்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியதாகவும் இருக்கிறது.

கறுப்பு ஜூலைக் கலவரத்தின் பாதிப்பு என்பது என்னைப் பொறுத்தவரை, விபரம் அறியாத வயதில் வீட்டுக்குள் இருந்துகொண்டு, வானொலியில் கலவரம் பற்றிய செய்தியைக் கேட்டு வீட்டார் பேசிக்கொண்ட பயம் கலந்த உரையாடல்களால் கலவரப்பட்டுக்கொண்டிருந்த ஞாபகத்தோடு ஆரம்பிக்கிறது. ஆனால் அதன் பாதிப்பு இன்றுவரை ஏதோவொரு வடிவத்தில் அச்சமாகவும் வன்முறைக்கான விருப்பமாகவும், உணர்வுகள் மரத்துப்போன நிலையாகவும் தொடர்ந்துகொண்டிருப்பதை உணரமுடிகிறது.

நான்கு வயதில், ”தமிழரைச் சிங்களக் காடையர்கள் கொலைசெய்து சொத்துக்களைச் சூறையாடுறாங்களாம். நாங்கள் கொழும்பில இருந்திருந்தால் உன்ர அப்பாவையும் கொண்டிருப்பாங்கள்” (நான் பிறந்து 1981ம் ஆண்டுவரை இருந்தது கொழும்பில்தான். அந்த நேரத்தின் என்னுடைய தந்தை நாங்கள் இருந்த பிரதேசத்தின் சில சண்டியர்களுக்கு சிம்மசொப்பனமாக இருந்ததாக கூறுவார்கள்.) என்று அப்பம்மா சொல்லக் கேட்டு, முகமோ முகவரியோ தெரியாமலே எல்லாச் சிங்களவர் மீதும் வெறுப்பும் குரோதமும் எனக்குள் வேர்விட்டிருந்த்து. பிற்பட்ட காலங்களில் விடுதலைப் புலிகளின் தாக்குதலில் எங்காவது இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்ட செய்தி பத்திரிகையில் வந்தால், மகிழ்ச்சியோடு உரத்த சத்தம் போட்டு எல்லோருக்கும் வாசித்துக்காட்டும் அளவுக்கு என்னை, அந்தக் குரோதம் உருவாக்கியிருந்தது. ஆறு வயதிலேயே பத்திரிகை வாசிப்பை எனக்குள் ஊட்டியது நல்லதாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு சிங்கள இராணுவத்தினனுடைய மரணமும் அளவிட முடியாத மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது நல்லதா இல்லையா என்பதை இப்போதும் தீர்மானிக்க முடியவில்லை.

பத்து வயது வரையான காலங்களில் கொழும்புக்குச் செல்லும் தருணங்களிலெல்லாம் என்னை அன்போடு விசாரிக்கும் நாம் இருந்த வீட்டின் அயலில் வசிக்கும் பெண்களுக்கெல்லாம் கடைவாய்ப்பற்களை உருவாக்கி அதில் இரத்தம் சொட்டுவதைக் கற்பனைசெய்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அளவுக்கு என்னுடைய மனநிலை இருந்த்து என்பதை இப்போது நினைத்தால் வியப்பாக இருக்கிறது. அந்த நாட்களில் நரகத்தின் நடுவே இருப்பதுபோன்ற பயத்துடன் அப்பம்மாவின் கைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்தபடி கொழும்பின் வீதிகளில் நடந்தவன், பின்னர் சூரியன் எப்.எம்மில் பணியாற்றிய காலத்தில் நேரகாலமில்லாமல் கட்டாக்காலிபோல நடந்து திரிந்திருக்கிறேன்.

இப்படியாக 1995ம் ஆண்டுவரை யாழ்ப்பாணமே உலகம் என்ற வாழ்க்கையில் என்னுடைய சிந்தனைகள் ஒரு வட்டத்துக்குள்ளேயே இருந்தது. அதுதான் சரியென்றும் மனதுக்குப் பட்டது.

பின்னர் இடம்பெயர்வுகளோடு வன்னிக்குச் சென்ற ஒரு வருடகாலமும் அதற்கு முற்பட்ட இரண்டுவருடங்களும், யாருக்கும் கட்டுப்படாத ஒருவனாக என்னை மாற்றியிருந்தன. பெற்றோரோ வேறு எவரோ என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதபடி “கூடக் கதைச்சால் இயக்கத்துக்குப் போயிடுவான்” என்ற ஒரு வசனம் எனக்கு வாய்ப்பாக இருந்தது. அது தந்த துணிவில் பாடசாலைக்குப் போவதில்லை, நண்பர்களோடு சுற்றுவது என்று திரிந்தாலும், போராளிகளின் சுய கட்டுப்பாடுகள், தமிழ்ப்பற்று போன்றவற்றின் ஈர்ப்பால் (பெரும்பாலும் அவர்களே எனக்கு மாதிரிகளாக இருந்தார்கள்) தறிகெட்டுப் போகவில்லை என்பதோடு, தனியார் கல்வி நிறுவனத்துக்கு ஒழுங்காகப் போனதால் என் கல்வியும தப்பிக்கொண்டது. ஏன் அங்கு ஒழுங்காகப் போனேன் என்பது இந்தப் பதிவுக்குத் தேவையில்லாததால் விட்டுவிடுகிறேன்.

பிற்பட்ட காலத்தில் கொழும்புக்கு வந்து இலங்கையின் முன்னணி தேசிய கல்லூரியொன்றில் கற்கும் வாய்ப்பு வந்தபோது சிங்கள மாணவர்களுடன் பழகும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பின்னர் பல்கலைக்கழகமும் சூரியன் வானொலியும் ஏராளமானவர்களோடு பழகும் வாய்ப்புக்களைத் தந்தபோது என்னுடைய உலகத்தின் வட்டம் கொஞ்சம் பெரிதாகியது. சிங்களவர்களில் சில நண்பர்கள் வாய்த்தபோது, எல்லாச் சிங்களவர்களும் அப்படியில்லை என்கின்ற எண்ணமாற்றம் ஏற்பட்டது. சில சந்தர்ப்பங்களில் அவர்கள் என்னுடைய மற்ற நண்பர்களை விடவும் நல்லவர்களாக இருந்தார்கள். பெரும்பாலானவர்களுக்கு, முக்கியமாக, பல்கலைக்கழகத்திற்கு வந்திருந்த கிராமப்புறத்தைச் சேர்ந்த சிங்கள மாணவர்களுக்கு வடக்கிலும் கிழக்கிலும் என்ன நடக்கிறது என்பதே தெரியாமலும், விடுதலைப் புலிகள் என்பவர்கள் இரண்டு கடைவாய்ப்பற்களும் முளைத்த இரத்தக் காட்டேரிகள் என்ற எண்ணமும் (என்னவொரு ஒற்றுமை) இருந்ததைக் கண்டிருக்கிறேன். அதேபோல, எங்கள் வானொலியின் பொறியியல் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் (அனைவரும் சிங்களவர்கள்), யாழ்ப்பாணத்துக்கான அலைவரிசையை உருவாக்குவதற்காக என்னோடு வந்துவிட்டுத் திரும்பும்போது, கிளிநொச்சியில் இருந்த உணவகங்களின் சிறப்பையும் தமிழீழ காவல்துறையின் நேர்மையையும் வியந்து நாள்முழுவதும் பாராட்டியபடியே வந்ததும், “எங்களப்பற்றி இவைக்கு இப்பத்தான் தெரியுது” என்ற இறுமாப்பையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது.

இப்படியாக விரிந்த என் உலகம், இப்போது கனடா வாழ்க்கையில் இன்னும் பரந்துபட்டதாக மாறியிருக்கிறது. இப்போது யாழ்ப்பாணம் மட்டுமே உலகம் என்றிருந்த நாட்களை நினைக்கும்போது சிரிப்பு வருகிறது. அதேபோல இலங்கை மட்டுமே உலகம் என்றிருந்தபோது உருவாக்கி வைத்திருந்த கோட்பாடுகளும் போலியானவை என்று உணரமுடிகிறது. இருந்தாலும், எங்காவது ஸ்ரீலங்கா இராணுவத்துக்குப் பேரிழப்பு என்று செய்தி வரும்போது மனம் மகிழ்ச்சியில் துள்ளுவதை இன்றும் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இருபத்தாறு வருடங்கள் வளர்த்த மரத்தை இன்றைக்கோ நாளைக்கோ வெட்ட முடியாது என்பதோடு, தமிழினத்தின் போராட்டத்துக்கான தேவை இன்னும் அதிகரித்திருக்கும் இன்றைய நிலையில், அந்தக் காரணங்கள் மறையும்வரை இந்த மனநிலை மாறாது என்பதும் புரிகிறது.

.

பெம்மானே

2009-06-18T10:18:00.027-04:00

(முதலில் ”தாய்தின்ற மண்ணே” பதிவில் மேலதிகமாக இடலாம் என்றுதான் எண்ணிணேன். கொஞ்சம் பெரிதாகிவிட்டதால் தனிப்பதிவாக இடுகிறேன்)

இந்தப் பாடலை எப்படி இதுவரை கேட்காமல் விட்டேனோ தெரியவில்லை. சயந்தன் சுட்டிக்காட்டிய பின்னர்தான் அற்புதமான பெம்மானே பாடலையும் கேட்டேன். உண்மையில் தாய்தின்ற மண்ணே பாடலில் லயித்திருந்ததால் இன்னொரு பாடலைக் கேட்கும் மனநிலையில் இருக்கவில்லை.

பெம்மானே பாடல் முழுக்க இன்றைய ஈழத்தமிழரின் அவலங்களை சோழர் காலத்தின் பின்னணியில் வடித்திருக்கும் கவிப்பேரரசு வைரமுத்துவுக்கு மீண்டும் ஈழத்தமிழனின் நன்றிகள். ஆரம்பத்தில் சோகங்களைச் சொல்லி, போகப்போக சபதமேற்கும் பாங்கில் செல்கின்ற பாடல் பி.பி.ஸ்ரீனிவாசின் குரலில் கையறுநிலையில் முடிகிறது. என்னைப் பாதித்த துயரத்தின் பிடியிலிருந்து மீண்டுவிட்டதாக என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டாலும் இந்தப் பாடல்களைக் கேட்கும்போது அடிமனதில் இருக்கும் அனைத்துத் துயரங்களும் வெளிவருவதை உணர்கிறேன். வரிகளை நான் விளங்கிக்கொண்டபடி தருகிறேன். இருந்தாலும் இசையுடன் கேட்கும்போதுதான் அதன் வலிமை தெரியும்.

பெம்மானே பேருலகின் பெருமானே
ஆண்ட இனம் மாண்டழிய அருள்வாயோ
வெய்யோனே என்புருகி வீழ்கின்றோம்
வெந்தழிந்து மாய்கின்றோம் விதிதானோ
புலம்பெயர்ந்தோம் பொலிவிழந்தோம் புலன்கழிந்தோம்
அழுதழுது உயிர்கிழிந்தோம் அருட்கோனே

இந்த இடத்தில் வருகின்ற புல்லாங்குழலோசை மனதை என்னவோ செய்கிறது. 90களின் ஆரம்ப காலத்தில் வந்த சில ஈழப்பாடல்களின் ஞாபகமும் சேர்ந்தே வருகிறது. கூடவே வரும் ஏளனச் சிரிப்பு அந்த இடத்தில் சிலரைப் பொருத்திப் பார்க்க வைக்கிறது.

சோறில்லை சொட்டுமழை நீரில்லை
கொங்கையிலும் பாலில்லை கொன்றையோனே
மூப்பானோம் உருவழிந்து முடமானோம்
மூச்சுவிடும் பிணமானோம் முக்கணோனே
ஊன் தேய்ந்தோம் ஊனுருகி உயிர் ஓய்ந்தோம்
ஓரிழையில் வாழ்கின்றோம் உடையகோனே

இப்படி ஓலமாகச் சென்ற பாடல் அடுத்து சபதமேற்பதாக மாறுகிறது.

நீராகி ஐம்புலனும் வேறாகி
பொன்னுடலம் சேறாகி போகமாட்டோம்
எம்தஞ்சை யாம்பிறந்த பொன்தஞ்சை
விரலைந்தும் தீண்டாமல் வேகமாட்டோம்
தாழ்ந்தாலும் சந்ததிகள் வீழ்ந்தாலும்
தாய்மண்ணில் சாகாமல் சாகமாட்டோம்

வரிகளின் போக்கில் தஞ்சைக்குப் பதில் மனதில் என்ன தோன்றும் என்பது உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். இதன்பின்னர் வருகின்ற இசையின் இனம்புரியாத வலியோடு பி.பி.ஸ்ரீனிவாசின் குரல் அழுகிறது.

பொன்னார் மேனியனே வெம் புலித்தோல் உடுத்தவனே
இன்னோர் தோல்கருதி நீ எம்தோல் உரிப்பதுவோ
முன்னோர் பாற்கடலில் அன்று முழுநஞ்சுண்டவனே
பின்னோர் எம்மவர்க்கும் நஞ்சு பிரித்து வழங்குதியோ

பெம்மானே பேருலகின் பெருமானே
ஆண்டஇனம் மாண்டழிய அருள்வாயோ...

இந்த அழுகையும் ஈழத்தமிழனின் இந்திய வல்லரசை நோக்கிய கதறலாகவே எனக்குத் தெரிகிறது. பாடலின் உண்மையான அர்த்தம் எதுவாக இருப்பினும் கேட்பவரது மனநிலையில் ஏற்றிவைக்கும்போது வேறு அர்த்தங்களை எடுக்கின்றது. தாய்தின்ற மண்ணே பதிவில் சொன்னபடி இந்தப் பாடல்கள் உள்ளவரை ஈழத்தின் இன்றைய சோகம் எம்மைச் சுற்றிக்கொண்டேயிருக்கும்.

பாடலைக் கேட்க

06 Pemmanae - P.B. Srinivas, Bombay Jayshree & கோரஸ்

நாடுகடந்த அரசும் இராணுவ ஆட்சியும்

2009-06-16T22:01:00.003-04:00

இலங்கைத்தீவின் அரசியல் களநிலை என்பது இன்று யாருடைய கற்பனைக்கும் எட்டாத வகையில் சர்வதேச வல்லரசுகளும் பிராந்திய அரசுகளும் நீண்டகால நலன்களுக்காகக் காய்நகர்த்தும் சதுரங்கமாக மாறியிருக்கின்ற நிலையில், நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் என்ற அடிப்படையிலான புலம்பெயர் தமிழ்மக்களின் நகர்வும் சிங்கள அரசாங்கத்தின் திரை மறைவு நகர்வுகளும் மிகப்பெருந் திருப்பங்களை ஏற்படுத்துபவையாக இருக்கின்றன.

ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கமானது முற்றுமுழுதாக இராணுவ அரசாங்கமாக அல்லது இராணுவ மயப்படுத்தப்பட்ட அரசாங்கமாக மெல்ல மெல்ல மாறிவருவதை அவதானிக்க முடிகிறது. முல்லைத்தீவில் முறைதவறிய யுத்தத்தை மேற்கொண்டு தமிழ்மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி மடக்கிவைத்தபின்னர், ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கத் தரப்பு மேற்கொண்டுவருகின்ற நடவடிக்கைகள் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படவில்லை என்றே தெரிகிறது. ஸ்ரீலங்காவின் இராணுவ ஆளணியை 5 இலட்சமாக அதிகரிக்கும் அரசாங்கத்தின் முடிவும், ஜெனரல் சரத் பொன்சேகாவுக்கு மேலதிக அதிகாரங்களோடு முப்படைகளின் ஒட்டுமொத்த தளபதி என்று வழங்கப்படவுள்ள பதவிநிலையும், ரஷ்யாவிலும் இன்னும் பல நாடுகளிலும் கொள்வனவு செய்யப்படுகின்ற விமானங்களும் ஆயுத தளபாடங்களும், ஸ்ரீலங்காவின் ராஜபக்ச சகோதரர்களால் முற்றாக அழிக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் விடுதலைப்புலிகளிடம் இருந்தான பாதுகாப்புக்கு என்று யாராவது நம்பினால் அது அவரது அறியாமையே தவிர வேறில்லை. ஒப்பிட்டுப்பார்த்தால் ஸ்ரீலங்காவின் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச தற்போது சென்றிருக்கும் மியான்மார் அல்லது பர்மாவின் ஆட்சியும் ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கம் சென்றுகொண்டிருக்கும் வழிமுறையும் வேறில்லை என்பது தெரியும்.

மிகப்பெரும் இராணுவ பலம், சர்வதேச மற்றும் உள்நாட்டு ஊடகங்கள் மீதான தடைகள், மனித உரிமை மற்றும் தொண்டு அமைப்புக்கள் மீதான இறுக்கமான கட்டுப்பாடுகள், மேற்குலகத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் என்பவற்றோடு, உலகப்பேரரசாக மாறிவரும் சீனாவின் அசைக்கமுடியாத ஆதரவு என்பவற்றைப் பட்டியலிட்டால் இந்த உண்மைகள் புரியும். அடுத்து நடக்கப்போவது என்ன என்பதையும் இலகுவாகக் கூறிவிட முடியும்.

போட்டியின்றி அல்லது பெயரளவிலான போட்டியுடன் அடுத்த ஆட்சிக்காலத்துக்குரிய ஜனாதிபதியாகவும் மகிந்த ராஜபக்ச தெரிவுசெய்யப்படுவார். அடுத்த பொதுத்தேர்தலில் வெற்றிபெற்று ஸ்ரீலங்காவின் பாதுகாப்பு அமைச்சராக அவருடைய சகோதரர் கோத்தாபய ராஜபக்ச தெரிவாவதுடன், அரசியலமைப்புத் தீர்மானங்களை மாற்றக்கூடிய மூன்றில் இரண்டுபங்கு பெரும்பான்மை இன்றைய ஆளுங்கட்சிக்குக் கிடைக்கும். அதற்காகவும் ராஜபக்ச சகோதரர்களின் எதிர்காலத் தேவைக்காகவும் தமிழ்க்கட்சிகள் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்குள் உள்வாங்கப்படும் ஏனயவை இல்லாமற்செய்யப்படும். விடுதலைப் புலிகள் அமைப்புக்குள் செல்வாக்கோடு இருந்து இப்போது சிறைப்பட்டுள்ள சிலர் அரசாங்கக் கட்சியின் வேட்பாளர்களாகக் களமிறக்கப்படுவர். இப்படியான வழிமுறைகளில் பெறப்படுகின்ற உறுதியான ஆட்சியோடு மூன்றில் இரண்டுபங்கு பாராளுமன்றப் பெரும்பான்மையும் கிடைத்தால், ராஜபக்சவின் ஆயுள் முழுவதற்குமான நிலையான ஆட்சிக்கு வழியேற்படும். இந்தப் போக்கில் மியான்மாரைப் போன்ற இராணுவ ஆட்சி அல்லது இராணுவ மயப்படுத்தப்பட்ட ஆட்சி அமையலாம்.

இப்படியான நிலையில் இந்தியா சும்மாயிருக்குமா என்ற கேள்வி எழலாம். இந்தியாவின் பிராந்திய நலனுக்கு அவசியமான வகையில் இலங்கைத்தீவில் இந்தியாவின் சொற்படி கேட்கும் அரசாங்கம் இருக்கவேண்டியது அவசியம். சிங்களவர்கள் தங்களை நட்புநாடாக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்பது இந்தியாவுக்கு நன்கு தெரிந்த ஒன்று. ஈழத்தமிழ் மக்களின் அரசியல் பிரதிநிதிகளாக இப்போது இருப்பவர்களை மட்டுமே இந்தியாவால் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதும் வெளிப்படையானது. எனவே, வடக்கு கிழக்கில் தமிழர்களுக்கான சுயாட்சி என்ற பெயரில் ஏதோவொரு பொம்மை ஆட்சி இந்தியாவுக்குக் கட்டுப்பட்ட நிலையில் அமையவேண்டும் என்பதே இந்தியாவின் விருப்பமாகவும் தீர்மானமாகவும் அமைந்திருக்கிறது. இதற்காகவே இந்திய மத்திய அரசு தமிழ்க்கட்சிகளை வரவழைத்துப் பேசியுமிருக்கிறது. தமிழ்க்கட்சிகளும் வேறு வழியில்லாமல் இந்தியாவின் பிராந்திய நலன்களுக்குக் கட்டுப்பட்டாக வேண்டிய நிலையில் இருக்கின்றன. இருந்தாலும் இப்படியான இந்தியாவின் நகர்வை பிக்குகளும் ஜே.என்.பி, ஜே.வி.பி போன்ற கட்சிகளும் அனுமதிக்கப்போவதில்லை. நிபந்தனைகளோடு கூட்டுச்சேரும் இந்தியாவைவிட நிபந்தனையின்றி ஆதரவு வழங்கும் சீனாவே சிங்கள தேசத்தின் அபிமானத்தைப் பெற்றது என்பதும் வெளிப்படை. இதன் ஒரு பகுதியாகத்தான் இந்தியன் ஓயில் நிறுவனத்துக்கு வடக்கு கிழக்கில் 300 எரிபொருள் நிரப்பு நிலையங்களை அமைக்க வழங்கப்பட வேண்டிய அனுமதியை மறுப்பது குறித்து ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கம் ஆலோசித்து வருகிறது. இதுவரைகாலமும் ஈழத்தமிழர்கள் “இந்தியா ஏதாவது செய்யும்” என்று காத்திருந்ததுபோல இனி இந்தியாவும் “ஸ்ரீலங்கா ஏதாவது தரும்” என்று காத்திருக்க வேண்டியதுதான்.

இப்படியான சூழ்நிலையில் புலம்பெயர் தமிழ்மக்களின் அடுத்த நகர்வாக நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் ஒன்றை அமைக்கும் தீர்மானம் செயற்பாட்டுக்கு வந்திருக்கிறது. புலம்பெயர் தமிழ்மக்கள் அதிகமாக வாழ்கின்ற நாடுகளில் கிளைகளை அமைத்து அந்தக் கிளைகள் அனைத்தையும் ஒன்றிணைந்த ஒரு மத்திய அமைப்பை (பேரவை) உருவாக்குவதன் ஊடாக ஒட்டுமொத்த புலம்பெயர் தமிழ்மக்களின் ஒருமித்த குரலான ஒரு அமைப்பினை ஏற்படுத்துவதற்கான அத்திவாரம் இடப்பட்டிருக்கிறது. அந்த நாடுகடந்த அரசாங்கத்தின் பிரதிநிதிகளாகத் தெரிவுசெய்யப்படுவோர் தேர்தல்முறை மூலம் ஜனநாயக வழியில் தெரிவுசெய்யப்பட உள்ளதாகக் கூறப்பட்டிருப்பதால் மேற்குலகம் கூறிவரும் ஜனநாயக அடிப்படையிலான பிரதிநிதிகள் என்கின்ற தகுதியும் கிடைத்துவிடும். இந்த நடவடிக்கைக்காக தமிழ்மக்கள் சார்பாக இதுவரை குரல்கொடுத்துவந்த முக்கிய அறிஞர்களைக் கொண்ட ஆலோசனைக்குழு அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்த நாடுகடந்த அமைப்பு அல்லது அரசாங்கத்துக்கு தமிழீழ அரசாங்கம் என்று பெயரிடப்படுவது சோர்ந்துபோயுள்ள புலம்பெயர் தமிழ்மக்களை உற்சாகப்படுத்தவா என்பது தெரியவில்லை. உண்மையில் தற்போது கூறப்படுவதைப்போன்று ஒட்டுமொத்த புலம்பெயர்ந்தவர்களுக்கான ஒரு அமைப்பு (நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம்) ஏற்படுத்தப்படுமாக இருந்தால், அது வரலாற்று முக்கியத்துவம் மிக்க நகர்வாகப் பார்க்கப்படும். அந்த அமைப்பின் ஊடாக இரண்டாகப் பிரிந்துகொண்டிருக்கும் உலகநாடுகளில் ஒரு பிரிவோடு இணைந்துகொள்ளவும் எதிர்காலத் திட்டங்களை வலிமையோடு எடுத்துச் செல்லவும் வாய்ப்பு ஏற்படும். பெரும்பாலும் அமெரிக்கா மற்றும் அதன் சார்புடைய நாடுகளோடுதான் அந்த இணைப்பு ஏற்படும் என்பது என் எதிர்பார்ப்பு. இருப்பினும், புலம்பெயர் தமிழ்மக்கள் எல்லோரும் ஆவலோடு எதிர்பார்ப்பதுபோல அது உண்மையான நாடுகடந்த அரசாங்கமாக இருக்குமா? அல்லது பணம்சேர்க்கும் இன்னொரு வழிமுறையாக மாறிவிடுமா என்பது காலப்போக்கில் தெரிந்துவிடும்.

நிறைவுசெய்வதற்கு முன்பாக,

தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் அனைத்துலக தொடர்பகத்தின் பொறுப்பாளர் செல்வராஜா பத்மநாதனையும் அவருடைய கருத்துக்களையும் வழிகாட்டல்களையும் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளதாகக் கூறும் விடுதலைப் புலிகளது அரசியல்துறையின் இப்போது வெளியில் வெளிப்படையாக இருக்கும் ஓரே முக்கிய நபரான மட்டக்களப்பு மாவட்ட அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளர் தயாமோகனையும் துரோகிகள் என்று திட்டித்தீர்ப்பவர்களுக்கு, இப்போது விடுதலைப்புலிகளின் பேச்சுவார்த்தைக்கான குழுவில் இடம்பெற்றிருந்த சட்டவாளர் உருத்திரகுமார், பேராசிரியர் பிரான்சிஸ் போய்ல், மனிதஉரிமைப் போராளி கரன் பார்க்கர் அம்மையார், பேராசிரியர் பீற்றர் சால்க், மலேசியப் பேராசிரியர் பி.இராமசாமி மற்றும் கலாநிதி முருகர் குணசிங்கம் ஆகியோரும் புதிய துரோகிகளாக இணைந்துள்ளனர். அந்தவழியில் பார்த்தால் புலம்பெயர்ந்திருக்கும் ஈழத்தமிழர்களில் தமிழீழத் தேசிய உணர்வாளர்களைவிட துரோகிகள் பலமடங்கு அதிகமாக இருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது.

இப்படியான குடுமிப்பிடி சண்டைகளை நிறுத்திவிட்டு வதைமுகாம்களில் அவலப்படும் மக்களையும், சிறைப்பட்டுள்ள போராளிகளையும், காடுகளெங்கும் தொடர்புகளின்றிக் காத்திருக்கும் ஏனய போராளிகளையும் காப்பாற்ற ஏதாவது செய்யலாம்...

தாய் தின்ற மண்ணே - இது பிள்ளையின் புலம்பல்

2009-06-14T16:22:00.008-04:00

வாழ்க்கையின் கடந்துபோன காலங்களை யாராலும் மீளவும் கொண்டுவர முடியாவிட்டாலும் அந்த நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் வலிமை பாடல்களுக்குண்டு. பிள்ளைப்பருவம் முதல் இன்றுவரை அந்தந்தக் காலங்களில் கேட்ட பாடல்களை இப்போது மீளவும் கேட்கும்போது, மறந்துபோன அல்லது மறக்க நினைக்கும் பல சம்பவங்கள் மீண்டும் நிழலாடுகின்றன. “தோல்வி நிலையென, எங்கள் தமிழினம், விடைகொடு எங்கள் நாடே போன்ற பாடல்களோடு ஈழத்துப் பாடல்களில் தீயினில் எரியாத தீபங்களே, தென்னங்கீற்றில், இங்குவந்து பிறந்தபின்பே என்று பல பாடல்கள் ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தில் கடந்துவந்த வாழ்க்கையின் சுவடுகளை மீண்டும் ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டே இருக்கின்றன. இவற்றைப்போல, சுனாமி அனர்த்த காலத்தில் நாங்கள் அடிக்கடி போட்டுத் தேய்த்த தேசம் திரைப்படத்தின் உந்தன் தேசத்தின் குரல் பாடலும் சுனாமியின் கோர வடுக்களை மீண்டும் நினைவுபடுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. இப்படி, ஞாபகங்களைச் சிறைப்பிடிக்கும் வலிமை வேறெதையும்விட பாடல்களுக்கு மிக அதிகமாக இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்.

அண்மைக்கால அவலங்கள் அதையொட்டி இடம்பெற்றுவரும் நிகழ்வுகள் காரணமாக ஏற்பட்ட ஒருவித மன அழுத்தம் காரணமாக எதையும் எழுதமுடியாது இருந்து, கொஞ்சங்கொஞ்சமாக அதிலிருந்து விடுபட்டு வந்த என்னை, இன்று கேட்ட இரண்டு பாடல்கள் மீண்டும் இன்னொரு உலகத்துக்குள் இழுத்துச்சென்றுவிட்டன. இணையத்தளத்தில் வெளியான ஆயிரத்தில் ஒருவன் திரைப்படப் பாடல்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். ஜீ.வி.பிரகாஸ்குமாரின் பாடல்களில் ஆர்வமில்லாத போதும் வைரமுத்துவின் வரிகளுக்காக (ஆனந்த தாண்டவம் பாடல்களின் பாதிப்பு) பாடல்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அதிலிருந்த விஜய் ஜேசுதாஸ் நித்யஸ்ரீ ஆகியோர் ( பி.பி.ஸ்ரீனிவாஸ் பாடியதாக சில இடங்களில் தவறாக இருக்கிறது) பாடிய “தாய் தின்ற மண்ணே” என்ற பாடல் ஒட்டுமொத்தமாக என்னைக் கட்டிப்போட்டது.

நெல்லாடிய நிலமெங்கே என்று பாடல் ஆரம்பித்த நிமிடத்திலிருந்து 4 நிமிடங்கள் முடியும்வரை என்னால் வேறு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. பின்னர் வந்த (ஜெயஸ்ரீயின்)பெண்குரலும் வேறு மொழியில் வந்த வரிகளும் என்னைப் பாதிக்கவில்லை. பாடலில் வந்த “புலிக்கொடி பொறித்த சோழமாந்தர்கள் எலிக்கறி பொரிப்பதுவோ? காற்றைக்குடிக்கும் தாவரமாகி காலம் கழிப்பதுவோ? மண்டை ஓடுகள் மண்டிய நாட்டை மன்னன் ஆளுவதோ” என்ற வரிகள் என்னவோ செய்தது. பாடலை விட மனமில்லாமல் நீண்டநேரம் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்கு, அதே “தாய் தின்ற மண்ணே” என்ற வரிகளில் இன்னொரு பாடலும் கண்ணில் பட்டது. விஜய் யேசுதாஸ் பாடிய அந்தப் பாடலில் தனித்தனியாக் குறிப்பிட எந்த வரிகளையும் என்னால் வேறுபடுத்திக் காண முடியலில்லை. பாடல்களின் வரிகள் முழுவதிலும் நான் கண்ட 90களிலான ஈழத்தின் எழுச்சிகளும் சமகால அவலங்களும் ஒவ்வொன்றாக நிழலாடிக்கொண்டிருந்தன. மீண்டும் மீண்டும் எத்தனைதரம் கேட்டிருப்பேன் என்று தெரியவில்லை. இன்னும் சில நாட்களுக்கு அல்லது வாரங்களுக்கு இந்தப் பாடலின் தாக்கத்திலிருந்து என்னால் மீளமுடியாது என்பது மட்டும் உண்மை.

நொறுங்கும் உடல்கள்

பிதுங்கும் உயிர்கள்

அழுகும் நாடு

அழுகின்ற அரசன்..

----------------

களங்களும் அதிர களிறுகள் பிளிற

சோழம் அழைத்துப் போவாயோ?

தங்கமே என்னைத் தாய்மணில் சேர்த்தால்

புரவிகள்போலே புரண்டிருப்போம்

ஆயிரமாண்டுகள் சேர்த்த கண்ணீரை

அருவிகள் போலே அழுதிருப்போம்

அதுவரை அதுவரை…

தமிழர் காணும் துயரம் கண்டு

தலையை சுற்றும் கோளே அழாதே

என்றோ ஒருநாள் விடியும் என்றே

இரவைச் சுமக்கும் நாளே அழாதே

நூற்றாண்டுகளின் துருவைத் தாங்கி

உறையில் தூங்கும் வாளே அழாதே

எந்தன் கண்ணின் கண்ணீர் கழுவ

என்னோடழும் யாழே அழாதே…

இவ்வாறான பாடல்கள் படமாக்கப்படும்போது அதன் உயிர் காட்சிகளில் சாகடிக்கப்பட்டுவிடும் என்கின்ற கசப்பான உண்மை என் அனுபவமாக இருக்கிறது. எனவே இந்தப் பாடலுக்காக, ஆயிரத்தில் ஒருவன் திரைப்படத்தைப் பார்ப்பதில்லை என்று தீர்மானித்திருக்கிறேன். இந்தப் பாடலுக்காகவும் இன்னும் சில பாடல்களுக்காகவும் கவிப்பேரரசு வைரமுத்துவுக்கு என்றென்றும் கடன்பட்டிருக்கிறேன். அதைவிட, பாடலைச் சிதைக்காமல் ஜீவனோடு தந்த ஜீ.வி.பிரகாஸ் குமாருக்கும் நன்றிகள்...

பாடல்களைக் கேட்க

05 Thaai Thindra Mannae - P.B. Srinivas, Bombay Jayshree & Chorus

08 Thaai Thindra Manne - Vijay Jesudas

முரண்பாடான சமன்பாடுகள்

2009-05-25T16:28:00.009-04:00

ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கான தாயகத்தின் தேவை, தமிழீழத்தின் தேவையில் வந்துநின்றது. தமிழீழத்துக்கான தேவை விடுதலைப் புலிகளை(யும்) தோற்றுவித்தது. இவ்வாறான நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சி, விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனை தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் என்ற நிலைக்கு உயர்த்தி, தமிழீழம் என்பதன் அடையாளமாக அவர் மாறிப்போனார். வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் என்ற தலைவர் இல்லை என்றால் ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கான தாயகமான தமிழீழத்தின் தேவையும் இருக்காது என்ற நிலைப்பாட்டுக்கு சர்வதேசமும், தமிழினமும் கொண்டுவரப்பட்டு, இப்போது, தமிழீழப் போராட்டத்தின் இருப்பும், தமிழீழத் தேசியத் தலைவரின் இருப்பும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாதபடி ஒன்றாகிப்போய்விட்டன.

இவ்வாறான நிலையில், தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் குறித்த பரப்பரப்பான செய்திகள், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்புத் தொடர்பான அடிப்படை நம்பிக்கைகளையே ஆட்டங்காண வைக்கும் அளவுக்கு வெளியாகிவருகின்றன. தமிழீழ தேசியத் தலைவர் கொல்லப்பட்டதாக ஸ்ரீலங்காப் படைத்தரப்பும் அரசாங்கமும் வெளியிட்ட முரண்பாடான அறிக்கைகள் மற்றும் தகவல்களுக்கிடையில், அவர் உயிரோடு நலமாக இருக்கிறார் என்றும், பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்திய பின்னர் மக்களோடு தொடர்பு கொள்வார் என்றும் தெரிவித்த விடுதலைப் புலிகளின் சர்வதேச விவகாரப் பிரதிநிதியான செல்வராசா பத்மநாதன் என்று தற்போது அறியப்படும் கே.பி, 24ம் திகதியன்று, தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் 17ம் திகதி இடம்பெற்ற நேரடி மோதல்களில் வீரச்சாவடைந்தார் என்று உத்தியோகபூர்வமான அறிவிப்பை வெளியிட்டார்.

இதனைத் தொடர்ந்து, தமிழீழத் தேசியத்தலைவர் இன்னும் உயிருடன் இருக்கின்றார் என்றும், கே.பி விலைபோய்விட்டார் என்ற பலமான சர்ச்சையும் கண்டனமும் எழுந்திருக்கிறது. இந்தக் குழப்பங்களின் பின்னணி குறித்தும் எதிர்கால நிலைப்பாடுகள் குறித்தும் எல்லோரும் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இவற்றைப் பகுதி பகுதியாகப் பார்ப்பதே பொருத்தமானது.

தமிழீழத் தேசியத் தலைவரின் மறைவு குறித்த செய்திகள் அனைத்தும் வதந்திகள் என்ற முடிவுக்கு வந்ததற்குச் சில காரணங்கள் பிரதானமாகக் கூறப்படுகின்றன.

*தமிழீழத் தேசியத் தலவர் இல்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இல்லாத மக்களது மனநிலை.

*ஸ்ரீலங்கா இராணுவமும் அரசாங்கமும் வெளியிட்ட முன்னுக்குப் பின் முரணான செய்திகள் மற்றும் ஒளிப்படங்கள்.

*விடுதலைப்புலிகளின் சர்வதேச பிரதிநிதியின் “தலைவர் உயிருடன் இருக்கிறார்” என்ற 19ம் திகதி அறிவிப்பு.

*விடுதலைப் புலிகளுக்கு நெருக்கமான தரப்புக்கள் என்று சொல்லப்படும் ஜெகத் கஸ்பார் அடிகள், பழ.நெடுமாறன், வைகோ போன்ற சிலருடைய தகவல்கள்.

*விடுதலைப் புலிகளின் புலனாய்வுத்துறையின் வெளிவிவகாரப் பொறுப்பாளர் அறிவழகன் பெயரில் வெளியான அறிவிப்பு.

*ஏற்கனவே தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் இவ்வாறான பல வதந்திகளில் கொல்லப்பட்டு மீண்டுவந்தார் என்ற உண்மை.

இந்தக் காரணங்களை அடிப்படையாக வைத்து தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் உயிருடன் பத்திரமாக இருக்கிறார். அவர் சரியான நேரத்தில் மக்கள் முன் தோன்றுவார் என்ற கருத்தை ஊடகங்கள் மக்கள் மத்தியில் உறுதியான முறையில் ஏற்படுத்தி வைத்திருந்தன. அந்த உறுதியுடன் தங்கள் வழமையான போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வந்த உலகத் தமிழ் மக்கள் மத்தியில், விடுதலைப் புலிகளின் சர்வதேசப் பொறுப்பாளர் செல்வராசா பத்மநாதன் வெளியிட்ட அறிவிப்பு பேரிடியாக விழுந்திருக்கிறது. இருந்தபோதும், அதனை ஏற்றுக்கொள்ளாத தமிழ்மக்கள், கே.பி விலைபோய்விட்டார் என்று குற்றஞ்சாட்டியதோடு, தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறார் என்றும் கூறிவருகின்றனர்.

இவர்களது கருத்துக்கு வலுச்சேர்ப்பதுபோல விடுதலைப் புலிகளின் உத்தியோகபூர்வ செய்திகளைத் தரும் இணையத்தளங்களாகக் கருதப்படும் தமிழ்நெற், புதினம், பதிவு மற்றும் சங்கதி போன்ற இணையத்தளங்கள், செல்வராசா பத்மநாதனுடைய அறிக்கையை வெளியிடவில்லை. அதேநேரம், தலைவர் இருக்கிறார் என்று வலியுறுத்தியுள்ள பழ.நெடுமாறன், வைகோ போன்றவர்களின் அறிக்கையை முன்னிலைப்படுத்தி வெளியிட்டுள்ளன. அதேநேரம் கனடாவில் உள்ள தமிழ்த் தேசியத்தின் ஊடகங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்ற ஊடகங்கள் செல்வராசா பத்மநாதனுடைய அறிவிப்பை வெளியிட்டு அந்த அறிவிப்பின்படி மே மாதம் 31ம் திகதி துக்கதினம் கடைப்பிடிக்கின்றன. இதனால் கொதித்துப்போயுள்ள கனேடியத் தமிழர்கள், குறித்த ஊடகங்களுக்கு எதிராகவும், தமிழ்த் தேசியத்தின் பிரதிநிதிகளாக இங்கு செயற்படுபவர்களுக்கு எதிராகவும் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர்.

இந்தச் செய்தி குறித்து தெளிவுபடுத்திக் கொள்ளும் நோக்கத்துடன், ஐரோப்பாவில் உள்ள விடுதலைப் புலிகளின் ஊடகம் ஒன்றுடன் நான் தொடர்புகொண்டபோது, கே.பி விலைபோயிருப்பதாக தாம் சந்தேகப்படுவதாகவும், தங்களுக்குக் கிடைத்த தகவல்களின்படி தேசியத் தலைவர் உயிரோடு இருக்கிறார் என்றும் கூறப்பட்டது. இந்தநிலையில், கே.பி விலைபோயிருப்பாரா என்ற கேள்விக்கான பதிலையும், கே.பி வெளியிட்ட அறிக்கையின் உள்ளடக்கம் மற்றும் அதன் விளைவுகள் குறித்தும் நாம் ஆராய வேண்டியது அவசியம்.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுத முகவராகச் செயற்பட்டதாகக் கூறப்படும் கே.பி, இடைப்பட்ட காலத்தில் தமிழீழத் தேசியத் தலைவரால் பணியிலிருந்து இடைநிறுத்தப்பட்டார். வேறு வழியிலான ஆயுதக் கொள்வனவு முயற்சிகள் எதிர்பார்த்த பலனைத் தராத நிலையில், மீண்டும் கே.பி பணிக்கு அழைக்கப்பட்டதாக செய்திகள் இருக்கின்றன. இந்தநிலையில், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைமையால் சர்வதேச விவகாரப் பொறுப்பாளராக செல்வராசா பத்மநாதன் நியமிக்கப்பட்டார். அப்போது, “இனி சர்வதேச நடைமுறைகள் தொடர்பான அனைத்து விடயங்களையும் கையாள்வார்” என்று தமிழீழ தேசியத் தலைமையால் உத்தியோகபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டது.

விடுதலைப் புலிகளின் இறுதிநேர நடவடிக்கைகளும் கே.பி ஊடாகவே மேற்கொள்ளப்பட்டது. கடற்புலிகளின் தளபதி சூசை, இறுதியாக மே மாதம் 17ம் திகதி வழங்கிய ஒலிவழிச் செய்தியிலும், கே.பி ஊடாகவே முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுவதாக தெரிவித்திருந்தார். இவ்வாறான நிலையில், இன்று கே.பி விலைபோய்விட்டார் என்று வசைபாடுவது சிறிதும் பொருத்தமில்லாதது என்பதுடன், இவ்வாறான பரப்புரை தமிழீழத் தேசியத் தலைமையை அவமானப்படுத்துவதற்குச் சமமானது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

தமிழீழத் தேசியத் தலைவருக்கும் கே.பிக்கும் இடையிலான உறவின் நெருக்கம் வேறு யாராலும் புரிந்துகொள்ளப்பட முடியாதது என்று, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைவருடன் நீண்டகாலம் இணைந்து பணியாற்றிய ஒருவர் தெரிவித்தார். ஆயுதக் கொடுக்கல் வாங்கல்களின்போது பயன்படுத்தப்பட்ட பெருந்தொகைப் பணத்துடன் கே.பி மாறியிருக்கலாம். ஆனால் அவர் அவ்வாறு செய்யக்கூடியவர் இல்லை என்று தலைவருக்கு உறுதியாகத் தெரியும் என்று அவர் கூறினார். அத்துடன் வெளியிடப்பட்ட குரல்வழிச் செவ்வி கே.பியுடையது என்பதையும் அவர் உறுதிப்படுத்தனார்.

கே.பி என்ற மனிதர்மீது நம்பிக்கைத் துரோகக் குற்றச்சாட்டைச் சுமத்த முடியாது என்பது எவ்வளவு உண்மையோ, அதேயளவு உண்மை அவருடைய அறிக்கையிலும் பல முரண்பாடுகள் இருந்தது என்பதும். 17ம் திகதி தேசியத் தலைவர் வீரச்சாவடைந்தார் என்று அவர் சொல்வது உண்மையானால் அவருடைய வித்துடல் விடுதலைப் புலிகளின் கையிலேயே கிடைத்திருக்கும். அதை உறுதிப்படுத்தும் எதிர்காலத் தேவைக்காக அந்த வித்துடல் புகைப்படமாகவாவது பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கும், அதேவேளை, 18ம் திகதிவரை களத்தில் நின்ற போராளிகள் மூலம் உண்மை வெளியாகியிருக்கும். அவ்வாறாயின் 19ம் திகதியன்று அவர் மறுப்பறிக்கை வெளியிட வேண்டிய தேவையில்லை.

ஸ்ரீலங்கா இராணுவம் காட்டியது தமிழீழத் தேசியத் தலைவரின் உடலமாக இருந்தால், உடனடியாக உரிமை கோரி அந்த உடலத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்காமல் அநாதரவாக எரிக்க விட்டுவிட்ட நிலையில், 24ம் திகதி அறிக்கையில் பத்மநாதனால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டிருந்தால், அது, தமிழ் மக்களுக்காகவும் மண்ணுக்காகவும் தன் உடல், பொருள், ஆவி, சுகதுக்கங்கள் குடும்பம் என்று எல்லாவற்றையுமே அர்ப்பணித்த தமிழினத்தின் பெருந்தலைவனுக்குச் செய்யப்பட்ட மிகப்பெரிய அவமானமாகவே பார்க்கப்படும் என்பதுடன், தமிழினத்தால் மன்னிக்க முடியாத துரோகமாகவும் இருக்கும்.

அதேவேளை, இனிவரும் போராட்டம் ஆயுதப்போராட்டமாக இருக்காது என்றும், கூட்டுத் தலைமையின்கீழ் சர்வதேசமயப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் வழியிலான அகிம்சைப் போராட்டமாகக் காணப்படும் என்று பத்மநாதன் அறிவித்திருக்கிறார். இந்தக் கூற்று வரவேற்கப்பட வேண்டியதுதான். ஆனால், ஆயுதப் போராட்டம் இனியில்லை என்றால், இன்றும் காடுகளிலும் ஏனய இடங்களிலும் (விபரிக்க விரும்பவில்லை) மேலிடத்தின் உத்தரவுக்காக ஊடுருவிக் காத்திருக்கும் ஏராளமான போராளிகளின் நிலை குறித்தோ, அவர்களைக் காப்பது குறித்தோ எந்த ஏற்பாடும் செய்யப்பட்டிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இப்போதும் அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள் என்பதே உண்மை.

இன்னும் முக்கியமாக, விடுதலைப் புலிகளின் முக்கிய தளபதிகள் போராளிகளின் வீரச்சாவு அறிவித்தல்களையும் அவர் உத்தியோகபூர்வமாக வெளியிட்டிருக்க வேண்டும், (எனக்குத் தெரிந்தவரை) தளபதிகள் அமிதாப், கோபித் தொடக்கம் ஆனந்தபுரத்தில் களப்பலியான பெருந்தளபதி தீபன்(பல களங்களின் வெற்றியைத் தீர்மானித்த இந்த மாவீரனுக்குரிய மதிப்பையும் முக்கியத்துவத்தையும் யாரும் இன்னும் உரிய முறையில் கொடுக்கவில்லை என்பது வேதனையானது.) கடாபி, விதுஷா, துர்க்கா என்று நீண்டு, இறுதிக் களத்தில் வீரச்சாவைத் தழுவிக்கொண்ட தளபதிகள் சொர்ணம், பானு, ஜெயம், ரமேஷ் ஆகியோருடன் பா.நடேசன், புலித்தேவன் உள்ளிட்ட முக்கிய தலைவர்கள் மற்றும் போராளிகளின் வீரச்சாவு குறித்தும் எந்தச் செய்திகளையும் அவர் வெளியிடவில்லை. இவர்கள் அனைவரும் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் எழுச்சியின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் முக்கிய பங்காற்றியவர்கள். மண்ணையும் தலைவனையும் ஆழமாக நேசித்த இந்த மாவீரர்களை மறப்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது.

இவை எல்லாவற்றையும்விட மிக முக்கியமானது, இறுதிக்கட்டத்தில் “எமது முக்கிய தளபதிகளும் மூத்த உறுப்பினர்களும் நயவஞ்சகமாகக் கொல்லப்பட்டார்கள்” என்று தெரிவித்திருந்த பத்மநாதன், அந்த நயவஞ்சகம் என்னவென்பதை வெளிப்படுத்தத் தவறிவிட்டார். ஒரு இயக்கத்தின் ஆயுதப் போராட்ட நடவடிக்கையின் வெற்றியென்பது, அதன் இரகசியத்தன்மையில் தங்கியிருக்கிறது என்பது உண்மை. ஆனால், “ஆயுதப் போராட்ட வடிவம் தொடராது, இனி அகிம்சை வழி அரசியல்தான்” என்று சொல்லப்பட்ட பின்னர் வெளிப்படையான தன்மையையே தமிழினம் இனி எதிர்பார்க்கும். அத்துடன், விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டுத் தமிழினம் பார்ப்பது தேசியத் தலைவனை மட்டுந்தான். அப்படியான பெருமைக்கும் மதிப்புக்கும் உரிய தேசியத் தலைவனுடைய நிலை என்ன என்பதையும், 16ம் திகதி முதல் 19ம் திகதி வரை என்ன நடந்தது என்ற உண்மையையும் அறிய, விபரம் அறிந்தவர்கள் பலரும், தேசியத் தலைவர் தவிர்ந்த இன்னொரு, அல்லது ஒரேயோரு நபரின் வெளிப்பாட்டுக்காகக் காத்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அந்தநபர், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் புலனாய்வுத்துறைப் பொறுப்பாளரும், தமிழீழத் தேசியத் தலைவருக்கு அடுத்தநிலை முக்கியத்துவம் உடையவருமான பொட்டம்மான்.

(இன்னும் இருக்கிறது)

நெஞ்சு பொறுக்கவில்லை

2009-05-10T11:08:00.009-04:00

வன்னி மக்கள் படுகொலை வலயத்தில் மே மாதம் 10ம்திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று சர்வதேச அன்னையர் தினத்துக்காக, சிங்கள இனவெறிப்படைகளும் சர்வதேசமும் இணைந்து எங்கள் அன்னையருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் வழங்கியிருக்கும் பரிசுகளின் பதிவுகள் இவை. தமிழன் பொறுமையாக இருந்தால் இன்னும் நிறையவே கிடைக்கும்..

கேட்கப்படவேண்டிய கேள்விகளும் சந்தேகங்களும்

2009-04-20T22:00:00.007-04:00

தமிழினப் படுகொலையின் உச்சக்கட்ட நடவடிக்கைகள் வன்னிப்பெருநிலப்பரப்பின் முல்லைத்தீவிலுள்ள மக்கள் பாதுகாப்பு வலயத்தில் சிங்கள இனவெறிப் படைகளால் ஆரம்பிக்கப்பட்டுவிட்டன. ஒரே நாளில் 1500 வரையிலான அப்பாவி மக்கள் கொல்லப்பட்டும் 3300க்கும் அதிகமான மக்கள் படுகாயப்படுத்தப்பட்டும் அரங்கேற்றப்பட்டுள்ள இந்தப் பேரவலத்தின் அதியுச்சக் கொடுமைகளுக்கு சிங்களப் பேரினவாதம் நாட்குறித்துத் தன் பசிதீர்க்க ஆரம்பித்துவிட்டது. இதற்குப் பக்கபலமாக இருந்து மறைமுகமான ஆசீர்வாதத்தையும் வழங்கியிருக்கும் சர்வதேசத்தின் முன்பு நாங்கள் இன்னும் சாத்வீகப் போராட்டங்கள் வாயிலாக நீதி கேட்டு யாசகம் செய்கிறோம் என்பதுதான் இன்றைய வேதனை..

படுகொலை செய்யப்படும் மக்களின் எண்ணிக்கை வரலாற்றில் இல்லாத அளவு அதிகரிக்கும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் புலம்பெயர் மக்களின் போராட்டங்கள் நடைபெறும். பின் மெல்லமெல்லத் தேய்ந்துபோகும். இதுவே இப்போது வழமையான ஒன்றாக இருக்கிறது. இந்தநிலையில், ஒட்டாவாவில் நடைபெறும் “மனித உரிமைப் போர்” கவனஈர்ப்புப் போராட்டத்துக்கு புலிக்கொடிகளைக் கொண்டு வரவேண்டாம் என்றும், மீறிக் கொண்டுவந்தால் அங்கு வைத்துப் பறிமுதல் செய்யப்படும் என்றும் சில அறிவிப்புக்கள் வெளியாகியிருக்கின்றன. இந்த அறிவிப்புக்களின் விளைவுகள் குறித்து நாங்கள் அவதானிக்க வேண்டிய காலத்திலிருக்கிறோம்.

இதுகுறித்த கலந்துரையாடல்களை மேற்கொள்வதற்காக கனடாவின் தமிழர் போராட்டங்கள் சார்ந்த முக்கிய பிரமுகர்கள் சிலர் வந்திருந்தபோது அவர்களுடன் ஒளிப்பதிவுக்கு முன்னர் பேசியவற்றை இந்தப் பதிவில் தொகுத்திருக்கிறேன்.

அண்மைய நாட்களில் உலகம் முழுவதும் பரந்துவாழும் புலம்பெயர் தமிழ்மக்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் தொடர் போராட்டங்கள் அனைத்திலும் புலிக்கொடியானது தமிழ்மக்களின் அடையாளக்கொடி அல்லது தேசியக் கொடி என்ற அளவில் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது. ஆரம்பத்தில் அந்தந்த நாடுகளில் தடைசெய்யப்பட்டது என்ற ஐயத்தில் ஒளிவுமறைவாகப் புலிக்கொடியைப் பயன்படுத்திய காலம்போய், வெளிப்படையாக, புலிக்கொடி தமிழ்மக்களின் தேசிய அடையாளம் என்ற பரப்புரையுடன் எல்லா நாட்டுப் போராட்டங்களிலும் பயன்படுத்தப்பட்டுவரும்நிலையில் மீண்டும் புலிக்கொடியை நாமே தடைசெய்வது எந்தவகையில் நியாயம் அல்லது எவ்வாறு பயன்தரும் என்ற கேள்வி எழுகிறது.

மறுவளமாக, புலிக்கொடியை ஏந்தாமல் புலம்பெயர் மக்கள் மேற்கொண்ட போராட்டங்களின் விளைவாக, மக்கள் வேறு புலிகள் வேறு என்ற நிலைப்பாட்டினை சர்வதேச சமூகம் உறுதி செய்ததாகவும், அதன்பின் விடுதலைப்புலிகளிடமிருந்து மக்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற பிரித்தாளும் நோக்கத்தைச் சர்வதேசம் வெளிப்படுத்தி, மக்கள் பாதுகாப்பு வலயப் பகுதியிலிருந்து பொதுமக்களை வெளியேற்றுவதில் முனைப்புக் காட்டியதாகவும், இதன்மூலம் விடுதலைப்புலிகளைத் தனிமைப்படுத்தி அவர்களை அழித்தொழிப்பதன் ஊடாக தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தைச் சர்வதேசம் இல்லாமற்செய்துவிட முனைகிறது என்று கூறி, புலிக்கொடியை நாம் ஏன் கையில் ஏந்தவேண்டும் என்பதற்குப் பல்வேறு வியாக்கியானங்களை முன்வைத்தவர்களே இன்று புலிக்கொடியைக் கொண்டுவராதீர்கள் என்று கூறுவதன் காரணம் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வகையில் இல்லை என்பதோடு, மாற்றுக்கருத்தாளர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்பவர்களின் வாதங்களை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டார்களோ என்றும் எண்ணத்தூண்டுவதாக என்னுடன் பேசிய ஒருவர் கூறினார். தங்களுடைய தேவைக்கேற்ப காலத்துக்குக் காலம் முரண்பாடான காரணங்களைக் கூறிக்கொள்ளும் இவர்களால் மக்கள் மென்மேலும் குழப்பமடைவதோடு, ஏனய நாடுகளிலும் இடம்பெற்றுவரும் தமிழ்மக்களின் போராட்டங்களோடு முரண்படும் நிலையும் ஏற்படும் என்றும் அவர் சொன்னார்.

“ஆரம்பத்திலிருந்தே புலிக்கொடியானது போராட்டங்களில் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கவேண்டும், அல்லது சர்வதேச அளவில் போராடிக்கொண்டிருக்கும் ஒட்டுமொத்த புலம்பெயர்ந்த தமிழ்மக்களின் தீர்மானத்தோடு ஒத்தபடி எல்லோரும் புலிக்கொடியை ஏந்தவேண்டும். இல்லாவிட்டால் தமிழ்த்தேசியம் குறித்தான கொள்கைத்தளம்பல் அடிக்கடி ஏற்படுவதுபோல போராட்டம் குறித்த தமிழ்மக்களின் நிலைப்பாடுகளையும் விரைவில் மாற்றிவிடலாம் என்று சர்வதேசம் நம்பிவிடும் அபாயமிருக்கிறது. அத்துடன் வேறுநாடுகளில் இடம்பெறும் போராட்டங்களின் வீரியத்தையும் இது குறைக்கும். எங்களுக்கும் புலிகளுக்கும் சம்பந்தமில்லை. மக்களை மட்டும் காப்பாற்றுங்கள் என்ற நிலையில் சர்வதேசத்தின் காலில் தமிழ்மக்களை விழவைக்கும். அப்போதும் சர்வதேசம் தான் நினைத்ததைத்தான் செய்யும்” இது இன்னொருவரின் கருத்து.

முக்கியமாக இந்தப் போராட்டங்கள் மூலமாக எதிர்பார்க்கப்படும் பயன் என்ன? சர்வதேசம், வன்னி மக்களின் அவலங்கள்குறித்து என்ன நிலைப்பாட்டில் இருக்கிறது? கனேடிய அரசாங்கம் இந்தப் பிரச்சினையில் எந்தவகையில் பங்களிப்பை வழங்க முடியும் போன்ற கேள்விகளுக்கான பதில்களும் ஆராயப்பட்டது.

கனேடிய அரசாங்கத்தைப் பொறுத்தவரை அண்மையில் கனேடிய வெளியுறவு அமைச்சா லோறன்ஸ் கனன் வெளியிட்ட அறிக்கையே அதன் உச்சக்கட்டச் செயற்பாடாக இருக்கமுடியும். அதைவிட கனேடிய குடிவரவு அமைச்சரின் கருத்துப்படி, “விடுதலைப் புலிகள் மீதான தடைநீக்கத்தைத் தவிர மிகுதியான கோரிக்கைகள் அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்” என்பதே இறுதியானது. கனேடிய அரசாங்கத்தின் இலங்கைப் பிரச்சினை குறித்தான நேரடித்தாக்கத்துக்கான இயலுமை இந்தளவில் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதேவேளை, ஐக்கியநாடுகள் சபையின் பாதுகாப்புப் பேரவையில் அமெரிக்கா மறைமுகமாக மெக்சிக்கோவின் ஊடாக ஒரு விவாதத்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருக்கிறது. அந்த விவாதத்துக்கு ஆதரவளிக்குமாறு கனடா, தன் நட்புநாடுகளைக் கோரமுடியும் (இதுவரை கனடா அதைச் செய்யவில்லை என்பது வேறுவிடயம்). அதைவிட அதிகமாகக் கனடாவால் இந்தப் பிரச்சினையில் தலையீட்டினை மேற்கொள்ள முடியாது, இதற்குமேல் கனடாவும் அறிக்கைகளை விடுவது, மனிதாபிமான உதவிகளை வழங்குவது போன்றவற்றையே செய்யமுடியும் என்பதே பொதுவான கருத்து.

இந்தநிலையில் புலம்பெயர் தமிழ்மக்கள் மலைபோல நம்பியிருக்கும் ஐக்கியநாடுகள் சபையும், சர்வதேசமும் ஈழத்தமிழ்மக்களுக்கு எதிராகவே காய்நகர்த்துகின்றனவா என்ற சந்தேகமும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. உலகநாடுகளில் இடம்பெற்றுவருகின்ற போராட்டங்களில் தமிழ்மக்களின் பங்களிப்புக் குறையும் நேரங்களிலெல்லாம் அந்தநாட்டுக் காவல்த்துறையினர் மோசமாக நடந்துகொள்வதோடு, அரசாங்கப் பிரமுகர்களும் ஐநா பாதுகாப்புச் சபை, சிறப்புத் தூதுவர்கள் என்ற அளவிலான வாக்குறுதிகளோடு காலங்கடத்துவதையே செய்துவருவதான சந்தேகம் இப்போது ஏற்பட்டுள்ளது.

ஜோர்ஜியப் பிரச்சனை போன்றவற்றில் இந்த நாடுகள் காட்டிய தீவிரத்தை நாம் கவனத்திற்கொள்வது நல்லது. அந்த அக்கறையில் கால்ப்பங்காவது வன்னியில் கொல்லப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் அப்பாவித் தமிழ்மக்கள் மீதும், இலங்கைத் தீவின் இனப்பிரச்சினை மீதும் காட்டப்படவில்லை என்பது வெளிப்படையானது. அதேபோல, இந்தப் பிரச்சினையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த ஐநா பாதுகாப்புப் பேரவை, தமிழர் பிரச்சினை தொடர்பான விவாதத்துக்கு முக்கியத்துவமளித்து ஏன் முன்கூட்டியே வைக்கக்கூடாது என்கின்ற கேள்வியும் எழுகிறது.

29ம் திகதி ஐநா பாதுகாப்புப் பேரவையில் விவாதம் நடைபெறும். அதன்போது சீனாவும் ரஷ்யாவும் தமது வீட்டோ அதிகாரத்தை இறுதி அஸ்திரமாகப் பயன்படுத்தும் என்பதெல்லாம் ஊகத்துக்கு அப்பாற்பட்ட உண்மைகள். அதேநேரம் பாதுகாப்புப் பேரவையின் தலைவராக இருக்கின்ற மெக்சிக்கோவின் ஐநாவுக்கான தூதுவருடைய தலைமைப்பதவி 30ம் திகதியுடன் முடிவடைகிறது (ஐநா பாதுகாப்புப் பேரவைக்கு மாதத்துக்கொரு நாடு தலைமைப் பொறுப்பேற்பது நடைமுறை). எனில், அடுத்ததாக தலைமைக்கு வரும் நாடு இந்தப் பிரச்சினையை எப்படிக் கையாளப்போகிறது என்பது யாருக்கும் தெரியாது. நிலமை இவ்வாறிருக்க, தான் தலைமைப்பதவியிலிருந்து விலகுவதற்கு முதல் நாளில் இலங்கைப்பிரச்சினையை மெக்சிக்கோ எடுப்பது, உண்மையில் அந்தப் பிரச்சினை குறித்த கரிசனையில் ஆராயவா? அல்லது 29ம் திகதிவரை எதிர்பார்ப்புடன் உலகம் முழுவதும் புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழர்களை ஏமாற்றவா? என்ற கேள்விகள் எழுவதைத் தவிர்க்க முடியாது.

ஒட்டுமொத்தத்தில் சர்வதேசம், தொடர் போராட்டங்களை நடத்திவரும் புலம்பெயர் தமிழ்மக்களை நம்பவைத்துக் காலங்கடத்தும் செயற்பாட்டில் ஈடுபட்டுவரும் அதேவேளை, மறுபுறத்தில் ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கத்தின் தமிழின அழிப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு காத்திரமான முறையில் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காததன் மூலமாக மறைமுகமான ஆதரவை வழங்கிவருவதாகவே கருதவேண்டியிருக்கிறது. மக்கள் பாதுகாப்பு வலயத்தில் தமிழ்மக்கள் இனஅழிப்புக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, எஞ்சியவர்கள் இனவதை முகாம்களுக்குள் சிறைவைக்கப்பட்டபின், இலங்கைத்தீவின் அபிவிருத்திக்கு உதவிசெய்கிறோம் என்ற பெயரில் அங்கு போயிறங்கும் கனவில் சர்வதேசம் இருக்கலாம். அந்தக் கனவுக்கு இடங்கொடுத்துக் கொள்கைகளை அடிக்கடி மாற்றிக்கொண்டு, தொடர்ந்தும் சர்வதேசத்திடம் கையேந்தி உயிர்ப்பிச்சை கேட்கப்போகிறோமா? அல்லது வேறேதாவது வழியிருக்கிறதா என்பதை ஆராயப்போகிறோமா என்பதே இன்று எம் முன்னுள்ள மிகப்பெரிய கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் தேடுவதற்கான அவகாசம் இருக்கின்றதா? என்பதுதான் தெரியவில்லை.

அந்தப் பேச்சில் வெளிவந்த முக்கியமான விடயம் கனடாவில் கடந்த 20 வருடங்களாக சரியான முறையில் பரப்புரைகள் மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்பதுதான். அதைச் சொன்னவர் இறுதியாகச் சொன்னார், “இங்கு சில்லறைகளைச் சேர்த்ததில் காட்டிய அக்கறையில் கொஞ்சமாவது போராட்டம் சார் பரப்புரைகளை வேற்றின மக்கள் மத்தியில் மேற்கொள்வதில் காட்டியிருந்தால் இன்றையநிலை வந்திருக்காது”....

வார்த்தைகளுக்குள் அடங்காத வலிகள்

2009-04-20T19:32:00.013-04:00

வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பின் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்திலுள்ள மக்கள் பாதுகாப்பு வலயத்தில் 20-04-2009 திங்கட்கிழமையன்று சிங்கள இராணுவம் நடத்திய கொடூரமான இனவழிப்புத் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்ட மற்றும் காயமடைந்த மக்களின் புகைப்படங்கள் இவை. இந்த வலிகள் வார்த்தைகளுக்குள் அடங்காதவை. படங்கள் உங்கள் இதயங்களோடு பேசட்டும்..

(பிந்திக் கிடைத்த படங்கள் சில)

---------------------------------

காலம் இடும் கட்டளை

2009-04-07T14:16:00.016-04:00

01.

நாளுக்குநாள் இடம்பெற்றுவரும் வன்னிப் பேரவலங்கள் குறித்த செய்திகள் மனச்சாட்சியுள்ள ஒவ்வொரு மனிதனையும் நிலைகுலையச் செய்கின்றன. ஆரம்பத்தில் பத்தின் மடங்குகளாகப் படுகொலைகள் இடம்பெற்றபோது பொங்கினோம். பின் ஓய்ந்துப்போனோம். பின்னர் மரணங்கள் நூறுகளில் என்றானபோது மீண்டும் பொங்கினோம். அதே வேகத்தில் ஓய்ந்துபோனோம். கொஞ்சங்கொஞ்சமாகப் பழக்கப்படுத்திக்கொண்டு இயல்பாக நடக்கும் ஒன்றாகக் கருதி அவரவர் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டும், இடைக்கிடை பேரணிகளில் பங்குகொண்டும் காலங்கடத்தியவர்கள்முன் இப்போது இலட்சக்கணக்கான அப்பாவி மக்களைக் குறிவைத்து ஸ்ரீலங்காவின் முன்னணிப்படைகள் நரபலிக்காகப் பாய நேரம்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றன என்ற செய்தி வந்திருக்கிறது. நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம்?

வன்னியின் மக்கள் பாதுகாப்பு வலயத்தில் மூன்று இலட்சம் வரையிலான தமிழ்மக்கள் தஞ்சமடைந்திருப்பதாக தமிழர்தரப்பும் ஏனய அரசசார்பற்ற அமைப்புக்களும் தெரிவித்திருக்கின்றன. ஆனால் மஹிந்த அரசாங்கமோ தற்போது அறுபதாயிரம் மக்கள் மட்டுமே அங்கிருப்பதாகக் கூறிவருகிறது. சர்வதேச அமைப்புக்கள் தாம் நடுநிலைவாதிகள் என்பதைக் காட்டவேண்டும் என்ற நினைப்பில், இருதரப்பின் கருத்துக்கும் இடைப்பட்டதாக ஒரு இலட்சத்து அறுபதாயிரம் முதல் ஒரு இலட்சத்துத் தொண்ணூறாயிரம் வரையான தமிழ் மக்கள் சிக்கியிருப்பதாகக் கூறுகின்றது. அணைந்துபோகும் ஆபத்திலிருக்கும் வன்னி மக்களின் வாழ்க்கைத் தீபத்தின் வெளிச்சத்தில் நடக்கும் இந்த எண்ணிக்கை விளையாட்டுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் விபரீதத்தை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

சிங்கள அரசாங்கம் தான் திட்டமிட்டபடி பாதுகாப்பு வலயத்தில் சிக்கியிருக்கும் தமிழ்மக்கள் மீது தாக்குதலை ஆரம்பிப்பதற்காக, ஏனய பகுதிகளிலிருந்த விடுதலைப்புலிகள் தற்போது மக்கள் பாதுகாப்பு வலயத்துக்குள் சென்றிருக்கிறார்கள் என்று சர்வதேசத்திடம் தொடர்ந்து கூறிவருகிறது. அனைத்துலகமும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையேற்பட்டால், மனிதாபிமான மக்கள் மீட்பு யுத்தம் என்ற பெயரில் சிங்களப் படைகள் மேற்கொள்ளப்போகும் பாரிய இனஅழிப்பு யுத்தத்தில் இலட்சத்துக்கும் அதிகமான தமிழ் மக்கள் கொல்லப்படலாம். எஞ்சிய தமிழ் மக்கள் புனர்வாழ்வு மையங்கள் என்ற பெயரிலான முகாம்களில் வைத்துக் களையெடுக்கப்படலாம். எப்படிப் பார்த்தாலும் ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கம் தான் கூறிய அறுபதாயிரம் பொதுமக்கள் என்ற கணக்குக்கு மேலதிகமான தொகை மக்களுக்கு என்ன நடந்தாலும் கேட்க நாதியிருக்காது.

தற்போதய நிலையில், மக்கள் பாதுகாப்பு வலயத்திலோ அல்லது யுத்தமுனையிலோ சுயாதீனமாகச் செய்திகளைப் பெற்றுக்கொள்ளக்கூடிய செய்தியாளர்களோ அல்லது சர்வதேச சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளோ இல்லை. எனவே மஹிந்த அரசாங்கம் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய நிலையிற்தான் சர்வதேசம் இருக்கிறது. ஏற்கனவே இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்குச் சென்றுள்ள மக்கள் அனுபவித்துவரும் வேதனைகள் அனைவரும் அறிந்தது. அவ்வாறு வவுனியாவுக்கும் மன்னாருக்கும் திருகோணமலைக்கும் சென்றுள்ள மக்களில் இளம் வயதினர் குடும்பங்களிலிருந்து பிரிக்கப்படுவதும், இளம்பெண்கள் பாலியல்வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப்படுவதும், கர்ப்பிணிகளின் கருக்கள் கலைக்கப்படுவதும், ஆண்கள் சித்திரவதைகளின் பின்னர் கொல்லப்படுவதும் அடிக்கடி செய்திகளில் இடம்பெற்றுவருவது நாங்கள் அறியாததல்ல. இதேவேளை, தொடர்ந்தும் ஸ்ரீலங்கா இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்குச் செல்லாத மக்கள் அனைவரும் விடுதலைப் புலிகள், அல்லது விடுதலைப் புலிகளுக்கு நெருக்கமானவர்கள், போராளிகளின் குடும்பங்கள், மாவீரர் குடும்பத்தவர் என்று ஏற்கனவே கடந்த காலங்களில் சிங்களத்தின் அரசியல்வாதிகளும் இனவாதிகளும் முத்திரை குத்தியிருந்தனர். இப்படியான சந்தர்ப்பத்தில் சிங்கள இராணுவம் அந்த மக்கள் மத்தியில் நுழையும்போது ஏற்படக்கூடிய பாரதூரமான விளைவுகளை விளங்கப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. நினைத்துப் பார்க்கவும் முடியாத பயங்கரமான தமிழினப் படுகொலையைத் தடுத்து நிறுத்தும் வல்லமை இன்றைய நிலையில் சர்வதேச சமூகத்திற்கே உள்ளது. அதற்கான அழுத்தத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒரேயொரு தரப்பாக புலம்பெயர் தமிழ் மக்கள் மட்டுமே இருக்கின்றனர்.

இதுவரைகாலமும் விடுதலைப் புலிகளால் வன்னியின் பாதுகாப்பு வலய மக்கள் பாதுகாக்கப்படுவர் என்கின்ற நம்பிக்கையில் இருந்தவர்களுக்கும் அந்த நம்பிக்கை ஆட்டங்கண்டிருக்கிறது. விடுதலைப் புலிகளின் தலைமைத்துவம், வீரம், மனோபலம் விவேகம், கட்டுக்கோப்பான செயற்பாடு, திட்டமிட்ட நடவடிக்கைகள் என்ற இன்னோரன்ன தகமைகளுக்கப்பால், மிகப்பெரிய கரம் ஒன்று (அல்லது பல) சிங்கள இராணுவத்தோடு திட்டமிட்ட அடிப்படையில் நீண்டகாலம் இயங்கிவந்துள்ளது இப்போது வெளிச்சமாகியுள்ளது. பல வருடகாலமாக விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதக்கொள்வனவுகள் போக்குவரத்துக்கள் திட்டமிட்ட வகையில் தடுக்கப்பட்டும் அழிக்கப்பட்டும் வந்ததோடு, ஸ்ரீலங்காப் படைகளுக்கு நவீன படைக்கலன்கள் பயிற்சி, ஆளணி, ஆலோசனைகள், வழிகாட்டல்கள் போன்ற பல்வேறு உதவிகளை வழங்கிவருகின்ற அந்தப் பெருங்கரம், களமுனைகளில் விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுத, படையணி நடமாட்டங்கள் குறித்தும் மிகத்துல்லியமான செய்மதித் தரவுகளை சிங்களப் படைகளுக்கு வழங்கிவருவதும் நிரூபணமாகியிருக்கிறது. இவ்வாறான செய்மதித் தரவுகளின் அடிப்படையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதல்களால் அண்மைக்காலமாக விடுதலைப் புலிகளின் சில தளபதிகள் வீரச்சாவடைந்துள்ளதாக செய்திகள் வெளியாகிவருவதும் கவனிக்கப்படவேண்டியது. அதைவிட இரசாயன ஆயுதத் தாக்குதல்களை சிங்களப் படையினர் நடத்தியிருப்பதும் நிழற்படங்கள் மூலமாக நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த உதவிகளைச் சிங்களப் படைகளுக்குச் செய்துவருவது, இந்தியா மட்டுமா? அல்லது சீனாவா? ரஷ்யாவா? என்ற சந்தேகங்கள் இருப்பதோடு, அமெரிக்கா கூட இதில் சம்பந்தப்பட்டிருக்கலாம் என்ற ஐயமும் இருக்கிறது.

இந்த நிலையிலும், விடுதலைப் புலிகளை மட்டுமே எதிர்பார்த்துக்கொண்டு விடுதலைப்புலிகள் ஏதாவது செய்வார்கள் என்று வீம்புக்கு விளக்கங்களைக் கூறிக்கொண்டிருப்பதில் பயனில்லை. தமது ஆளணி ஆயுத படைவளங்களுக்கு அதிகமாகவே அவர்கள் களமாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்றைய நிலையில் புலம்பெயர் நாடுகளிலுள்ள தமிழ்மக்கள் செய்யவேண்டியது மிக அதிகமானது. இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட போராட்டங்களுக்குப் பெறுமதி இருக்கின்றதா இல்லையா என்பதை இப்போது மேற்கொள்ளப்போகும் போராட்டங்களே தீர்மானிக்கப்போகின்றன. பல்வேறு நாடுகளில் தொடர் போராட்டங்கள், வீதி மறியல்கள் என்று முடிவுகிடைக்கும்வரை ஓயாத போராட்டங்களைத் தமிழ்மக்கள் முழு வீச்சுடன் மேற்கொண்டுவருகிறார்கள். முடிந்தவர்கள் அனைவரும் அவர்களுக்குத் தோள்கொடுங்கள். மற்றவர்களும் ஏதோ ஒரு வழியில் உங்கள் போராட்டங்களை மேற்கொள்ளுங்கள். உங்களது போராட்டங்கள் எல்லா வடிவிலும் இருக்கட்டும். ஏனெனில் இது வரலாறு எமக்குத் தந்திந்திருக்கும் இறுதிச் சந்தர்ப்பம்.

02.

அண்மையில் கனடாவின் ரொறன்டோவில் இடம்பெற்ற மனிதஉரிமையும் இலங்கைத் தீவும் என்ற தொனிப்பொருளிலான ஒருநாள் ஆய்வரங்கில் இடம்பெற்ற உரைகளில் இரண்டை மட்டும் கொண்டு ஒரு தொகுப்பினை உருவாக்கியிருந்தேன். இதில், கனடாவின் எதிர்க்கட்சியான லிபரல் கட்சியின் சாவதேச கொள்கையாளா பொப்றே, மற்றும் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த மனிதஉரிமைச் செயற்பாட்டாளரும் மருத்துவருமான எலென்சான்டர் அம்மையார் ஆகியோருடைய உரைகளைத் தொகுத்திருக்கிறேன்.

நேரடியாகப் பார்க்க முடியாதவர்களுக்கான இணைப்பு

முதலாவது காணொளி

இரண்டாவது காணொளி

மூன்றாவது காணொளி

முதலாவதாக இருக்கும் பொப்றேயின் உரை, சாதாரணமாக நாம் பார்க்கும் மேற்குலக நடுநிலைவாதிகள் என்று சொல்லப்படுபவர்களின் நடைமுறைப் பிரச்சினை குறித்த அக்கறையில்லாத பொதுவான எண்ணக்கருக்களைக் கொண்ட குரலாக இருக்கும் அதேவேளை, மருத்துவர் எலென்சான்டர் அம்மையாருடைய குரல், தமிழ்மக்களின் பிரச்சினையை விளங்கிக்கொண்ட ஒருவருடைய குரலாக இருக்கிறது. முதலாமவரை நாங்கள் இன்னும் தெளிவிக்கவேண்டும். இரண்டாமவரைப் போன்றவர்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

உறைநிலைக் கிருமிகள்

2009-03-31T22:13:00.021-04:00

செத்துப்போகாத யாழ்ப்பாணச் சாதித்திமிர் - 2

'தீங்கு விளைவிக்கும் கிருமிகள் எப்போதும் ஆபத்தானவை. கடும் குளிரில் அவற்றைக் கட்டிப்போட்டுச் செயலற்றதாக்கிவிட முடியும். ஆனால், உறைநிலையிலிருந்து விடுபடும்போது, அவை பன்மடங்கு அதிகமாகவும் வீரியத்துடனும் செயற்பட ஆரம்பிக்கும்.'

கனடாவுக்கு வந்த சில தினங்களில், கொழும்பிலிருந்து தெரிந்தவர் ஒருவர் தந்துவிட்ட பொதியொன்றைக் கொடுப்பதற்காக ஒரு தொலைபேசி எண்ணுக்கு அழைப்பை ஏற்படுத்தினேன். அறிமுகங்களை முடித்துக்கொண்டு மறுமுனையில் பேசியவர் ஆரம்பித்தார்.

”தம்பி ஊரில எவடம்?”

யாழ்ப்பாணம்.

“யாழ்ப்பாணத்தில எந்த இடம்?”

அச்சுவேலி.

”ஓ அச்சுவேலியோ! அங்க எனக்கு நிறைக் கூட்டாளிமார் இருந்தவை. அச்சுவேலியில எங்கை?”

இப்படியே போய், வீட்டு அமைவிடம் உறவினர்கள் உள்ளிட்ட எல்லா விடயங்களையும் துருவித்துருவிக் கேட்டுவிட்டுச் சொன்னார், ”எல்லாரையும் வீட்ட கூப்பிட ஏலாதுதானே! அதுதான் நீர் யார், என்னமாதிரி எண்டு விசாரிச்சனான்” என்று. அவருடைய அடுக்கடுக்கான குறுக்கு விசாரணைகளின் நோக்கம், நான் என்ன சாதி என்று அறிவது ஒன்றுதான் என்பதை அப்போதுதான் அறிந்தேன்.

இன்றுவரையான ஒருவருடத்துக்குச் சற்று அதிகமான கனடா வாழ்க்கையில் பதினைந்துக்கும் மேற்பட்ட விசாரிப்புக்கள். எதுவும் நேரடியாக இல்லாமல் சுற்றிவளைத்து எங்கோ சென்றாலும், இறுதியில் வந்துநிற்குமிடம் ஒன்றுதான். அது சாதி...

இன்னுமொரு சம்பவம். என் வேலைத்தளத்தில் புதிதாக வந்த ஒருவர் எங்களுக்காக மதிய உணவு கொண்டுவந்திருந்தார். இருந்த பசிக்கு நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து ஒரு வெட்டு வெட்டிக்கொண்டிருந்தபோது எங்களுடன் இருந்த ஒரு பெரியவர் அமைதியாக இருந்தார். எவ்வளவோ சொல்லியும் தனக்குப் பசிக்கவில்லை என்று மறுத்துவிட்டவர், வேலைசெய்யும்போது என்னிடம் சொன்னார் ”அவன் யாரோ என்ன சாதியோ தெரியாது. எப்பிடி வாங்கிச் சாப்பிடுறது?” என்று. இத்தனைக்கும் அது கடையில் வாங்கப்பட்ட உணவு.

அண்மைய நாட்களில் இங்கு பரபரப்பாக அடிபடும் விடயம் ஒரு பிரபல இசையமைப்பாளரின் இசைநிகழ்ச்சி. இன்றைய சூழ்நிலையில் அவ்வாறானதொரு நிகழ்ச்சி தேவையில்லை என்பது நியாயமானது. இதுகுறித்து எனக்குத் தெரிந்த சிலரிடம் பேசியபோது, குறித்த நபரின் சாதிப் பெயரைச் சொல்லி, ” அவனுக்குக் கொண்டுபோய்க் கொட்டப்போறீங்களோ? உங்களுக்கெல்லாம் வெக்கமாயில்லை?” என்ற நற்சிந்தனை ஒருவரிடமிருந்து தெறித்துவந்தது. இப்படிப் பலரிடமிருந்தும் வந்த, குறித்த நிகழ்வு தொடர்பான கருத்துக்களில் பாதிக்குப்பாதி சாதிகுறித்த இழிவுபடுத்தலாகத்தான் இருந்தது.

கனடாவுக்கு வந்து 15 வருடங்களுக்கு மேலான ஒருவருடன் உரையாடும்போது, “தமிழீழம் கிடைத்தால் ஊருக்குப் போவீங்களா? அல்லது இங்கேயே இருக்கிற உத்தேசமா?” என்று கேட்டதற்கு “ என்ர பிள்ளையளுக்குப் போகவேணுமெண்டு விருப்பந்தான். ஆனா, எனக்குத்தான் விருப்பமில்லாமக்கிடக்கு. ஊரில எங்கட வீட்டுக்கு அக்கம்பக்கத்தில இருக்கிற வீடுகளையெல்லாம் கண்டகண்ட சாதிக்காரனும் தீவாரும் வாங்கிப்போட்டினமாம். இனி அங்க போய் அவயோட கூடிக்குலாவுறதே? என்னால ஏலாது” என்று அவர் சொல்லச்சொல்ல எனக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை.

இப்படியே பல அதிர்ச்சி வைத்தியங்களைச் சந்தித்த பின்னர், இப்போதுதான் கொஞ்சங்கொஞ்சமாக எனக்கு நாடு புரிய ஆரம்பித்திருக்கிறது. பொதுவாக, இங்கு சாதியை வைத்து யாரும் நேரடியாக ஒதுக்கியதை நான் காணவில்லை. பொருளாதாரம் வாழ்க்கைச் சூழ்நிலை, நகரவாழ்க்கை என்று பல காரணங்களை இதற்குச் சொல்லலாம். ஆனால், திருமணம் போன்றவற்றில் சாதி மிகமிகக் கடுமையாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அதைவிட கல்வி மற்றும் பொருளாதார ரீதியில் வளர்ந்துள்ள சிலரை மட்டந்தட்டவும், பிடிக்காத ஒருவரைத் திட்டவும் சாதி நன்றாகவே பயன்படுகிறது. பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என்ற எண்ணத்தில் இது குறித்துப் பேசத் தயங்குபவர்கள், தங்களையறியாமல் பல சந்தர்ப்பங்களில் தங்களைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடுவர்.

அநேகமாக நடுத்தர வயதில் இருப்பவர்களும் அதைத்தாண்டியவர்களுமாக, 90களின் ஆரம்பத்தில் கனடாவுக்குப் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் மத்தியில் இந்த வியாதி அதிகமாக இருக்கிறது என்று பார்த்தால் இங்கு பிறந்து வளர்ந்த இளையவர்களுக்கும் சாதிப்பிரிவினைகள் நன்றாகவே போதிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு வீட்டில் 10 வயது மகளைப்பற்றிப் பேசும்போது தாய் சொல்கிறார். “அவள் பிற்காலத்தில என்ன செய்வாளோ தெரியாது. சப்பையையும்(சீனர்கள்) கறுவலையும் இல்லாமல் யாரப்பாத்தாலும் எனக்குப் பரவாயில்லை. ஆனால் அது தமிழா இருந்தாச் சந்தோசம்.” அவர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது அருகிலிருந்த மகள் ”அப்பிடியெண்டால் -------சாதியாயிருந்தால் பரவாயில்லையோ” என்று கேட்க, “அதெப்பிடி அப்பிடி விடுறது” என்று தாய்.

எங்களில் பலருக்குத் தெரியாத, 25 வருடங்களுக்கு முன்னர் யாழ்ப்பாணத்தில் காணப்பட்ட சாதி வழக்கங்கங்கள் இந்தச் சின்னஞ்சிறுவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. நினைவு தெரியும் நாள்முதலே பெற்றோராலும் மற்றவர்களாலும் நாள்தோறும் ஊட்டப்படும் சாதி நஞ்சை, அவர்கள் தங்களையறியாமலே உண்டு வளர்கிறார்கள். இது இன்னும் வளர்ந்து விருட்சமாகும்போது விளையும் பலன்களும் நிச்சயம் நஞ்சாகத்தானிருக்கும்.

சாதிக்கு இணையாக, அல்லது அதைவிட அதிகமாக வளர்த்தெடுக்கப்பட்டுள்ள இன்னொரு இழிவு, பிரதேச வாதம். நாங்கள் கேள்விப்பட்ட இந்தியாவின் சாதிச்சங்கங்களுக்குச் சற்றும் குறைவில்லாதவகையில் இங்கு ஊர்ச்சங்கங்கள் மலிந்திருக்கின்றன. அண்மையில் நான் சேகரித்த புள்ளிவிபரங்களுக்கமைய குறைந்த்து 360 தமிழர்களுக்குச் சொந்தமான சங்கங்கள் அமைப்புக்கள் கனடாவில் இயங்குகின்றன. அவற்றில் மிகப்பெரும்பான்மையானவை ஊர்ச்சங்கங்களே!

இந்தப் பதிவு எழுதும் நோக்கத்திற்காக எனக்குத் தெரிந்த ஊர்ச்சங்கமொன்றின் தலைவரிடம் பேச்சுக்கொடுத்தேன். அவர், தங்களுடைய கிராமத்தை முன்னேற்றவும் அங்குள்ள பாடசாலை, நூலகங்கள் போன்ற வசதிகளை அதிகரிக்கவும் தன்னுடைய ஊரைச்சேர்ந்தவர்கள் இணைந்து பாடுபடுவதாகவும், அதற்காகவே ஊர்ச்சங்கங்கள் அமைக்கப்பட்டதாகவும் தெரிவித்தார். ஆனால், “உங்கள் ஊரில் திசைக்கு ஒன்றாக வடக்கு, தெற்கு கிழக்கு மேற்கெனப் பல சங்கங்கள் இருக்கின்றதே! காரணம் என்ன” என்று கேட்டதற்கும், “நீங்கள் சொல்கின்ற நோக்கங்களை நிறைவேற்றியிருக்கின்றீர்களா” என்று கேட்டதற்கும் அவரிடம் பதிலில்லை.

அண்மையில் ஒட்டாவா பாராளுமன்றத்தின் முன்பாக நடத்தப்பட்ட கவனஈர்ப்புப் பேரணியில் சிலருடைய தூண்டுதல்களால் பலர் பங்குபற்றியிருக்கவில்லை. வழமையாக எல்லாக் கவனஈர்ப்புக்களிலும் பங்குபற்றும் ஒருவரிடம், “ஏன் ஒட்டாவாவுக்குச் செல்லவில்லை?” என்று கேட்டபோது அவர் சொன்ன பதில், “தம்பி! அது தீவார் ஒழுங்குபண்ணினதெண்டு கேள்விப்பட்டன். பிறகெதுக்கு நான் போவானெண்டு நிண்டிட்டன்.”

இப்படி கனடாவில் நாள்தோறும் நான் சந்திக்கும் பலரிடமும் பிரதேசவாதம், சாதியென்னும் மிருகங்கள் ஒளிந்துகொண்டுதானிருக்கின்றன. தாயகத்தின் இன்றைய சூழ்நிலையிலும் பொதுவான ஒரு பெரிய பிரச்சினை இருப்பதாலும், அந்த மிருகம் உறங்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறது, அல்லது கட்டி அடக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாளை, தாயகத்தின் நிலமை சீராகி மீண்டும் இங்கிருப்போரெல்லாம் அங்கு போகின்ற நிலை வரும்போது, இந்த மிருகங்கள் அங்கு கட்டவிழ்த்துப் பாயும். இதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த நீண்ட பசிதீர இரைதேடும்.. இப்போதே கவனிக்காவிட்டால், பின்னர் அதை அழிக்க, இன்னொரு போராட்டம் தேவைப்படலாம்.

முன்னைய பதிவு

செத்துப்போகாத யாழ்ப்பாணச் சாதித்திமிர் - 1

எங்களிடம் இல்லாதது அவர்களிடம் இருக்கிறது

2009-03-26T12:45:00.004-04:00

அண்மைக்காலமாக புலம்பெயர் தமிழர்கள் தாங்கள் வாழும் நாடுகளில் தாயகம் தேசியம் தன்னாட்சி ஆகிய மூன்று முக்கியமான கோரிக்கைகளை முன்வைத்து, தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டம், அரசியல் தேவை போன்றவற்றின் நியாயப்பாடுகளையும், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளே தமிழ் மக்களின் ஏகபிரதிநிதிகள் என்பதை வலியுறுத்தியும் மாபெரும் பேரணிகள் போராட்டங்களை மேற்கொண்டுள்ளனர். இலட்சக்கணக்கான புலம்பெயர் தமிழ்மக்களின் பங்களிப்புடன் கனடா, பெல்ஜியம், சுவிட்சாலாந்து போன்ற நாடுகளில் ஒரே நாளில் போராட்டங்கள் இடம்பெற்றன. மிகப்பெரும் எழுச்சி பெற்றுவிட்டதாக நாங்களும் மகிழ்ச்சியைப் பரிமாறிக்கொண்டோம். அதேவேளை, சர்வதேசம் அந்தப் போராட்டங்களுக்கு, உரிய பிரதிபலிப்பைத் தரவில்லை என்ற ஆதங்கமும் “இதற்கும் மேலாக ஏதாவது செய்தாற்தான் உலகம் கவனிக்குமா” என்ற கேள்வியும் பலரிடம் ஏற்பட்டிருப்பதை, கடந்த சில நாட்களில் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது.

வன்னியில் நாள்தோறும் நூற்றுக்கணக்கில் தமிழ்மக்கள் கொல்லப்பட்டுவருகின்றனர். உணவு மற்றும் மருந்துத் தடைகள் அப்படியே தொடர்கின்றன. ஐநா அமைப்பு, மனித உரிமை நிறுவனங்கள் உள்ளிட்ட சர்வதேசம் விடுக்கும் வேண்டுகோள்களும் ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கத்தால் அலட்சியப்படுத்தப்படுகின்றன, அல்லது நிராகரிக்கப்படுகின்றன. அப்படியானால், நாம் எங்களுடைய வளங்கள் யாவற்றையும் ஈடுபடுத்திச் செய்கின்ற இந்தப் போராட்டங்கள் அனைத்தும் “விழலுக்கிறைத்த நீரா?” என்கின்ற கேள்வி எழுவதில் நியாயமிருக்கிறது. கேள்விகளை எழுப்புவதில் முன்னிற்கும் நாம், சில அடிப்படைகளைக் கவனிக்க மறந்துவிடுகிறோம். அவற்றைக் கொஞ்சமாவது சுட்டிக்காட்டுவதே இந்தப் பதிவின் நோக்கம்.

புலம்பெயர் தமிழ் மக்கள் மேற்கொள்கின்ற வீதிப்போராட்டங்களுக்கு இணையாக, அல்லது அதைவிட சற்று அதிகமாக (முக்கியமாக வெளிநாடுகளில் வாழ்கின்ற) சிங்களவர்கள் இணையச் செய்திகள், காணொளிகள் போன்றவற்றிலும் அவற்றுக்குப் பின்னூட்டம் வழங்குவதிலுமாக மேற்கொள்கின்ற பரப்புரைகள் வெற்றிகரமாக இடம்பெற்றுவருகின்றன என்ற உண்மையை நாம் ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும். தமிழர்களாகிய நாம், எங்களுக்குள் செய்திகளையும் பரப்புரைகளையும் மேற்கொள்வதிலும் எமக்குள் ஊர்ச்சங்கங்கள், குழுக்களை ஏற்படுத்தி, சர்ச்சைகளை உருவாக்கி, அவற்றை முன்வைத்து ஆளையாள் திட்டித்தீர்ப்பதிலும் வாழ்க்கையைக் கழிக்கின்றோமே தவிர அடுத்த இனத்தவரைச் சந்தித்து எங்கள் பிரச்சனையை எடுத்துச் சொல்லி ஆதரவைத் தேடுவதில் பின்தங்கிவிடுகிறோம். ஒரு நாளில் நாங்கள் மேற்கொள்ளும் பேரணிகள் மூலமான பரப்புரையை விட நாள்தோறும் சிங்களவர்கள் மேற்கொண்டுவரும் இணையம் மற்றும் நேரடியான வேற்றின மக்களுக்கான பிரச்சாரங்கள் அதிக பலனைக் கொடுத்துவருகின்றன. சாதாரணமாக இணையத்தள ஆங்கில செய்தி ஊடகங்களில் வெளிவருகின்ற செய்திகளுக்கான பின்னூட்டங்களிலும், YOUTUBE போன்ற தளங்களிலும் சிங்களவர்கள் மேற்கொண்டுவருகின்ற பிரச்சாரப் பங்களிப்பை நீங்களே சென்றுபார்க்கலாம்.

பொதுவாக, புலம்பெயர்ந்த தமிழ்மக்கள் தம் இனத்துக்குள் மட்டுமே நட்புவட்டத்தை உருவாக்கி தங்களைச்சுற்றி ஒரு மாயச்சுவரைத் தாங்களாகவே ஏற்படுத்திக்கொண்டு அதற்குள்ளாகவே வாழ்ந்து மடிந்துபோவதையே விரும்புபவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆங்கிலத்தில் பேசுவதற்கு ஊரிலிருந்தே தொடரும் தயக்கமும் இதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கிறது. தவிர்க்கமுடியொதபடி வேலைத்தளம் பாடசாலை போன்ற இடங்களிலும் ஏற்படுகின்ற நட்புக்கள் அங்கேயே முடிந்துவிடுகின்றன. அல்லது எப்போதாவது ஒருமுறை பேசிக்கொள்ளும் சம்பிரதாய நட்பாக அமைந்துவிடுகின்றன. அதைமீறி யாராவது வேறு இன நண்பர்களோடு அடிக்கடி வெளியில் போய்வந்தால், அதையும் எங்களவர் ”அந்தா அவன் வெள்ளையளோட திரியிறான்” என்பதுபோன்ற வாசகங்களால் கேவலப்படுத்துவதையும் பார்க்க முடிகிறது. அதையும் மீறி வேற்றினத்தவரோடு நட்புப் பாராட்டுபவர்களும், ஒரு தமிழ் நண்பனை வீட்டுக்கு அழைத்துவருவதுபோல அந்த வேற்றின நண்பனையும் சகஜமாக அழைத்துவரும் நிலை பெரும்பாலும் எங்கள் வீடுகளில் இல்லை.

ஆனால் இங்குள்ள சிங்களவர்கள் நிலையோ இதற்கு நேர்மாறானதாக இருக்கிறது. அவர்களுடைய நண்பர்கள் பெரும்பாலும் எல்லா இனத்திலும் இருக்கிறார்கள். வேலைத்தளங்களிலும் வேறு இடங்களிலும் அவர்கள் உருவாக்கிக்கொள்ளும் நட்பு நெருக்கமானதாக இருக்கிறது. பழகுவதற்கு இலகுவானவர்களாக அவர்கள் இருப்பதும் ஒரு காரணம் என்று என்னுடைய நண்பர்களும் சொல்கிறார்கள். இப்படியாக அவர்கள் உருவாக்கிக்கொள்ளும் நண்பர்களிடையே அவர்கள் நாள்தோறும் பரிமாறிக்கொள்ளும் கருத்துக்களினூடாக தமக்கான பரப்புரைகளையும் மேற்கொள்கின்றபோது, அது தமிழ்மக்கள் பேரளவில் மேற்கொள்ளும் கவனஈர்ப்புக்களை விட வலுவானதாக இருக்கிறது. சாதாரணமாக, மூன்றாமவனுடைய நியாயத்தைவிட நண்பனுடைய அநியாயத்துக்குத் துணைநிற்பதே மனிதப் பண்பு. இதில் யாரும் விதிவிலக்கில்லை. ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கையிலும் இதற்கான உதாரணங்களைக் காணமுடியும்.

இப்படியான பரப்புரைகளால் புலம்பெயர் நாடுகளில் உள்ள எத்தனையோ வேற்றினத்தவர்களிடம் இலங்கைத்தீவின் வரலாறும், இனப்போராட்டச் சிக்கலும் தவறான கோணத்திலேயே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இன்றுவரை தவறாகவே பெரும்பான்மையான வேற்றினத்தவர் எங்கள் போராட்டத்தை விளங்கிவைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தகுந்த விளக்கத்தைக் கொடுப்பதற்கு நேரமில்லாமல் நாங்கள், எங்களுக்குள்ளேயே ஆளையாள் காலைவாரி விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறோம். இத்தனைக்கும் கனடா போன்ற நாடுகளில் சிங்களவர்கேளோடு ஒப்பிடும்போது தமிழ்மக்களின் எண்ணிக்கை இருபது மடங்கைவிட அதிகம் என்று நினைக்கிறேன்.

அடுத்ததாக, எதற்காக நாம் கவனஈர்ப்புக்கள் மற்றும் போராட்டங்களை மேற்கொள்கின்றோம் என்கின்ற தெளிவும் எங்களிடம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இலட்சக்கணக்கில் ஒன்றுகூடி உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறோம் என்பது எங்கள் வலிமையை வெளிக்காட்டி மற்றவர்களை மிரளச் செய்யவா? இல்லையே! அப்படியிருக்கும்போது ஒரு மாபெரும் பேரணிக்குப் பின்னர் அதைப்பற்றிய பெருமை பேசுவதிலும் “எப்படி எங்கள் வலிமை” என்று மார்தட்டுவதிலும் நேரத்தைச் செலவிடுவதோடு, பேரணியுடன் எல்லாம் மாறும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருப்பது எந்தவகை நியாயம்?

மக்கள் போராட்டங்களின் இலக்குகள் அந்தந்த நாடுகளில் உள்ள மக்களும் அரசாங்கமுமே. அவர்கள் எங்கள் பிரச்சினைகளையும் கோரிக்கைகளையும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதே எங்கள் தேவையாக இருக்க, நாங்களோ வேறெதையோ செய்துகொண்டிருக்கிறோம். நானறிந்தவரை கனடாவில் வீதிக்கு வீதி நாள்தோறும் இடம்பெறுகின்ற சிறியளவிலான பாதையோரக் கவனஈர்ப்புக்களும் பேரளவிலான போராட்டங்களும் வேற்றின மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்த அளவுக்கு வெறுப்பினையும் சம்பாதித்திருப்பதாகவே அறியமுடிகிறது. ரொறன்டோ நகரமத்தியில் இடம்பெற்ற முதலாவது மனிதச்சங்கிலிப் பேரணியின்போது வேற்றினத்தவரிடம் தமிழ் மக்கள் குறித்த பிரமிப்பும் மதிப்பும் ஏற்பட்டது. அதுவே இரண்டாவது மனிதச்சங்கிலிப் பேரணியில் “இவர்கள், அவசரகதியில் செல்லும் எங்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் இடைஞ்சலை ஏற்படுத்துகிறார்கள்” என்பதுபோன்ற கருத்துக்களைப் பல வேற்றின மக்களிடையே காணமுடிந்தது. ஆங்கில ஊடகங்கள் இரண்டாவது மனிதச்சங்கிலிப் பேரணி நாளன்று நடாத்திய கருத்தெடுப்புக்களிலும், “ரொறன்டோ மாநகரின் இயல்புநிலையைக் குழப்பக்கூடிய இவ்வாறான செயற்பாடுகளை அனுமதிக்க வேண்டுமா?” போன்ற கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன. இந்தக் கேள்விகளுக்கு ஏறக்குறைய இரண்டுபக்கத்திலும் சரிசமமான கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், முதலாவது பேரணியுடன் ஒப்பிடும்போது ஏற்பட்டுள்ள வேற்றினத்தவரின் மனநிலை மாற்றம் என்பது கவனிக்கப்படவேண்டிய ஒன்று. அதேபோல நாள்தோறும் இடம்பெறுகின்ற கனவஈர்ப்புக்களுக்காக அடிக்கடி விடுமுறைகள் எடுத்துக்கொண்டதால், இப்போதுள்ள பொருளாதாரச் சிக்கல் நிலையில் வீட்டுக்கனுப்பக்கூடிய ஊழியர்கள் பட்டியலில் தான் முதலிடத்தில் இருப்பதாக என் நண்பியொருவர் கூறினார். ஆரம்பத்தில் விடுமுறை கொடுத்து ஆதரவு வழங்கிய நிறுவனங்களும் இப்போது எரிச்சல்ப்படும் நிலையை ஏற்படுத்தியது நாள்தோறும் இடம்பெறும் கவனஈர்ப்புப் போராட்டங்களே. இந்தப் போராட்டங்கள் வாயிலாக வென்றெடுக்கப்பட வேண்டிய உலக மக்களின் மனங்களைத் தவறவிட்டுவிட்டு, எங்கள் பலத்தையும் எழுச்சியையும் மட்டும் காட்டுவதில் பலனிருக்கிறதா என்பதை யோசிக்கவேண்டிய நிலையிலிருக்கிறோம்.

மக்கள் எழுச்சியை வெளிப்படுத்தும் போராட்டங்கள் நிச்சயமாகத் தேவை. அதில் எந்தவிதமான மாற்றுக்கருத்துக்கும் இடமில்லை. ஆனால் வீதிக்குவீதி சந்துபொந்துகளில் நாள்தோறும் இடம்பெறும் மக்கள் போராட்டங்களால், ”அடிக்கடி அடிவாங்கினால் சுணை கெட்டுப்போகும்” என்ற நிலை ஏற்பட்டிருப்பதுதான் வேதனைக்குரியது. இப்படியான நிலையில், இதேவழியில் நாள்தோறும் சிறிய அளவிலான வீதிப்போராட்டங்களை நடத்திக்கொண்டு மூன்றாவதான மனிதச்சங்கிலிப் போராட்டத்தை மேற்கொள்வதைவட வேறு வழியான போராட்டங்களைத் தொடர்வதென்பது அதிக பலனைத் தருவதாக இருக்கும்.

நிறைவாக,
மக்கள் எழுச்சிப் போராட்டங்களுக்கான சர்வதேச மட்டத்திலான பிரதிபலிப்புக்கள் ஓரிரு நாட்களிலோ ஒரு வாரத்துக்குள்ளோ ஏற்படப்போவதில்லை. மேற்குலகம் இன்று ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கத்தின்மீது பிரயோகித்து வருகின்ற அழுத்தங்கள், புலம்பெயர் தமிழ்மக்களின் ஒரு மாதத்துக்கு முன்னரான போராட்டங்களின் தாக்கங்களையே உள்ளடக்கியிருக்கின்றன. இன்றைய போராட்டங்களுக்கான பலன் கிடைக்க இன்னும் சில வாரங்களோ, அதற்கு மேலோ செல்லலாம். அதற்காகச் சோர்ந்துவிடாமல் போராட்டங்களை முன்னெடுக்கவேண்டியது புலம்பெயர் தமிழ் மக்களின் கடமையாக இருக்கிறது. அந்தப் போராட்டஙகள் வேற்றின மக்களதும் அரசாங்கங்களினதும் சர்வதேச அமைப்புக்களினதும் ஆதரவைப் பெறுவதற்காகவே என்பதைக் கருத்திற்கொள்ள வேண்டியது அதைவிட முக்கியமானது..

ஆட்கடத்தல் கலையில் வல்லவர் அவர்

2009-03-22T22:22:00.015-04:00

ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கத்தின் தமிழ்மக்கள் மீதான இனஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகக் குரல்கொடுக்கும் புத்திஜீவிகளில் மருத்துவர் பிறையன் செனவிரத்னவைத் தெரியாதவர்கள் மிகமிகக் குறைவானவர்கள் என்று கூறமுடியும். ஸ்ரீலங்காவின் ஆட்சிக்குரிய சிங்களவர்களின் பரம்பரைகளில் முக்கியமான, பண்டாரநாயக்க பரம்பரையில் வந்த பிறையன் செனவிரத்ன, தற்போது அவுஸ்திரேலியாவில் வசித்துவருகிறார். தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தை மிகத்தீவிரமாக ஆதரித்தும், சிங்கள அரசாங்கங்கள் மேற்கொண்டுவரும் தமிழினப் படுகொலையை கடுமையாக எதிர்த்தும்வரும் இவருடைய உரையினை சிலமாதங்களுக்கு முன்னர் கனடாவில் இடம்பெற்ற பொங்குதமிழ் நிகழ்வில் கேட்கமுடிந்தது. “நண்பர்களை நாமே தேர்ந்தெடுக்க முடியும். எனினும் உறவுகள் தவிர்க்கமுடியாதவை. பிறக்கும் குடும்பத்தை நாமே தீர்மானிக்க முடியாது. என்னைப் பொறுத்தவரை அது துரதிர்ஸ்டவசமானது” என்று, தான் பிறந்த பண்டாரநாயக்க பரம்பரையையே வெறுக்கும் பிறையன் செனவிரத்ன, சிங்கள அரசாங்கங்களால் ஈழத்தமிழர் படும் அவலங்கள் குறித்து பத்துக்கும் மேற்பட்ட டிவிடிக்களைத் தயாரித்து வெளியிட்டிருக்கிறார்.

தற்போது பிறையன் செனவிரத்ன கனடாவில் இடம்பெற்ற இனப்படுகொலை குறித்த ஆய்வரங்கொன்றில் உரையாற்றுவதற்காக வந்திருக்கிறார். அந்த்நேரத்தில் தொலைக்காட்சி நேர்காணல் ஒன்றுக்காக வந்திருந்தபோது, கனடாவின் பிரபலமான ஆங்கில வானொலியொன்றுக்காக தொலைபேசி வழியான பேட்டியொன்றை வழங்கியபோது, அதை அவருடைய அனுமதியோடு ஒளிப்பதிவு செய்திருந்தோம்.

பிறையன் செனவிரத்னவின் பேட்டி

பார்க்கமுடியாதவர்கள் இந்த இணைப்புக்குச் செல்லுங்கள்

கோத்தாபய ராஜபக்ச ஆட்கடத்தல் கலையில் விற்பன்னர் என்று அவர் வழங்கிய பாராட்டுப்பத்திரமும்(?), கனடாவிலுள்ள ஸ்ரீலங்காத் தூதரக அதிகாரி குறித்து அவர் கூறிய விமர்சனமும் மிகவும் அருமையானவை. இவரைப்போன்று கருத்துக்களை முன்வைக்கும் ஆளுமைத்திறம் மிக்க மனிதர்கள் தமிழர்களில் மிகமிகக்குறைவு என்பதுதான் நேர்காணலின் நிறைவில் எனக்கேற்பட்ட ஆதங்கம்.

கனடாவில் பறந்த தமிழீழத்தின் தேசியக்கொடி

2009-03-17T16:09:00.025-04:00

நீண்ட நாட்களுக்குப் பின்னர் உண்மையாகவே உணர்வுகளைத் தட்டியெழுப்பிய ஒரு மாபெரும் கவனஈர்ப்புப் போராட்டத்தை, கனடாவாழ் தமிழ்மக்கள் நடத்தி முடித்திருக்கிறார்கள். கனடாவில் முக்கிய நகரான ரொறன்டோவின் மத்தியில் 16ம் திகதி திங்கட்கிழமை, ஒரு இலட்சத்துக்கு மேற்பட்ட (ஒன்றரை இலட்சம் வரை இருக்கலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது) தமிழ் மக்கள் ஒன்றுதிரண்டு தம்முடைய தாயக தாகத்தையும் உணர்வுகளையும் அச்சமின்றி வெளிப்படுத்தியிருந்தார்கள். இதுவரை கனடாவில் ஈழத்தமிழ் மக்களால் நடத்தப்பட்ட நிகழ்வுகளில் இந்த மனிதச்சங்கிலிப் பேரணியுடனான கவனஈர்ப்பு நிகழ்வுக்கே பெருமளவிலான மக்கள் ஒன்றுதிரண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இதுவரை இடம்பெற்ற நிகழ்வுகளோடு ஒப்பிடும்போது, பார்க்குமிடமெங்கும் நீக்கமற நிறைந்த புலிக்கொடிகளோடு இடம்பெற்ற இந்தப் பேரணி, பல்வேறுவழிகளில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த்தாகவே இருக்கிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன்னரும் அதே இடத்தில் இடம்பெற்ற மனிதச்சங்கிலிப் பேரணியிலும் பெருந்தொகையான தமிழ் மக்கள் கலந்துகொண்டபோதும், அன்றைய நாளில், இலங்கைத் தீவில் தமிழ் மக்கள்மீது மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் இனப்படுகொலை அவலங்களைத் தடுத்து நிறுத்துமாறு கோரியே போராட்டம் இடம்பெற்றிருந்தது. அதற்குப் பின்னதாக இடம்பெற்ற கவனஈர்ப்புப் போராட்டங்களும் ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கத்தால் ஈழத்தமிழ் மக்கள்மீது கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ள அடக்குமுறைகளைத் தடுத்துநிறுத்த கனடா உள்ளிட்ட உலகநாடுகள் தலையிடவேண்டும், வன்னியிலுள்ள தங்கள் உறவுகள் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் போன்ற கோரிக்கைகளை முன்னிறுத்தியதாகவே அமைந்திருந்தன. குறித்த போராட்டங்களில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளும், தமிழ் மக்களின் தேசிய விடுதலைப்போராட்டத்தின் நியாயப்பாடும் மறக்கப்பட்டு அல்லது மறைக்கப்பட்டிருந்ததை அவதானிக்க முடிந்தது.

இந்தப் போராட்டங்களைத் தொடர்ந்து, கனேடிய பாராளுமன்றத்தில் சிறப்பு விவாதமொன்று இடம்பெற்றது, பின்னர் கனேடிய அரசாங்கம் ஸ்ரீலங்கா அரசுக்கு, யுத்தத்தை நிறுத்துமாறு கோரிக்கை முன்வைத்த்துடன் தனது கடமையை முடித்துக்கொண்டது. வன்னி மண்ணில் மனிதப்படுகொலை அவலங்கள் தொடர்ந்தபோதும் உலகநாடுகளும் சர்வதேச அமைப்புக்களும் தமது கவலையையும் கரிசனையையும் தெரிவித்துக்கொண்டும், வன்னி மக்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றவேண்டும் என்பதைக் கூறிக்கொண்டும் இருந்தனவேதவிர வேறெந்த உருப்படியான செயல்களிலும் ஈடுபட்டதாகத் தெரியவில்லை. மறுபுறத்தில் ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கம் எல்லோருடைய வேண்டுகோள்களையும் புறக்கணித்தபடி யுத்தத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தியபோதுதான் புலம்பெயர் தமிழ் மக்களுக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது.

சர்வதேச நாடுகளின் தனிப்பட்ட நலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட நியாயம், நீதி, மனிதநேயம் போன்றவை செல்லாக்காசுகள் என்பதும், பலமுள்ளவர்களுக்கே உலகம் பக்கமிருக்கும் என்பதையும் புரிந்துகொண்ட தமிழீழத் தேசியப் போராட்டத்தின் புலம்பெயர் பங்காளிகள், மீண்டும் தமது அரசியல் உரிமைகளை வலியுறுத்த ஆரம்பித்தது, வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகவே இருக்கிறது. தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் தமிழ் மக்களுக்கானது என்பதையும், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு தமிழ் மக்களின் ஒரு அங்கம் என்பதையும், அவர்கள் பயங்கரவாதிகள் அல்ல விடுதலைப் போராளிகள் என்பதயும், தாயகம் தேசியம் தன்னாட்சி என்பவற்றை முன்வைத்து, தமிழீழமே எங்களுக்கான ஒரே தீர்வு என்பதையும் புலம்பெயர் தமிழ்மக்கள் உறுதியாக முன்வைக்க ஆரம்பித்துவிட்டனர்.

அண்மையில் ஒட்டாவாவிலுள்ள கனேடிய பாராளுமன்றம் முன்பாக இடம்பெற்ற பேரணியில் தமிழீழ தேசியக்கொடி குறித்தான சர்ச்சை கனேடிய காவல்துறையினரால் எழுப்பப்பட்டு, அது தமிழீழ மக்களின் தேசியக்கொடி என்ற தெளிவான விளக்கம் அவர்களுக்கும் கனடாவின் ஆங்கில ஊடகங்களுக்கும் வழங்கப்பட்டது. அதன் பிரதிபலிப்பினை இந்தப் பேரணிக்குப் பின்னரான ஆங்கில ஊடகங்களின் செய்திகளில் தெளிவாகக் காணமுடிந்தது.

கனடாவில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கமானது தடைசெய்யப்பட்டுள்ள நிலையில், புலிக்கொடியேற்றப்படுவது கனேடிய சட்டத்துக்கு முரணானது என்ற நிலைப்பாடு கனேடிய காவல்துறையினர் மத்தியிலும் ஆங்கில ஊடகங்களிடமும் காணப்பட்டது. ஆனால் இந்தப் பேரணியின் முடிவில் கனேடிய தேசியக் கொடியோடு தமிழீழத் தேசியக் கொடியும் ஏற்றப்பட்டதுடன், ஆயிரக்கணக்கான புலிக்கொடிகள் ரொறன்டோ நகர மத்தியில் கம்பீரமாகப் பறந்த காட்சிகளை, கனேடிய காவல்துறையினர் மௌனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். ஆங்கில ஊடகங்களும் கருத்திலெடுக்கவில்லை. அதேவேளை, மன்தச்சங்கிலிப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட தமிழ்மக்கள் பெருந்தொகையாக வந்தபோதும் மிகவும் கண்ணியமாக நடந்துகொண்டதாகவும், போக்குவரத்து ஒழுங்குகளுக்கு ஒத்துழைப்புத் தந்ததாகவும், பேரணியின் முடிவில் அந்த இடத்தைச் சுத்தம் செய்துவிட்டே சென்றதாகவும் அவர்கள் பாராட்டவும் தவறவில்லை.

தமிழ்மக்களின் ஒட்டுமொத்த கோரிக்கைக்கு கனேடிய அரசாங்கத்தால் சரியான தீர்வினைப் பெற்றுக்கொடுக்க முடியாத நிலையிலும், ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கம் அண்மைக்காலமாகச் செய்துவரும் பல்வேறு அடிமுட்டாள்த்தனமான நடவடிக்கைகளாலும், தமிழ் மக்களின் அரசியல் நிலைப்பாட்டையும் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு ஆதவான உணர்வையும் கனேடிய அரசாங்கம் மௌனமாக அங்கீகரிப்பதைத் தவிர வேறு வழியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கம் இப்படியே தொடர்ந்து சர்வதேச உறவுகளைப் பேணும்நிலையில், அது தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கான சர்வதேச அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத்தரும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்துக்கு இடமில்லை.

அதைவிட முக்கியமாக, இங்குள்ள தமிழ்மக்கள் மத்தியில் அண்மையில் ஏற்பட்ட அமைப்புரீதியான பிளவுகளை இந்தப் போராட்டத்தில் காணமுடியவில்லை என்பது மகிழ்ச்சிக்குரிய ஒன்று. இப்படியான ஒற்றுமை தொடரவேண்டும். அப்போதுதான் பெரிய விடயங்களைச் சாதிக்கமுடியும். இதே நாளில் ஐரோப்பிய ஒன்றியப் பாராளுமன்றம் முன்பாகவும், ஐக்கியநாடுகள் சபையின் அலுவலகம் முன்பாகவும் அணிதிரண்ட தமிழ்மக்களின் தேவை என்னவென்பதும் உணர்வுகளும் எல்லோருக்கும் புரிந்திருக்கும். இதுகுறித்து கருத்துக்கூறிய வேற்றினத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர், “சின்னஞ்சிறுவர்கள் முதல் வயது முதிர்ந்தவர்கள் வரையில் இப்படியாக வீதிகளில் ஒன்றுதிரள்வது பொழுதுபோக்கிற்காகவோ கலகம் செய்யவோ அல்ல. நிச்சயமாக அவர்களுக்குள்ள பிரச்சனைகளை வெளிப்படுத்தவே” என்று குறிப்பிட்டார்.

மனிதச்சங்கிலிப் போராட்டம் நிறைவுபெற்ற சிலமணிநேரங்களின் பின்னர் எனது வேலைத்தள உரிமையாளருடைய 3 வயது மகன் தொலைபேசியில் அழைத்து “WE WANT TAMIL EELAM” என்று குதூகலமாகக் கத்திவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டான். அறியாத வயதாயிருந்தாலும் அவனை ஈர்த்தது அந்த ஒரு வாசகம்தான்.. அவனை மட்டுமல்ல எல்லோரையும்தான்...

நிகழ்வின் வீடியோ தொகுப்பு

செத்துப்போகாத யாழ்ப்பாணச் சாதித்திமிர் - 1

2009-03-16T01:57:00.006-04:00

பதிவுக்கு முன்னதாக..

நண்பர் அருண்மொழிவர்மனுடைய யாழ்ப்பாணத்து சாதித்திமிரும் வெண்ணிலா கபடிக்குழுவும் பதிவுக்கான பின்னூட்டம் குறித்து யோசித்தபோது மனதில் தோன்றிய கடந்தகால நினைவுகள் இவை. பின்னூட்டம் மிக நீண்டுவிடும் என்பதால் பதிவாக இடுகிறேன். ஈழத்தமிழர்களுக்குப் பெரும்பாலும் இந்த விடயங்கள் தெரியும் என்பதால் தமிழக நண்பர்களுக்கான ஒரு பதிவாகவும் இதனை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

பாகம் 01

சாதிப்பிரிவினைகள் குறித்தான அனுபவம், நினைவு தெரியாத நாட்களிலேயே எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. சிறுவயதில் நான் வாழ்ந்தது யாழ்ப்பாணத்தின் வடக்கில் இருக்கும் ஒரு கிராமத்தில். எங்களுடைய தோட்டத்தில் வேலைசெய்தவர்கள் எல்லோரும் சாதியின் பெயரால் கழித்துவைக்கப்பட்டவர்கள். வேலைக்கு வருபவர்கள் நேரடியாகப் பக்கவாசல் வழியாக வீட்டுக்குப் பின்னாலிருந்த தோட்டத்துக்குச் சென்றுவிடுவார்கள். வீட்டுக்குள் வருவதில்லை. அவர்களுக்கு தேனீர் வழங்குவதற்காகவே எங்கள் வீட்டில் சில பிளாஸ்டிக் கோப்பைகள் இருக்கும். அவற்றை நாங்கள் தொட வீட்டில் அனுமதியில்லை.

அப்படியாக வேலைசெய்தவர்களில் ஒருவர் பெயர் “இரத்தினம்“. அவர் மட்டும் வீட்டுக்குள் வர அனுமதியுண்டு. என்னுடன் மிக அன்பாக இருக்கும் அவரை நான் “இரத்தினம் மாமா“ என்று கூப்பிட்டதுக்கு உறவினா ஒருவரிடம் வாங்கிய திட்டு, இருபது வருடங்களுக்கு மேல் கழிந்தும் இன்றும் ஞர்பகமிருக்கிறது. அதற்குப்பிறகு, மற்றவர்கள் இருக்கும்போது அவரை பெயர்சொல்லி அழைத்தால்போதும் என்று என் வீட்டாரால் அறிவுறுத்தப்பட்டேன். இத்தனைக்கும் எனக்கு 6 வயதாக இருந்தபோது அவருக்கு 45 வயதிருக்கும்.

என்னுடைய அனுபவத்தில் யாழ்ப்பாணத்தின் கிராமங்கள் சாதிச்சகதியில் மோசமாக ஊறியிருந்தன. தாழ்த்தப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த ஒருவன் தன்னைவிட உயர்நிலைக்கு வரும்போது, அவன் திறமையை சாதியைக்கொண்டு கேவலப்படுத்துவது சாதாரணமானது. மிக இயல்பாக, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடமே அதை நேரடியாகச் சொல்லிக் காட்டும் பழக்கம் கிராமப்புறங்களில் அதிகமாக இருந்தது. திறமையிலும் பதவியிலும் உயர்நிலையிலிருக்கும் பெண்மீதான வெறுப்பைக் காட்ட அவளுடைய நடத்தைகுறித்து அவதூறு பரப்புவதுபோல ஆண்மீதான வெறுப்பு சாதியின் பெயரால் அரங்கேற்றப்படும் (இதை இன்றும் பல இடங்களில் காண்கிறேன்).

பின்னர் நாங்கள் யாழ்ப்பாண நகரப்பகுதிக்கு இடம்பெயர்ந்தபோது, அங்கு சாதி பார்க்கும் நடைமுறைகள் மிகவும் அதிகமாக இருப்பதை உணர்ந்தேன். சாதிவெறி மட்டுமல்லாது பிரதேசவாதமும் மிக மோசமாக இருந்தது. மிக முக்கியமாக, யாழ்ப்பாணத்தின் தீவுப்பகுதி மக்கள் மற்றும் மட்டக்களப்பு மக்களுக்கு எதிரான கடும் பிரதேசவாதம் தலைவிரித்தாடியது. அவர்களுடைய பேச்சுவழக்கினைச் சுட்டிக்காட்டி மட்டந்தட்டுவது சாதாரணமாக இருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தவருடைய மொழி உச்சரிப்பு உலகில் உயர்வானது என்ற கர்வம் அவர்களுக்கு இருக்கிறது. யாழ்ப்பாணத்தின் மேட்டுக்குடிகள் என்று சொல்லிக்கொள்கின்ற தரப்பினால் மிகமிக மோசமான விதத்தில் இந்தக் கொடுமைகள் அரங்கேற்றப்பட்டன. தாகத்தோடு வருபவர்களுக்குத் தமது கிணற்றில் தண்ணீர் அருந்தவும் அனுமதிக்காத மனப்பாங்கும் யாழ்ப்பாண மேட்டுக்குடியினரிடம் இருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் 90களின் ஆரம்பத்தில் இருந்த மிகத்திறமையான வைத்தியர் ஒருவர் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியில் வந்தவர் என்பதால், அவரிடம் வைத்தியம் செய்துகொண்டவர்களும், முதுகுக்குப் பின்னால் கேவலப்படுத்திப் பேசியதைக் கேட்டிருக்கிறேன்.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் காரணமாக இப்படியானவர்களுக்கெதிரான கடுமையான நடைமுறைகள் கொண்டுவரப்பட்டதால், பகிரங்கமான சாதிவெறி பெருமளவில் குறைக்கப்பட்டது அல்லது அடக்கப்பட்டது. போராளிகளிடையே இப்படியான வேறுபாடுகள் அடியோடு களையப்பட்டிருந்தன. அவர்களுடைய நிர்வாகத்தின்கீழ் சாதி மற்றும் பிரதேசம் குறித்த வேறுபாடுகள் ஒழிக்கப்பட்டன. விடுதலைப்புலிகளின் நிர்வாகத்தில் கொண்டுசெல்லப்பட்ட வழக்குகளும் அதற்கு அவர்கள் வழங்கிய தண்டனைகளும் இதற்குச் சான்றுகள். விடுதலைப்புலிகளின் இந்த நிலைப்பாடு காரணமாகவே, யாழ்ப்பாண மேட்டுக்குடிப்பெருமை பேசும் மக்கள் போராட்டத்துக்கு ஆதரவில்லாத சுயநல நிலைப்பாட்டில் இருந்தனர். சாதியில் குறைந்தவர்கள் போராளிகளின் பொறுப்பாளா நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்றும், போராளிகள், காலங்காலமாக இருந்துவந்த நடைமுறைகளை மாற்றிவிட்டார்கள் என்ற கொதிப்பில் அவர்களுக்கு எதிரான நிலைப்பாடுகளையும், சில சமயங்களில் ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கத்துக்கு ஆதரவாகக் கருத்துக்கூறும் நிலைப்பாடுகளையும் யாழப்பாண மேட்டுக்குடி வர்க்கம் எடுத்துவந்தது. இன்றும் தமிழர் தாயக மக்களில் அதிகம் சந்தர்ப்பவாதிகளாக இருப்பவர்கள் யாழ்ப்பாண நகர மக்களே!

பொதுவாக கிழக்குமாகாணம், வன்னி, வடமராட்சி போன்ற இடங்களிலும் கிராமங்களிலும் இருந்து தமிழீழத் தேசியப் போராட்டத்துக்குக் கிடைத்த ஆதரவும் போராளிகளாக இணைந்தவர் தொகையுடனும் ஒப்பிடும்போது யாழ்ப்பாண நகரப்பகுதியிலிருந்தான பங்களிப்புக்கள் பெரும்பாலும் இல்லையென்றே சொல்லாம். இவர்களை எதிர்கொண்டு வெல்வது அல்லது அடக்குவது என்பதே ஆரம்பகாலத்தில் போராளிகளுக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது. அந்தக் காலத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் யாழ்மாவட்டத் தளபதியாக இருந்த கிட்டண்ணா(மூத்த தளபதி கேணல்.கிட்டு) மேற்கொண்ட அதிரடியான பல நடவடிக்கைகள் அந்த மக்களை அச்சத்தால் அடக்கி வைத்திருந்தன. இருப்பினும் 1987ம் ஆண்டு வடமராட்சியிலிருந்து மக்கள் இடம்பெயர்ந்து யாழப்பாணம் நோக்கி வந்தபோது, யாழ்ப்பாண நகரத்தின் பல வீடுகள், அந்த மக்களைத் தம் வளவுக்குள் நுழைய அனுமதிக்காமல் வெளியனுப்பியதும் வரலாறு. இதே யாழ்ப்பாண மேட்டுக்குடி மக்கள் இந்திய இராணுவ ஆக்கிரமிப்புக் காலத்திலும், 1995ம் ஆண்டு இடம்பெயர்வுடனும் இருப்பதற்கும் உண்பதற்கும் வழியின்றி இடம்பெயாந்தபோதுதான் உண்மையில் சாதிவெறியின் மூலவேர்களில் பெரும் பழுதேற்பட்டது.

சாதிகுறைந்தவர்கள் என்பதால் தங்கள் வீட்டுக் கிணற்றில் தாகத்துக்குத் தண்ணீர் அருந்த அனுமதிக்காதவர்கள், 1995இல் இடம்பெயர்ந்து எல்லா வீட்டிலும், கோழிகளுக்காக கட்டிய கூடுகள் வெட்டவெளிகள் மற்றும் மரநிழல்களில் எல்லோருடனும் உண்டு உறங்கினார்கள். இடம்பெயர்ந்த யாழ்ப்பாண மக்கள் பெரும்பாலும் தங்கியிருந்த தென்மராட்சிப் பிரதேசத்தில் தங்கியிருந்தபோதும், அந்த மக்கள் சாதி வேற்றுமை பார்க்கவில்லை. மீண்டும் அங்கிருந்து வன்னிக்கு இடம்பெயர்ந்தபோது சாதிவெறியின் பெரும்பாலான பங்கு இல்லாமற்போனது. போர்க்கால இழப்புக்களும் இடம்பெயர்வுகளும் சொல்லொணாத் துன்பங்களை எங்களுக்குத் தந்தபோதும், சாதிக்கொடுமை தீர அவையே காரணமாயின என்பது தீமையில் விளைந்த நன்மை. விடுதலைப் புலிகளின் மிக்க் கடுமையான கட்டுப்பாடும் அதற்கு மிக முக்கிய காரணமாக அமைந்தது.

பொதுவாக யாழ்ப்பாணத்தின் சாதித்திமிர் மதத்தை முன்னிறுத்தியதாக அமையவில்லை. சமூகத்தளம் சார்ந்ததாகவும் பிரதேசவாதத்துக்கு உட்பட்டதாகவுமே காணப்பட்டது. அதேவேளை, மதரீதியான அடக்குமுறைகளும் இல்லாமலில்லை. கரையோரப்பகுதியில் அதிகமாக கிறீஸ்தவர்கள் வாழ்ந்தாலும், சில இடங்களில் முஸ்லீம்கள் இருந்தாலும் (90களுக்கு முன்னர்) யாழ்ப்பாணம் ஒரு சிவபூமி என்ற ஆழமான கருத்து எல்லோராலும் வலியுறுத்தப்பட்டிருந்த்து. தமிழ் மக்களின் தாயகம் என்பதையும் இந்துசமயச் சின்னங்கள் மற்றும் எச்சங்கள் ஊடாகவே நிறுவவும் பலர் முயற்சிசெய்தனர். முழு இலங்கைத்தீவும் தமக்கே சொந்தமானது என்ற மகாவம்சத்தின் வழியான சிங்களவர்களின் நிலைப்பாட்டுக்கும் இந்த நிலைப்பாட்டுக்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை. இந்தவகையில் இந்து அல்லாத ஏனய மதங்களைப் பின்பற்றும் மாணவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகள் அந்த நாட்களில் எங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை என்பதே உண்மை. இப்போது எண்ணிப்பார்க்கும்போது அதன் வலி எப்படியிருக்கும் என்பதும் புரிகிறது.

என் அப்பப்பா(தாத்தா)விடம் இருந்த கடுமையான சாதி ஒடுக்குமுறை மனப்பான்மை, என் அப்பாவிடம், குறைந்த சாதியினரோடு திருமண உறவுகள் வைத்துக்கொள்ளக்கூடாது நண்பர்களாகப் பழகலாம் என்ற அளவில் குறைந்துவிட, நான் எல்லா வேறுபாடும் இல்லாமற்போகவேண்டும் என்று விரும்பினேன். விடுதலைப் போராட்டம் தந்த சிந்தனைமாற்றமும் தெளிவும் தலைமுறைகள் மாறும்போது இயல்பாக ஏற்படும் நிலைமாற்றங்களும், இளைய தலைமுறையிடம் காணப்பட்ட போராட்டம் சார் எழுச்சியும் புதிய சிந்தனைகளும் சாதிப்பேயை விரட்டிவிடும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் இருந்தது. எல்லாம் நான் கனடாவுக்கு வரும்வரை தான்..

(அடுத்த பதிவில் நிறைவுபெறும்)

வன்னித்தாக்குதல்களும் வாய்ச்சவடால்களும்

2009-03-11T15:33:00.012-04:00

01.

வன்னிக்களமுனைகளில் விடுதலைப் புலிகள் அண்மைக்காலமாக சில பாரிய தாக்குதல்களை மேற்கொண்டு படைத்தரப்புக்கு குறிப்பிடத்தக்க பாரிய இழப்புக்களை ஏற்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பதைச் செய்திகள் கூறுகின்றன. இந்தச் செய்திகள் வெளியாகும்போது ஒருபகுதியினர் அவற்றின் நம்பகத்தன்மை குறித்துக் கேள்வி எழுப்பி வரும் நிகழ்வுகள் அண்மைக்காலமாக அதிகரித்துக் காணப்படுகின்றன. இந்தக் கேள்விகளுக்குக் காரணமாக இருக்கும் ஒரேவிடயம் கல்மடுக்குள உடைப்புத்தாக்குதல் குறித்த தகவல்கள்தான். எட்டப்பன் என்றால் காட்டிக்கொடுப்பவன் என்று விளங்கிக்கொள்ளப்படுவதுபோல “இன்னொரு கல்மடுவா?“ என்று கேட்கும்போது இது ஒரு வதந்தியா என்று விளங்கிக்கொள்ளும் அளவுக்கு கல்மடுத்தாக்குதல் இங்கே புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

கல்மடுவில் தாக்குதல் மேற்கொள்ளப்பட்டது உண்மை, இராணுவத்துக்கு இழப்புக்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டதும் உண்மை என்று பல ஊடகங்களும் மாறிமாறிச் செய்திகளை வெளியிட்டபோதும் அன்றைய நாட்களில் வெளியான அளவுக்கதிகமான வதந்திகள், எல்லாவற்றையும் இல்லாமற்செய்துவிட்டன. விடுதலைப் புலிகள் இந்தத்தாக்குதல் குறித்து இன்றுவரை எந்த அறிவிப்பையும் வெயியிடவில்லை என்பதே இதற்குப் பிரதான காரணமாக இருக்கிறது.

தாக்குதல் குறித்த செய்திகள் புலம்பெயர் நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்படும் போராட்டத்தின் வீரியத்தைப் பாதிக்கும் என்று காரணம் கூறப்பட்டாலும், இன்று “விடுதலைப்புலிகள் தோல்வியடைந்துவிட்டார்கள், அவர்களைப் பெரும்பாலும் அழித்துவிட்டோம்” என்று ஸ்ரீலங்கா அரசாஙகம் மேற்கொண்ட பரப்புரை சர்வதேச அளவில் எடுபட்டதன் காரணமாகத்தான் இன்று சர்வதேச நாடுகள் மற்றும் அமைப்புக்களின், “விடுதலைப்புலிகள் சரணடையவேண்டும், ஆயுதங்களை ஒப்படைத்து மன்னிப்புப் பெறவேண்டும்” என்ற குரல் வலுத்திருக்கிறது. இதற்கு ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கத்தின் பரப்புரை வெற்றி ஒரு காரணமாக இருக்கின்றபோதும், விடுதலைப் புலிகளின் படைத்துறை வெற்றிகள் மறைக்கப்பட்டதே முக்கிய காரணமாகக் கூறப்படவேண்டும். இருப்பினும், இப்போது மீண்டும் செய்திகள் வெளிவர ஆரம்பித்துவிட்டன. இதன் தாக்கம் சர்வதேச அளவில் எப்படியிருக்கும் என்பதை அறிய இன்னும் சிலவாரங்கள் காத்திருக்கவேண்டும்.

02.

வன்னியில் மீண்டும் ஊடுருவல், ஊடறுப்பு மற்றும் கரும்புலித் தாக்குதல்கள் ஆரம்பமாகிவிட்டன. எங்கள் அலுவலகத்திலும் “நான் அப்பவே சொன்னேன். பாத்தியா பாத்தியா“ன்னு உளர ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. இவர்கள்தான் கடந்தசில வாரங்களாக “என்ன நடக்குது அங்க? இப்ப எங்கயாம் நிக்குறாங்கள்? எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு ஓடிப்போனா என்னமாதிரி? சும்மா இங்க அங்கயெண்டு எல்லா இடத்திலயும் காசு வாங்கினம். திருப்பி அடிக்கவேண்டியதுதானே” என்று ஏதோ தாங்கள் காசுகொடுத்து அமர்த்திய அடியாட்கள்தான் விடுதலைப் புலிகள் போலவும், “உள்ள என்ன நடக்குது? ஆமி எங்கமட்டும் போய்ட்டாங்கள்? நீர்தான் செய்தி எழுதுறீர் சொல்லும்?” என்று, நான் வன்னியின் அனைத்துத்தரப்புக்களோடும் நேரடித் தொடர்பில் இருப்பதுபோலவும் சரமாரியாக்க் கேள்விகளைக் கேட்டவர்கள். (எடுக்கிற செய்தியில் முக்கால்பங்கு இணையத்தளத்தில் இருந்துதான் என்பது வேறுவிடயம்.)

சில வாரங்களுக்கு முன்னர் என்னிடம் வந்த ஒருவர், “என்னமாதிரி? என்ன செய்தி?” என்று கேட்டார். “முல்லைத்தீவில ஷெல்லடித்து 100 பேர் செத்துப்போனார்களாம்” என்று அன்றைய முக்கிய செய்தியைச் சொன்னேன். “இதெல்லாம் இப்ப நெடுக நடக்கிறதுதானே? எங்கயாவது சண்டைபிடிச்ச, ஆமிக்கு இழப்பு வந்த செய்திகள் இருக்கா?” என்று கேட்ட அவரைக் கொலைசெய்யும் அளவுக்கு ஆத்திரம் வந்தது.

வன்னியில் மக்கள் கொல்லப்படுவதை சாதாரண நிகழ்வுகளாக்கி அதைக்கூட கணக்கில் எடுக்காத இந்த ஜென்மங்கள், இன்று விடுதலைப்புலிகளின் தாக்குதல்கள் குறித்துக் கதையளக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். “கிளிநொச்சிக்குள்ள அடியாம், ஆனையிறவுக்குக் கிட்டயும் பொடியள் ஊடுருவி நிக்குறாங்களாம்” என்ற கணக்கில் அவாகள் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதைத் தொகுத்து எடுத்தால் இயக்குனா பேரரசு ஒரு இராணுவக் கதை எழுதிப் படம் பண்ணுவதைப் போலவே இருக்கும். அதைவிட எல்லோரும் இராணுவ ஆய்வாளராக மாறி ஆய்வுகளையும் அவிழ்த்துவிடத் தொடங்கிவிட்டனர். இத்தனைக்கும் முல்லைத்தீவின் எந்தப்பக்கம் எந்த இடமிருக்கிறது என்பதுகூட அவர்களுக்குத் தெரியாது.

சாதாரண மக்களில் பெரும்பாலானவர்களை இந்த அளவுக்கு சிந்திக்கத்தெரியாதவர்களாக குறுகிய வட்டத்துக்குள் இருப்பவர்களாக ஆக்கி வைத்திருப்பது யார் அல்லது ஏன் என்ற கேள்விகளுக்கு விடைதேட முயலும்போது பல அதிர்ச்சிகரமான உண்மைகள் வெளிவரக்கூடும். சர்ச்சைகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய அந்த உண்மைகளை விரிவாகப் பேசாமலிருப்பது இப்போதைக்கு எனக்கு நல்லது.

03.

பெரும்பாலான புலம்பெயர் மக்கள் தமக்குப் பிடித்த செய்திகள் வெளியாகவேண்டும் என்பதையும், அங்கு நடப்பது என்ன என்ற செய்தியையும் மட்டுமே விரும்புகிறார்கள் என்று தெரிகிறது. போராட்டத்தின் இன்றைய உண்மையான நிலை என்ன நாம் என்ன செய்கிறோம் செய்ய வேண்டும் என்பதைப்பற்றி அறிவதிலும் அவர்களுக்கு ஆர்வம் குறைவாகவே இருக்கிறது. அதைவிட சுயமானதும் நிலையானதுமான கருத்து (அது சரியோ தவறோ) இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை. ஒருபகுதி மக்கள் வீதியில் இறங்கிப் போராட்டங்களை நடத்தும்போது சிலர் அவர்களை மட்டந்தட்டுவதிலேயே குறியாக இருக்கின்றனர்.

அண்மைக்காலமாக தமிழ் மகளிர் அமைப்புக்கள் கனடாவில் நாள்தோறும் வீதியோரக் கவனஈர்ப்புக்களை ஒவ்வொரு இடமாகச் செய்துவருகின்றன. அதுகுறித்து என்னுடன் பேசிய ஒருவர், “இவளவை ஒவ்வொருநாளும் வீயோரப் போராட்டம் எண்டு போறதால வீட்டில புருசன்மார் கொஞ்சநாளைக்கு அறுவையில்லாமல் நிம்மதியா இருப்பினம்” என்று கூறினார். இன்னுமொருவரோ, “போராட்டம் போராட்டமெண்டு பெட்டையளெல்லாம் றோட்டுறோட்டாத் திரியுதுகள், இதுகளைக் கரைசேர்க்கிற பிரச்சனை இனிப் பெத்ததுகளுக்கு இல்லை. அதுகளே பார்த்துக்கொள்ளும்” என்று தன்னுடைய மன ஊனத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

இப்படி எத்தனையோபேர். எல்லோருமே நடுத்தர வயதைத் தாண்டிய ஆண்கள். அனேகமாக அனைவருமே எதற்கெடுத்தாலும் எதிர்மறையான விமர்சனங்களைக் கூறி, முயற்சி செய்பவர்களையும் சோர்வடையச் செய்பவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் உங்கள் மத்தியிலும் இருக்கக்கூடும். அவதானமாக இருங்கள்...

தேர்தல் நாடகங்களில் தேறக்கூடியது

2009-03-09T14:47:00.009-04:00

தமிழக அரசியலில் ஈழத்தமிழர் விவகாரம் மீண்டும் சூடுபிடிக்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. அதிமுக பொதுச்செயலாளர் ஜெயலலிதாவின் உண்ணாவிரதமும், அங்கு அவரும் தா.பாண்டியன் போன்றோரும் பேசிய பேச்சுக்களும் கடும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன, இனியும் ஏற்படுத்தப்போகின்றன என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

அதிமுக பொதுச்செயலாளரின் இலங்கைத் தமிழர் ஆதரவு நிலைப்பாடானது பல்வேறு தளங்களிலும் மிகக்கடுமையான விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகியிருப்பது உண்மை. “போர் ஒன்றில் பொதுமக்கள் கொல்லப்படுவது தவிர்க்க முடியாதது, ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கம் மக்களைக் குறிவைக்கவில்லை. விடுதலைப் புலிகள் பயங்கரவாதிகள்” என்பது போன்ற அவருடைய பல பேச்சுக்கள் ஈழத்தமிழ் ஆதரவாளர்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன. அதைவிட ஜெயலலிதா, வரப்போகும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலைக் குறிவைத்தே இந்த நகர்வை எடுத்திருக்கிறார், அவருக்கு ஈழத்தமிழர் விடயத்தில் உண்மையான அக்கறை சிறிதளவும் இல்லை என்பதும் ஒரு காரணம். இந்தக் கோபங்களின் பிரதிபலிப்புக்களை இப்போதும் பல ஈழத்தமிழர் சார் ஊடகங்கள் மற்றும் அமைப்புக்களின் கருத்துக்களில் காணமுடிகிறது.

ஈழத்தமிழர் விடயத்தைப் பயன்படுத்தி தனக்கான ஆதரவைப் பெற முயற்சிக்கும் ஜெயலலிதா, தேர்தல் முடிந்தவுடன் தனது சுயரூபத்தை நிச்சயம் காட்டுவார் என்பது பலருடைய கருத்தாக இருக்கிறது. அத்துடன், மத்திய அரசின் ஆட்சியில் அவர் செல்வாக்குச் செலுத்தும் நிலை ஏற்பட்டால் தமிழக அரசைக் கலைக்கும் நடவடிக்கையில் ஈடுபடுவார் என்பதும், கலைஞருடைய ஆட்சியில் ஈழத்தமிழருக்கு ஆதரவான வெளிப்படையான போராட்டங்களை நடத்துவதுபோல பின்னர் நடத்த முடியாது என்பதும் பொதுவான கருத்து.

அந்தக் கருத்துக்கள் முழுக்க முழுக்க உண்மையாக இருப்பினும், ஜெயலலிதா எப்படிப்பட்டவராக இருந்தாலும், ஈழத்தமிழர் விடயத்தில் தமிழகத்தின் அரசியல் கட்சிகள் அண்மைக்காலமாக மேற்கொண்ட பல போராட்டங்கள் மற்றும் பேரணிகளுக்கு அவரே காரணமாக இருந்தார் என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது. உதாரணத்துக்கு, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆரம்பித்த போராட்டங்களுக்கு ஜெயலலிதா வழங்கிய ஆதரவுதான் கலைஞரை மாங்கொல்லையில் பொதுக்கூட்டம், சர்வகட்சிக்கூட்டம், மனிதச்சங்கிலி என்றெல்லாம் செயற்படவைத்தது. கலைஞரின் செயற்பாடுகளே, ஈழத்தமிழின ஆதரவாளர்கள் தமிழகத்தில் வெளிப்படையாக வீதிக்கு இறங்கிப் போராடும் துணிவைத் தந்தது.

எனினும் அண்மைக்காலமாக தமிழின உணர்வாளர்களைத் தமிழக அரசு கண்மூடித்தனமாகச் சிறையில் அடைக்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. இந்தநிலையில், ஜெயலலிதா மீண்டும் ஆரம்பித்திருக்கும் உண்ணாவிரதப் போராட்டமும் சங்கிலித்தொடரான பல அனுகூலங்களை ஏற்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்க முடியும். அதைவிட இன்று உலகளாவிய ரீதியில் ஈழத்தமிழர் போராட்டத்துக்கு ஆதரவான அனைத்துத் தரப்பினரும் இந்திய நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சி தோல்வியடையவேண்டும் என்ற பொதுவான எதிர்பார்ப்பினைக் கொண்டுள்ளனர். இந்தநிலையில், தமிழகத்தில் காங்கிரசுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டுக்கு அதிமுகவின் ஆதரவும் அவசியம் என்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்படவேண்டிய ஒன்று.

தமது தனிப்பட்ட அரசியல் நலன்களைத் துறந்து தமிழகத்தின் பெரிய கட்சிகள் ஈழத்தமிழருக்காகப் போராடும் என்று நினைப்பது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்வதற்குச் சமனானது. இருப்பினும் ஈழத்தமிழர் விவகாரமே இந்திய நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் தமிழகப் பகுதி ஆதரவைத் தீர்மானிக்கப்போகிறது என்று துல்லியமாகக் கணிப்பிட்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட ஜெயலலிதாவின் உண்ணாவிரதப் போராட்டம் கலைஞர் கருணாநிதிக்கு மீண்டும் பாரிய சிக்கலை ஏற்படுத்தியுள்ளது.இப்போதய நிலையில், ஜெயலலிதா செய்ததற்கு மேலாக ஈழத்தமிழர் விடயத்தில் கருணாநிதி ஏதாவது செய்தாக வேண்டும். இல்லாவிடில் அது, திமுக-காங்கிரஸ் கூட்டணிக்கு தமிழகத்தில் வெற்றிவாய்ப்பை நிச்சயம் பாதிக்கும். இதில் எந்தக்கோணத்தில் பார்த்தாலும் ஈழத்தமிழர் சார்பான நிலைப்பாட்டுக்கே முன்னுரிமை என்கின்ற நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

அரசியல்வாதிகளின் சுயலாப நடவடிக்கைகள் யார் வெற்றிபெற்றாலும் மாறப்போவதில்லை. மாறாதிருப்பது தமிழக மக்களின் ஆதரவுக்குரல் ஒன்றுதான். இப்படியான சூழ்நிலையில், யார் தேர்தலில் வெற்றிபெறவேண்டும், பெறுவார்கள் என்பதை விடுத்து,இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் ஏற்பட்டுள்ள ஈழத்தழிழர் விவகாரத்துக்கான முக்கியத்துவத்தை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று சிந்திப்பதே பொருத்தமானது.

(இது என்றுடைய பார்வையில் எழுதப்பட்டதுதான். மற்றைய ஈழத்தமிழர்களதும் தமிழ்நாட்டிலிருக்கும் நண்பர்களதும் பார்வைகள் வேறாக இருக்கலாம்)

கொள்கைகள் கோட்பாடுகள் மற்றும் குத்துவெட்டுக்கள்

2009-03-05T00:03:00.004-05:00

புலம்பெயர் தமிழர்கள் வாழ்கின்ற நாடுகளில் இப்போது இடம்பெற்றுக்கொண்டிருக்கும் முக்கிய விடயங்களாக கவன ஈர்ப்புப் போராட்டங்கள், ஸ்ரீலங்காவின் உற்பத்திகளை நிராகரித்தல், ஈழத்தமிழ் மக்களின் அவலங்களை இருட்டடிப்புச் செய்து அதிலும் அரசியல் செய்துவரும் கலைஞர் மற்றும் சன் தொலைக்காட்சிகளைப் புறக்கணிக்கும்படியான பரப்புரைகள் ஆகிய மூன்றும் முன்னுரிமை பெறுகின்றன. தமிழீழ விடுதலைப் பயணத்தின் மிக முக்கியமான காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கின்ற நிலையில் இந்தப் போராட்டங்கள் நியாயமானவை, முழு வீச்சுடன் செய்யப்பட வேண்டியவை என்று கூறப்படுவதை நிராகரிக்கமுடியாது. ஆனால், இந்தப் போராட்டங்களுக்குள் நடக்கின்ற அரசியலைப் பார்த்தால் இவை யாருக்காக அல்லது எதற்காக என்று கேட்கத்தோன்றுகிறது.

கனடாவில் நடைபெறும் கவன ஈர்ப்புப் போராட்டங்களிலிருந்து தமிழ்மக்கள் பல காரணங்களால் கொஞ்சங்கொஞ்சமாக ஒதுங்க ஆரம்பித்திருக்கின்றனர். சங்கங்கள் அமைப்புக்களிடையில் ஏற்பட்டிருக்கின்ற போட்டிகளால் உருவான பிளவுகள் இதற்கு ஒரு காரணமாக இருந்தாலும், மக்கள் சரியான முறையில் வழிநடத்தப்படாததும், அவர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக இங்குள்ள மேதாவிகள் அவ்வப்போது கூறிய சில கருத்துக்கள் இப்போது மக்களைப் பயமுறுத்த ஆரம்பித்ததும்தான் முக்கியமான காரணங்களாக இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்.

கனேடியப் பாராளுமன்றம் அமைந்துள்ள ஒட்டாவாவில் 5ம் திகதி நடைபெறும் வாகனப் பேரணியுடனான கவன ஈர்ப்புக்கு இங்குள்ள முக்கிய தரப்புக்கள் என்று தம்மைக் கருதுபவர்கள் அல்லது தமிழ்த் தேசியத்தின் கனடாப் பிரதிநிதிகள், பல இடையூறுகளை ஏற்படுத்தியதாகக் குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறது. குறித்த ஒரு அமைப்பின் மூலமாக மட்டுமே பாரிய கவன ஈர்ப்புக்கள் மேற்கொள்ளப்படலாம் என்று அழுத்தங்களைக் கொடுத்ததாகவும், அது முடியாமற்போக தமது கட்டுப்பாட்டிலுள்ள தமிழ்த் தேசியத்துக்கான ஊடகங்கள் வழியாக குறித்த போராட்டத்துக்கு எதிரான பரப்புரைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டதாகவும் தமிழ்த்தேசியத்துக்கானவை என்று தம்மைத்தாமே சொல்லிக்கொள்ளும் ஊடகங்களில் தமது கவன ஈர்ப்பு இருட்டடிப்புச் செய்யப்பட்டதாகவும், அதன் ஏற்பாட்டாளர்களான அனைத்துலக மனித கலாச்சாரப்பேரவையினர் கூறுகின்றனர். இது தொடர்பில் ஒரு கூட்டம் ஒழுங்குசெய்யப்பட்டுள்ளது. விரைவில் சில முடிவுகள் எடுக்கப்படும் என்றும் தெரிகிறது.

“போராட்டங்களின்போது புலிக்கொடியும் தமிழீழத் தேசியத் தலைவரது படமும் கொண்டுவர வேண்டாம். நீங்களும் விடுதலைப் புலிகள் என்று முத்திரை குத்தப்படலாம், அதனால் பிரச்சனைகள் வரலாம், அவை எங்களது கோரிக்கைகளைப் பாதிக்கலாம்” என்று சில மாதங்களுக்கு முன்னர் அறிவுரை கூறியவர்கள் இப்போது கொண்டுவாருங்கள் என்கிறார்கள். இப்போது எல்லா நிகழ்வுகளிலும் புலிக்கொடி கம்பீரமாகப் பறக்கிறது. ஆனால் பலருக்கு ஆரம்பத்தில் கூறப்பட்ட அறிவுரையே மனதில் இன்னும் நிற்பதால், இந்த நிகழ்வுகளை அவர்கள் தவிர்த்து வருகிறார்கள். ஒன்று, தங்களைத் தெளிவாக்கி ஒரு நிலையான தீர்மானத்தை எடுத்து, அதை மக்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டும், அல்லது புதிய தீர்மானத்திற்கான காரணத்தைத் தெளிவாக எல்லோருக்கும் விளக்கியிருக்க வேண்டும். இரண்டுமே நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. இதைச் சொல்லப்போனால் துரோகி என்கிறார்கள் என்று ஒருவர் என்னிடம் அலுத்துக்கொண்டார். ஆரம்பகாலத்தில் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்துக்காக முழுமூச்சுடன் செயற்பட்ட பலர் இன்று ஒதுங்கியிருக்கிறார்கள். அல்லது தனித்து இயங்குகிறார்கள். அவர்கள் சொல்லும் காரணங்களை இங்கு சொன்னால் நானும் துரோகி ஆகிவிடுவேன். ஆகவே, வேண்டாம்...

அடுத்து, ஸ்ரீலங்காவின் உற்பத்திகளை நிராகரிக்கும் விடயத்திலும் பல முரண்பாடுகள். சிங்கள அரசுக்கு வருமானத்தைப் பெற்றுக்கொடுக்கும் பொருட்களை நிராகரியுங்கள் என்று கட்டுரைகளைப் போடும் கனடாவிலுள்ள முக்கியமான தமிழ்த் தேசியப் பத்திரிகையின் மறுபக்கத்தைப் பார்த்தால், சிலோன் நண்டுக்கும் வேறு ஸ்ரீலங்காப் பொருட்களுக்குமான விளம்பரம். “இதை யாரிடம் சொல்லி அழுவது” என்று என்னுடன் பணியாற்றும் ஒளிப்பதிவாளரிடம் கேட்டபோது, அவர் சிரித்தார். “கடைக்காரரோடு முரண்பட்டால் இருக்கிற வருமானமும் போயிடும். அதைவிட ஸ்ரீலங்காவிலிருந்து கடந்த 22 வருடங்களாக கனடாவுக்குப் பொருட்களை இறக்குமதி செய்வதே இங்குள்ள தமிழ்த் தேசியத்துக்கான பிரதான அமைப்பொன்றின் முக்கியஸ்தர்தான். இதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளக்கூடாது தம்பி” என்று அவர், தனது பங்குக்கு ஒரு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தார். இறக்குமதி செய்பவரும் விடமாட்டாராம், விற்பவர்களையும் தவிர்க்கச்சொல்ல மாட்டார்களாம், அப்போ யார் ஸ்ரீலங்காப் பொருட்களை நிராகரிப்பது? மக்கள் மட்டுமா?

கலைஞர், சன் தொலைக்காட்சிகளைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் தமிழக மக்களுக்கே எதுவும் செய்வதில்லை. இந்த லட்சணத்தில் ஈழத்தமிழர்களுக்கு என்ன செய்துவிடமுடியும்? ஏதாவது செய்வார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பதே முட்டாள்த்தனம். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னர் திரைப்பட இயக்குனர் தங்கர்பச்சான் கனடா வந்தபோது, “யாராவது மக்கள் தொலைக்காட்சியை கனடாவில் மீள் ஒளிபரப்புச் செய்யுங்கள்” என்று கெஞ்சாத குறையாகக் கேட்டார். யாருமே அதைக் கணக்கெடுக்கவில்லை. இன்று மக்கள் தொலைக்காட்சிதான் ஈழத்தமிழர் பிரச்சினைகளை அதிகமாகச் சொல்கிறது. இதேவேளை, ஈழம் என்று ஒன்று இல்லை என்று உறுதியாகக் கூறிவரும் ஜெயலலிதாவின் ஜெயா ரீவிக்கு எந்த எதிர்ப்பும் இல்லை. இந்தநிலையில், தொலைக்காட்சிகளைப் புறக்கணிக்குமாறு சொல்வதற்கும் அதைச் செய்வதற்கும் மக்களுக்கு உரிமை இருக்கின்றதே தவிர இங்குள்ள எந்த ஊடகத்துக்கும் உரிமை இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. தமிழ்நாட்டின் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் இல்லாமல் இயங்கக்கூடிய ஒரு தொலைக்காட்சியை 4 இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்களுக்காக உருவாக்க முடியாதவர்களுக்கு அந்தத் தகுதி இல்லை. இங்கே இருக்கின்ற தமிழ்த் தொலைக்காட்சிகளில் ஒன்று தமிழ்த்தேசியத்தை வைத்துப் பிழைத்துக்கொண்டிருக்க மற்றது இலத்திரனியல் உபகரணங்களையும் தமிழகத் தொலைக்காட்சியின் நிகழ்ச்சிகளையும் வைத்துக்கொண்டு வித்தை காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. போங்கையா நீங்களும் உங்க கொள்கைகளும்..

போர்வீரர்கள் நினைவாக

2008-11-11T14:19:00.012-05:00

கனடாவின் போர் வீரர்கள் நவம்பர் 11ம் திகதியான இன்றையதினம் நாடு முழுவதிலும் நினைவுகூரப்பட்டனர். முதலாம், இரண்டாம் உலகப் போர்களில் தமது இன்னுயிர்களை ஈந்த கனடிய போர்வீரர்கள், ஆப்கானிஸ்தான் போரில் தமது உயிர்துறந்த கனடிய போர்வீரர்கள் உட்பட இன்றுவரை போரில் உயிர்நீத்த கனேடிய வீரர்களை நினைவில் நிறுத்தும் நாளாக இன்றைய நாள் அமைந்திருக்கிறது. வருடாவருடம் (நவம்பர்) 11ம் மாதம், 11ம் நாள், 11 மணிக்கு இந்த நினைவுகூரல் அனுட்டிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஏன் இந்த நேரம் தெரிவுசெய்யப்பட்டது என்பதற்கும் ஒரு வரலாறு இருக்கிறது.

முதலாம் உலகப்போர் தொடங்கி தற்போதய ஆப்கான் போர்வரை பெரும்பாலான போர்களில் கனேடியப் படைகள் கலந்து கொண்டிருக்கின்றன. சரியாக 90 வருடங்களுக்கு முன்னர், அதாவது 1918ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 11ம் திகதி, முதலாம் உலகப்போர் நிறைவுக்கு வருவதற்கான உடன்படிக்கை கைச்சாத்தாகியது. அந்த உடன்படிக்கை கைச்சாத்திடப்படுவதற்கு 2 நிமிடங்கள் முன்னதாகத்தான் முதலாவது உலகப் போரின் இறுதி உயிர்ப்பலியாக ஒரு கனேடியப் போர்வீரன் பெல்ஜியத்தில் தனது இன்னுயிரை நீத்திருந்தான். அந்த நினைவாகவே, மண்ணுக்காய் மரணித்த கனேடியப் போர்வீரர்களின் நினைவுக்காக ஒவ்வொரு வருடமும் இந்த நாளை ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். முதலாம் உலகப் போரில் 68,000 கனேடிய வீரர்களின் உயிர்கள் காவுகொள்ளப்பட்டதாக ஒரு குறிப்புக் கூறுகிறது.

இன்றைய நாளில் கனடா முழுவதிலும் பாடசாலைகள், அலுவலகங்கள், வேலைத்தலங்கள் போன்ற அனைத்து இடங்களிலும், 11 மணிக்கு இரு நிமிட மவுன அஞ்சலி செலுத்தி மறைந்த கனடிய போர்வீரர்கள் நினைவுகூரப்பட்டனர். கனடிய பாராளுமன்றம், மாகாணங்களின் பாராளுமன்றங்கள், மாநகரசபை அலுவலகங்கள் என்பன சிறப்பு அஞ்சலி நிகழ்வுகளை நடாத்தின. கனடிய பாராளுமன்றத்தில் இடம்பெற்ற நினைவஞ்சலி நிகழ்வில் முதலாம் உலகப் போரில் பங்கேற்றிருந்த 108 வயது கனேடியரான John Babcock கலந்துகொண்டது சிறப்பானதாக இருந்தது. ரோரன்டோ மாநகரின் மேயர் டேவிட் மில்லர் “ முதலாவது உலகப்போரில், ஐரோப்பியக் களங்களில் போரிட்டு, இனித் திரும்பியே வரமுடியாத இடத்துக்குச் சென்றிருக்கும் 68,000 வீரர்களில் 10,000 பேர் ரொரன்டோவைத் தாய்வீடாகக் கொண்டவர்கள் என்பது இங்கு பலருக்குத் தெரியாது” என்று தனது அஞ்சலியில் கூறியிருந்தார். இது என்ன பெரிய தகவல்? கனடாவில் ஏன் நவம்பர் 11ம் நாள் கனடிய போர்வீரர்கள் நினைவுகூரப்படுகிறார்கள் என்பது 46- 50 வீதமான கனேடியர்களுக்கே தெரியாது என்றும் கனடாவின் வரலாறுகூட அவர்களுக்குத் தெரியாது எனவும் ஆய்வொன்று கூறுகிறது.

பெல்ஜியத்தில் முதலாம் உலகப் போரின் இறுதிக் களப்பலியான கனேடிய வீரன் கொல்லப்பட்ட இடத்துக்கு, இன்றைய நாளில் கனடாவின் இளையவர்களுடனும் இளம் படைவீரர்களுடனும் சென்றிருக்கும் கனேடிய போர்வீரர் குடும்ப நலன் காக்கும் அமைச்சரான Gregory Francis Thompson “ இந்த இடங்கள், பிரான்ஸ் மற்றும் பெல்ஜியத்தின் நகர்ப்புறங்களாகவும் சிற்றூர்களாவும் இருந்தன. ஆனால் கனேடியர்களைப் பொறுத்தவரை இவை ஞாபகத்துக்குரிய மிகப்பெரிய சின்னங்கள்” என்று தெரிவித்தார்.

“எதற்காக இந்தநாளை நினைவில் நிறுத்துகிறோம் என்று தெரியாதவர்கள் நாட்டின் மக்கள் தொகையில் பாதியானவர்கள் என்பது வேதனைக்குரியது. அவர்களும் எங்களைப்போன்ற எல்லா ஆசைகளும் கொண்ட சாதாரண மனிதர்கள்தான். ஆனால் நாட்டுக்காகத் தங்கள் அதியுச்சப் பங்களிப்பை வழங்கிய உத்தமர்கள். கனடாவின் கல்வித்திட்டத்தில் போர்வீரர்களதும் போர்களினதும் வரலாறுகள் உள்ளடக்கப்பட்டு, இளையவர்களுக்குப் போதிக்கப்படவேண்டும். நாட்டுக்காகத் தமது இன்னுயிர்களைத் தியாகம் செய்தவர்களதும் அவ்வாறான தியாகத்தினதும் முக்கியத்துவத்தையும், கனேடியர்கள் அனுபவிக்கும் சுதந்திரத்தின் பெறுமதியையும் இளைய தலைமுறைக்கு உணர்த்தவேண்டும். ஒரு நாடோ, தனிமனிதனோ தன்னுடைய வரலாற்றின் பக்கங்களை மறப்பது, இறந்துபோவதற்குச் சமனானது” என்று இரண்டாம் உலகப்போரில் பங்கேற்றிருந்த Phil Etter தனது மன உணர்வுகளை அங்கு வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

கனேடிய மண்ணுக்காகவும் மக்களுக்காகவும் களமாடி மரணித்த கனேடியப் போர்வீரர்களை நாங்களும் நினைவுகூர்வதில் பெருமையடைகிறோம். அதேவேளை, இதேபோன்ற அல்லது (எங்களைப் பொறுத்தவரை) இதைவிடப் பெறுமதியான ஒரு போராட்டத்தில் மண்ணுக்காய் மரணித்த எங்கள் மாவீரர்களை நாங்கள் நினைவிலேற்றும் நாளும் நெருங்கிவருகிறது. அந்த மாவீரர்களின் பெறுமதியையும் தியாகத்தையும் கனேடியர்கள் உட்பட அனைவரும் இனியாவது புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்பதே எமது எதிர்பார்ப்பு.

யுத்தநிறுத்தம் வருகிறது பராக்... பராக்...

2008-11-10T16:01:00.006-05:00

யுத்தநிறுத்தம் தொடர்பான விடுதலைப்புலிகளின் நிலைப்பாட்டை உரியவர்கள் அறிவிக்க வேண்டும் என்று தமிழகத்தின் அரசியல் தலைவர்கள் மாறிமாறி விடுத்த வேண்டுகோளுக்கு, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளரும் தகுந்த பதிலைக் கூறிவிட்டார். யுத்தநிறுத்த ஒப்பந்தத்தை மகிந்த அரசாங்கமே நிராகரித்தது என்பதையும், இன்றைய யுத்த முனைப்புக்கள் அனைத்துக்கும் ஸ்ரீலங்கா அரசாங்கமே காரணம் என்ற விடயத்தையும், விடுதலைப்புலிகள் இன்னும் யுத்தநிறுத்த ஒப்பந்தத்திலிருந்து விலகுவதாக அறிவிக்கவில்லை என்பதையும் பா.நடேசன் அனைத்து இடங்களிலும் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருவதைக் காணமுடிகிறது.

வழமையாக இந்தியத் தரப்பானாலும் சரி ஸ்ரீலங்காத் தரப்பானாலும் சரி, பிரச்சினை- விவாதம் என்று வரும்போது பந்தை விடுதலைப்புலிகள் மீது வீசிவிடுவர். இப்படியான நிலையில் பிரிகேடியர் சு.ப.தமிழ்ச்செல்வன் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளராக இருந்தபோது மிக அழகாகச் சமாளித்து அதை மீண்டும் மற்றைய தரப்பிடமே திருப்பிவிடுவார். பிரிகேடியர் சு.ப.தமிழ்ச்செல்வனின் வீரச்சாவும் தேசத்தின் குரல் அன்ரன் பாலசிங்கத்தின் மறைவும் விடுதலைப் புலிகள் தரப்பில் சர்வதேசத்தின் பார்வையில் ஏற்பட்ட பாரிய ராஜதந்திர இடைவெளிகளாகவே இருக்கின்றன.

அவர்கள் இருவரையும் தவிர ஏனயவர்களை சர்வதேசம் அரசியல் ராஜதந்திரிகளாக இன்றுவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. குறித்த இரண்டு ராஜதந்திரிகளினதும் இடைவெளி இன்றுவரை நிரப்பப்படவில்லை என்பதே என்போன்ற பலருடைய கருத்தாகவும் இருக்கின்றது. அதற்காக, அவர்களைப் போன்ற ஆளுமைமிக்கவர்கள் விடுதலைப்புலிகள் அமைப்புக்குள் இல்லை என்று கூறவரவில்லை. இப்போதுள்ளவர்களுக்கு உரிய வாய்ப்புக்கள் ஏற்படாமையே இதற்கான காரணம் என்று கருதுகிறேன்.

இப்படியான சூழ்நிலையில், தமிழக முதலமைச்சர் மு.கருணாநிதி, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தா.பாண்டியன் போன்றவர்களுடைய கோரிக்கைகளை தமிழீழ அரசியல்துறை கையாண்டுள்ள விதம், அவர்களுடைய அரசியல் நுண்ணறிவைக் காட்டுகிறது. அந்தக் கோரிக்கைகளுக்கான பதிலை அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளர் அறிக்கையொன்றின் மூலம் தெரிவிக்காமல் உடனடியாகவே tamilnet.com இணையத்தளத்தின் செய்தி ஊடாக வெளிப்படுத்தினார். (அடிக்கடி அறிக்கைகள் வெளியிட்டால் விடுதலைப்புலிகளின் அறிக்கைகளும் அரசியல்வாதிகளின் அறிக்கைகளின் நிலைக்கு வந்திருக்கும். சிலவேளை இனிமேல் அதுபற்றிய பொதுவான அறிக்கை வரலாம் என்பது வேறுவிடயம்)

விடுதலைப்புலிகள் தங்களுடைய நிலைப்பாட்டை மீண்டும் உறுதிப்படுத்திய பின்னர், தா.பாண்டியன் உடனடியாகவே, ஸ்ரீலங்கா அரசு யுத்தநிறுத்தத்தை மேற்கொள்ளவேண்டும் என்று இந்திய மத்திய அரசு வலியுறுத்தவேண்டும் என்ற சாரப்பட அறிக்கையொன்றை விடுத்திருக்கிறார். அவருடன், திராவிடர் கழகத் தலைவர் கி.வீரமணி போன்றவர்களும் இதே கருத்தை வலியுறுத்தியுள்ளனர். இந்தக் கோரிக்கைகள் இந்தியப் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கின் செவிகளுக்கு எட்டும் என்று யாராவது நினைத்தால் அவர்களை நினைத்துப் பரிதாபப்படுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

இன்றுள்ள நிலையில் தமிழக முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதி, நேரடியாக இந்தியப் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவந்தாலே தவிர, வேறு எந்த வழியிலும் மத்திய அரசின் செவிகளை எட்டமுடியாது. இதனால்தான், “கலைஞர் கரணமடிக்கிறார்” என்று தமிழகத்தின் அனைத்துத் தமிழீழ ஆதரவாளர்களும் கலைஞரைத் திட்டித்தீர்க்கும் நிலையிலும், விடுதலைப் புலிகள் சிறு வருத்தத்தைக் கூடத் தெரிவிக்கவில்லை. விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளரும், கலைஞர் “ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஜனநாயக வழியில் என்னென்ன செய்ய முடியுமோ, அனைத்தையும் செய்து வருகிறார்” என்று குமுதம் இதழுக்கு அளித்த செவ்வியில் கூறியிருக்கிறார். ஆகமொத்தம், விடுதலைப்புலிகள் கலைஞர் கருணாநிதிக்கு இருக்கின்ற சிக்கலைப் புரிந்துவைத்திருக்கிறார்கள் அல்லது தமிழகத்தின் ஈழச்சார்புநிலையின் யதார்த்தத்தைத் தெரிந்துவைத்திருக்கிறார்கள் என்பது புலனாகிறது.

மறுபுறத்தில், கலைஞர் கருணாநிதி இந்தியப்பிரதமரிடம் கூறி, அவரும் ஸ்ரீலங்காவின் ஜனாதிபதியிடம் யுத்தநிறுத்தம் ஒன்றுக்குச் செல்லுமாறு வலியுறுத்தினால், அது சாத்தியப்படுமா என்று பார்த்தால், அதற்கும் விடை “இல்லை” என்பதுதான். அதற்கான ஆயத்தங்களை மகிந்த குழுவினர் இப்பொழுதே ஆரம்பித்துவிட்டதைக் காணமுடிகிறது.

மகிந்த அரசாங்கம் விடுதலைப்புலிகளுடன் மூன்று மாதக்கால யுத்தநிறுத்தத்துக்கு செல்வதற்கான அழுத்தத்திற்கு உட்பட்டுள்ளதாக ஐக்கிய தேசியக்கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் தயாசிறி ஜயசேகர தெரிவித்திருக்கிறார். இந்திய அழுத்தமே இதற்கான காரணம் என அவர் கூறுகிறார்.

ஆனால் இதனை மறுத்துள்ள ஸ்ரீலங்காவின் பாதுகாப்பு பேச்சாளர், அமைச்சர் கெஹலிய ரம்புக்வெல, தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் ஆயுதங்கள் களையப்படும் வரை அவர்களுடனான போர் நிறுத்தம் சாத்தியமாகாது என்றும், மக்கள் மத்தியில் விடுதலைப்புலிகளின் இரட்டைக்கொள்கை யுத்தநிறுத்தம் தொடர்பில் அனுபவம் உள்ளதாகவும் கூறியிருக்கிறார்.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுடனான போரை அரசாங்கம் ஒருபோதும் நிறுத்தாது என்று சிறிலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் பொதுச்செயலாளரும் மூத்த அமைச்சருமான மைத்திரிபால சிறிசேனவும் நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவித்திருக்கிறார். விடுதலைப் புலிகளுடன் எத்தகைய இணக்கப்பாட்டையும் அரசாங்கம் செய்து கொள்ளாது என்றும், நிபந்தணைகள் இன்றி ஆயுதங்களை கீழே வைத்து விட்டு வந்தால் மாத்திரமே புலிகளுடன் எந்தப் பேச்சையும் அரசாங்கம் நடத்தும் என்றும் அவர் கூறியிருக்கிறார்.

“ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்ததால்தான் கருணா, பிள்ளையான், டக்ளஸ் தேவானந்தா ஆகியோருடன் மகிந்த கூட்டுச்சேர்ந்திருக்கிறாரா?” என்று கேட்க யாரும் இல்லை. விடுதலைப் புலிகளுக்கெதிரான யுத்தத்தை நிறுத்தச் சொன்னால் தன்னுடைய வாக்குவங்கி சின்னாபின்னமாகிவிடும் என்பதால் ஸ்ரீலங்காவின் எதிர்க்கட்சியும் வாயைத்திறக்கப்போவதில்லை. சிலவேளை இந்தியா வலியுறுத்தினால் இருக்கவே இருக்கிறார்கள் விமல் வீரவன்சவும் ஜாதிக ஹெல உறுமயவினரும். இவர்கள் காட்டப்போகும் இந்திய மற்றும் விடுதலைப்புலி எதிர்ப்பைத் தொடர்ந்து “ அவங்க மாட்டேன்னுட்டாங்க. ஐயாம் சாரிப்பா” என்று மன்மோகன்சிங் சொல்வதையும் காணலாம். ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஒரு தீர்வு வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் இதயசுத்தியோடு களமிறங்கும் இந்திய மத்திய அரசு வரும்வரை, தமிழக நிர்ப்பந்தங்களுக்காக இவ்வாறான சில கூத்துக்கள் நடைபெறுவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைத்தவிர எமக்கு வேறு வழியில்லை. ஆனால், தமிழக மக்களின் பேரெழுச்சியானது என்றோ ஒருநாள் இவ்வாறான மாற்றத்தை இந்திய மத்திய அரசிலும் ஏற்படுத்தும் என்ற நம்பிக்கை ஈழத்தமிழருக்கு நிறையவே இருக்கிறது.

இந்திய நிலைப்பாடுகள் இப்படியே இருக்க, சர்வதேச மட்டத்தில் ஈழத்தமிழர் போராட்டம் எந்த நிலையில் இருக்கிறது என்று பார்த்தால், அங்கும் முன்னேற்றம் என்பது ஆமையோட்டந்தான். சில கவனஈர்ப்பு நிகழ்வுகள், 24 மணிநேர, 36 மணிநேர சாதனை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தி நிதி சேகரித்தல்.. இப்படியே (கனடாவில்) புலம்பெயர் தமிழ்மக்களின் வாழ்வு போய்க்கொண்டிருக்கிறது. அதற்குள் யார் பெரியவர் என்ற ஆதிக்கப்போட்டிவேறு. “ஓபாமா அமெரிக்க அதிபராகிவிட்டார். இனித் தமிழருக்கு விடிவு கிடைத்துவிடும்” என்கின்றமாதிரியான கும்மியடிப்புக்களுக்கும் குறைவில்லை.

ஓபாமா சிங்கள தேசத்துக்கு எதிரானவர் என்ற கருத்தைச் சிங்கள இனவாதிகள் மத்தியில் ஏற்படுத்தி, “ஒபாமா விடுதலைப்புலிகளின் கையாள். விடுதலைப் புலிகளிடம் கையூட்டுப் பெற்றிருக்கிறார்.” என்று அவர்களைக் கூற வைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டாலாவது பலனுண்டு. அதை விட்டுவிட்டு, “சும்மா இருந்தால் சுகம் கிடைக்கும்” என்று எதிர்பார்த்தால் அப்படியே இருக்கவேண்டியதுதான்.

எந்தவொரு விடுதலைப் போராட்டமும் இராணுவ வழியில் வெற்றிபெறும் சூழல் இன்று இல்லை. இராணுவரீதியான பலத்தைக் கொண்டு அரசியல் ரீதியாக அணுகுவதனூடாகவே விடுதலை என்கின்ற ஒன்றை அடையமுயும். அதற்கு அரசியல் ரீதியில் சர்வதேசம் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு முகத்தை உருவாக்க வேண்டியது அடிப்படையானது. களத்தில் நிற்கும் போராளிகளே இதையும் வந்து செய்யவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கமுடியாது. இதற்கான ஆரம்பப் பணிகள் புலம்பெயர் நாடுகளில் உள்ளவர்களால்தான் மேற்கொள்ளப்படவேண்டும். இந்த அடிப்படை விடயங்களைக்கூட புலம்பெயர்ந்த நாடுகளிலுள்ள (கனடா) தமிழ்த்தேசியவாதிகள் ஏன் செய்யத்தொடங்கவில்லை என்பது தான் எனக்குத் தெரியவில்லை.

கட்டுக்கடங்காமல் சென்றுகொண்டிருக்கும் தமிழகத்தின் தமிழீழ ஆதரவுநிலை

2008-10-24T15:51:00.008-04:00

மாபெரும் மனிதச் சங்கிலிப் போராட்டம், அரசியல்வாதிகள், தமிழின ஆர்வலர்கள் கைது, ஸ்ரீலங்காவின் துணைத்தூதரகம் மீதான கல்வீச்சுத் தாக்குதல், தொடரும் ஆர்ப்பாட்டங்கள் கொடும்பாவி எரிப்பு, ரயில் மறியல் என்று தமிழகமே போர்க்கோலம் பூண்டு நிற்கிறது. என்றுமில்லாதவாறு, இவ்வாறான எழுச்சி ஏற்பட்டதற்கு என்ன காரணம், இதன் விளைவுகள் பாதிப்புக்கள் என்ன என்பதைப்பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டியது இன்றைய காலத்தின் கட்டாயமாகிறது.

கடந்தவாரத் தொகுப்பில் கூறியபடி, ஈழத்தமிழ் மக்கள் மீதான தமிழகத்தின் ஆதரவு நிலைப்பாடு தமிழீழம் மீதான ஆதரவாக மாறுவதில் எந்தச் சிக்கலும் ஏற்பட்டிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. வைகோ, தொல்.திருமாவளவன், சீமான் போன்ற தமிழீழ ஆதரவாளர்களின் செயற்பாடுகள் அந்த மாற்றத்தை இலகுவாக்கியிருக்கின்றன. அதனை விரும்பாத தரப்புக்களின் அழுத்தங்களால் சில கைதுகளும் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.

“ஈழத்தில் நடப்பது என்ன?” என்ற தலைப்பில் மதிமுக சார்பில் நடந்த கருத்தரங்கில் பேசிய வைகோ, “விடுதலைப் புலிகள் மீதான தடையை உடனே நீக்க வேண்டும். இலங்கை தமிழர்களுக்காக ஆயுதம் ஏந்த வேண்டிய தேவை வந்தால் வைகோ முதல் ஆளாக களத்திற்கு வந்து நிற்பான். இதற்காக நாடு முழுவதும் இளைஞர்களை திரட்டுவேன். தமிழர்களுக்கு எதிராக துரோகம் செய்தால் அதற்கு தமிழக மக்கள் தக்க தண்டனை தருவார்கள். தமிழ் ஈழம் மலரும். அதுவே எங்கள் தாகம்” என்று கூறியிருந்தார்.
அதே கருத்தரங்கில் பேசிய மதிமுக அவைத் தலைவர் கண்ணப்பன், “தமிழ்நாடு தனிநாடு என்று சொல்லும் நாள் வந்தே தீரும். தமிழ் ஈழம் மட்டுமல்ல, தனித் தமிழ்நாடு மலரும்” என்று பேசியிருந்தார்.
வைகோ, கண்ணப்பனின் இந்தப் பேச்சுக்களும், ராமேஸ்வரத்தில் இயக்குனர்களான அமீர், சீமான், பாரதிராஜா ஆகியோரின் பேச்சுக்களும் காங்கிரஸ், அதிமுக, பாஜக ஆகிய கட்சிகள் மத்தியில் கடும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன.

பிரிவினை வாதம் பேசுவோர் மீது தமிழக அரசு சட்ட ரீதியாக கடும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என பாஜகவின் தமிழ் மாநில தலைவர் இல.கணேசன் வலியுறுத்தியிருந்தார். தமிழகத்தில் உள்ள பெரும்பாலான மக்கள் இலங்கையில் இன்னலுறும் தமிழருக்காக இரக்கப்படுகிறார்கள் என்பது உண்மை. இதனை பயன்படுத்தி விடுதலைப்புலிகளுக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பவர்களும், தனித் தமிழ்நாடு கோரிக்கை விடுப்பவர்களும், இலாம் அடைய முயற்சிப்பதாக இல.கணேசன் குறிப்பிட்டுள்ளார். அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் பொதுச் செயலாகள் ஜெயலலிதாவும் தனது கடுமையான எதிர்ப்பினை வெளிப்படுத்தியிருந்தார். தான் ஆட்சியில் இருந்திருந்தால் இவர்கள் அனைவரும் கைதாகியிருப்பர் என்றும், கருணாநிதியின் அரசைக் கலைக்க வேண்டும் என்றும் அவர் தனது அறிக்கையில் சாடியிருந்தார்.

இவற்றின் எதிரொலியாக வியாழக்கிழமை 23ம் நாளன்று “நாட்டில் பிரிவினைவாதத்தை தூண்டிய வகையில் பேசினார்கள்” என்ற குற்றச்சாட்டில் மதிமுக பொதுச் செயலாளர் வைகோவும் அவைத்தலைவர் கண்ணப்பனும் கைது செய்யப்பட்டு சிறையடைக்கப்பட்டனர். கைது செய்யப்பட்ட பின்னரும் வைகோ தனது நிலைப்பாட்டை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. “இந்திய மத்திய அரசு தொடர்ந்தும் ஸ்ரீலங்கா இராணுவத்துக்கான ஆயுத உதவிகளைச் செய்யுமானால், தேவையேற்பட்டால், தமிழக இளைஞர்கள் ஈழத்தமிழருக்காக ஆயுதமேந்துவார்கள். அவாகளில் முதலாவது ஆளாக நான் நிற்பேன் என்றுதான் கூறினேன். அதில் எந்த மாற்றமுமில்லை” என்று வைகோ கைதானபின்னர் தெரிவித்தார்.

இந்தக்கைது தொடர்பாக ஜெயலலிதா வெளியிட்ட அறிக்கையில், தன்னுடைய அறிக்கையால்தான் வைகோ கைதுசெய்யப்பட்டார் என்று உரிமைகோரியிருக்கிறார். அத்துடன் தமிழக முதல்வர் கருணாநிதியைக் கைதுசெய்து தமிழகத்தில் ஆட்சியைக் கலைக்கவேண்டும் என ஜெயலலிதா கோரிக்கை விடுத்துள்ளார். வேண்டுமென்றே வைகோவையும், கண்ணப்பனையும் கைதுசெய்திருப்பதாகவும், இராமேஸ்வரத்தில் நடைபெற்ற திரைப்படத் துறையினர் நடத்திய ஆர்ப்பாட்டத்தில், இந்தியாவின் இறைமைக்கு எதிராகக் கருத்துக்களைத் தெரிவித்த திரைப்பட இயக்குநர்களான பாரதிராஜா, சீமான், அமீர், ராம.நாராயணன் ஆகியோர் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் எனவும் அவர் கோரிக்கை விடுத்தார்.

இவ்வாறாகத் தொடர்ந்த அழுத்தங்களுக்குப்பின் திரைப்பட இயக்குனர்களான அமீர், சீமான் ஆகியோர் கைதுசெய்யப்பட்டு, இராமேஸ்வரத்தில் அவர்கள் உரையாற்றியிருந்ததால் ராமேஸ்வர நீதிமன்றத்தில் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டனர். அவர்களுக்கு ஆதரவாக தமிழ்த் திரையுலகம் திரைப்படக் காட்சிகளை ரத்துச்செய்திருப்பதோடு ஆர்ப்பாட்டங்களையும் போராட்டங்களையும் ஒழுங்குசெய்திருக்கிறது.முன்னதாக சீமான் வழங்கிய ஒரு உரையையும் இங்கே பார்க்கவேண்டும்.

விடுதலைப் புலிகள் தீவிரவாத இயக்கமா என்று கருத்து கணிப்பு நடத்தப்பட்டுஉள்ளது. 86 சதவீதம் மக்கள் அவர்களை தீவிரவாத இயக்கம் அல்ல என்று கூறியுள்ளனர். ஆட்சியையே மக்கள்தான் தீர்மானிக்கிறார்கள். புலிகளின் இயக்கம் எப்படிப்பட்டதென அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும் தீர்மானிக்கக் கூடாது. அதை மக்கள் சொல்வார்கள். ஒரு இனத்தை அழித்து ஒழிக்கும் அரசு பயங்கரவாத அரசா? அல்லது அப்படிப்பட்டவர்களிடமிருந்து மக்களைப் பாதுகாப்பவர்கள் தீவிரவாதிகளா?

“விடுதலைப் புலிகள் பயங்கரவாத இயக்கம் அல்ல, தேவையில்லாமல் இந்தியாவில் தடை செய்துள்ளனர்” என்கிறார் பால்தாக்கரே. அவர் ஒருமைப்பாட்டுக்கு ஊறு விளைவித்தார் என்று உங்களால் கண்டிக்க முடியுமா? முடியாது, காரணம் அவரைச் சீண்டினால் மராட்டியம் மண்மேடு ஆகிவிடும். தமிழர்கள் இளிச்சவாயர்கள். அதனால் வாயிலும் வயிற்றிலும் குத்துகிறீர்கள்.

தமிழக மீனவர்கள் 400 பேரை நடுக்கடலில் சுட்டு வீழ்த்தி நாட்டையே அச்சுறுத்திக் கொண்டு இருக்கிறது சிங்கள அரசு. அதை கண்டிக்க துப்பில்லை. நானும் அமீரும் பேசியதில் நாடு சுக்குநூறாகி விட்டதா?அழிக்கப்படும் தமிழ் இனத்தை காப்பாற்றும் மனித நேயப்பண்பு இல்லாமல் கீழ்த்தரமான அரசியல் நடத்துகின்றனர் இங்கே.தமிழ் மக்கள் செத்து விழுகிறார்கள். அவர்களுக்காக கண்ணீர் சிந்துவது தப்பா? தமிழன் என்பதை விடுங்கள். ஒரு சக மனிதன் செத்தால் வருந்த மாட்டீர்களா? தமிழ் மீனவன் கடலில் செத்து விழுகிறான். பேரியக்கம் என்று கூறிக் கொள்பவர்கள் (காஙகிரஸ்) ஏன் கண்டிக்கவில்லை? நம்மிடமிருந்து ரேடார் வாங்கிக் கொண்டு, ஆயுதங்கள் வாங்கிக் கொண்டு ராணுவ பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டு நம் இனத்தைச் சேர்ந்த மீனவரை ஒருவன் சுட்டுத் தள்ளுகிறான். அவனுக்கு சிவப்புக் கம்பள வரவேற்பு அளிக்கிறீர்களே இதை விட கொடுமை என்ன இருக்கிறது?

மீனவர்கள் சுடப்படுவது கண்டிக்கத்தக்கது என்றாவது நீங்கள் பேசியது உண்டா? பெரியார், மார்க்சியா, அம்பேத்காரின் புதல்வர்கள் நாங்கள். சொந்த இனம் அழிவதைப் பார்த்து பேசாமல் மௌனமாக இருக்க முடியவில்லை.
உலகில் எந்த தீவிரவாத இயக்கத்திலும் 21,000 பேர் உயிர் நீத்த சம்பவம் நடக்கவில்லை. அவர்கள் தீவிரவாத இயக்கம் அல்ல. மக்கள் விடுதலைக்காக போராடும் போராளிகள். நெல்சன் மண்டேலாவைக் கூட தீவிரவாத பட்டியலில்தான் வைத்திருந்தனர். சுபாஷ் சந்திர போஸ் பெயரையே அந்தப் பட்டியலில் இருந்து இப்போதுதான் நீக்கியுள்ளனர். எனவே தயவு செய்து புலிகள் மீதான தடையை நீக்குங்கள் என்று கெஞ்சுகிறோம். நாங்கள் எங்கள் எழவுக்காக அழுகிறோம். நீங்களோ எங்கள் பிணத்தின் மேல் ஏறி நின்று பிரசாரம் செய்கிறீர்கள்.

-இது சீமான் ஆற்றிய உரையின் ஒரு பகுதி. இவ்வாறான எழுச்சியின் பின்னணியில் இடம்பெற்றிருக்கின்ற கைதுகளுக்கு, கலைஞர் கருணாநிதியின் தலைமையிலான தமிழக அரசே காரணம் என்கின்றபோதிலும், கருணாநிதியும் தன்னுடைய தமிழீழ ஆதரவை வழமைபோல மறைமுகமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். கலைஞர், மனிதச்சங்கிலிப் போராட்டம் தொடர்பில் வெளியிட்ட அறைகூவலில்,

“பழந்தமிழன் வாழ்ந்த பகுதி, ஆண்ட பகுதி, நமது கரிகாலனும், ராஜராஜனும், ராஜேந்திரச் சோழனும் கடல் கடந்தும் களம் கண்டு போரிட்டு, கடாரத்தில் ஏற்றினார்களே புலிக்கொடி. அது தமிழர் புவியாண்ட கொடி அல்லவா! அந்தக் கொடி நிழலில் வாழ்ந்தோர், ஆண்டோர் இன்று இலங்கையிலே தாழ்ந்தோர், மாண்டோர் என்ற கணக்கில் அல்லவா வருகின்றனர்!. அய்யோ! இலங்கைத் தமிழ் இனம் காப்பாற்றப்பட்டு விடும் போலிருக்கிறதே என்று, தமிழன் என்று சொல்லடர் தலை நிமிர்ந்து நில்லடா என்ற பாடலை மறந்து விட்டு; அல்லது மாற்றிப்பாட முனைந்து தமிழன் என்று சொல்லடர் தழை இலைகளை மெல்லடா என்றல்லவா பாடிட விரும்புகிறான் துரோகத் தமிழன்!
இந்த அறப்போர் சங்கிலி பற்றி அவதூறு கிளப்புவோர்- அறிக்கை விடுவோர்- சிங்கள வெறியர்களிடமிருந்து தமிழ் இன மக்களைக் காத்திடும் இந்த முயற்சியைக் காயப்படுத்த முனைவோர் களங்கப்படுத்த நினைப்போர்- திசை திருப்புவோர்-அக்காள் தங்கைகளுடன் பிறந்தவர்களாக இருக்க முடியாது.அன்னையர் குலத்துக்கொரு அவமானமெனிலேர்ஆனந்தக் கூத்தாடுபவர்களாயிருக்க வேண்டும்!அவ்வளவு ஏன்?அவர்கள் தமிழரல்லாதவர்களாயிருக்க வேண்டும்.”

-அறிக்கையின் இந்தப் பகுதிகள் ஈழத்தமிழ் மக்கள் மீதான ஆதரவு என்கின்ற நிலைப்பாட்டுடன், தமிழீழ ஆதரவு நிலைப்பாட்டையும் கொண்டிருப்பதை யாரும் மறுக்கமாட்டார்கள்.

இவற்றுக்கு மத்தியில், தமிழக அனைத்துக்கட்சிக் கூட்டத்தின் முடிவின்படி தமிழக அரசு காலக்கெடுவின் பின்னர் மத்திய அரசுக்கான ஆதரவை விலக்க நினைத்தால், மத்திய அரசும் பிரிவினைவாதத்துக்குத் துணைபோனதாகக் குற்றஞ்சாட்டி, தமிழக அரசைக் கலைக்கும் ஏதுநிலைகளும் இருக்கின்றன. எனவே இவை இரண்டும் நடக்காது என்றே சொல்லலாம். அதையும் மீறி, தமிழக அரசு ஆதரவை விலக்கிக்கொள்ள வேண்டுமெனின், ஈழத் தமிழர் மீதான பேராதரவு நிலையைத் தமிழகமெங்கும் உடனடியாக உருவாக்க வேண்டும். அப்படியொரு நிலை இருந்தால் மட்டுமே, ஆட்சி கலைக்கப்பட்டாலும் மீண்டும் தேர்தலைச் சந்தித்து வெற்றிபெற வாய்ப்புண்டு. இன்றிருக்கும் நிலையில், தமிழக மக்கள் மின்வெட்டு உட்பட ஏராளமான பிரச்சனைகளைச் சந்தித்துக்கொண்டிருப்பதால் அடுத்த ஆட்சி ஜெயலலிதாவுக்குத்தான் என்று தமிழக ஊடகங்கள் கூறிவருகின்றன.

ஈழத்தமிழர் மற்றும் ஈழவிடுதலைப் போராட்டம் மீதான தமிழகத்து அரசியல்வாதிகளின் உணர்வுநிலையென்பது அவர்களுடைய அரசியல் இருப்பையும் அரசியல் தேவைகளையும் உள்ளடக்கியதாகவே இருக்கும். அதற்கு மேலான ஒன்றை நாம் எதிர்பார்க்க முடியாது. எதிர்பார்க்கவும் கூடாது. மாறாக, அந்த நிலைப்பாடுகள் ஏற்படுத்தியிருக்கின்ற ஈழத்துக்குச் சார்பான மாற்றங்களை இனங்கண்டு அவற்றினை வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய நிலையில் நாம் இருக்கிறோம்.

தமிழகத்தின் ஊடகங்களில் ஈழத்தமிழர், அவர்களுடைய விடுதலைப் போராட்டம் குறித்த உண்மைகள் இதுவரைகாலமும் மறைக்கப்பட்டிருந்தன, அல்லது திரிபுபடுத்தப்பட்டிருந்தன. அதனால், தமிழகத்தின் சாதாரண மக்களுக்கு விடுதலைப் போராட்டம் பற்றிய தவறான கண்ணோட்டமே இருந்துவந்தது. இன்றைய நிலையில் அந்தநிலை மெல்ல மாறத்தொடங்கியிருக்கிறது. தொடர்ச்சியாக இந்த மாற்றம் ஏற்பட்டு தமிழ்நாட்டின் சாதாரண பொதுமகனுக்கும் தெளிவு ஏற்படுமானால், அதுவே பெரிய வெற்றியாக இருக்கும். அதேபோல, தமிழகத்தின் மாணவர்கள், வழக்கறிஞர்கள், தொழிலாளர்கள் என்று அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் மத்தியில் இடம்பெற்றுவருகின்ற எழுச்சி கவனத்தில் எடுக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. இப்படியான ஆதரவு தொடருமாக இருந்தால் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு எவ்வளவோ நன்மைகள் ஏற்படும்.

இப்படியாக தங்களது பிரச்சனைகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு ஈழத்தமிழனுக்காகப் போராடும் தமிழக உறவுக்காக எம்மவர் என்ன செய்கிறார்கள் என்பது மிகப்பெரிய கேள்வி. ஆகக் குறைந்தது, சுட்டுக்கொல்லப்படும் தமிழக மீனவர்களுக்கு ஆதரவாக ஒரு கவனஈர்ப்பு…. அதுகூடவேண்டாம், ஈழத்தமிழருக்கு ஆதரவாக புலம்பெயர் நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்படுகின்ற கவனஈர்ப்பு நிகழ்வுகளில் தமிழக மீனவர்களின் அவலம் தொடர்பிலான ஒரு பதாதையாவது???

இதைக்கூடச் செய்ய முன்வராதவர்களுக்கு, தமிழகத்தின் ஈழ ஆதரவு நிலைப்பாட்டுக்குள் இருக்கும் தமிழ்நாட்டு அரசியல் கண்ணோட்டங்கள் தொடர்பில் கேள்விகேட்கும் அருகதை இல்லை.

இந்திய அரசைப் பொறுத்தவரை, மகிந்த ராஜபக்ச வெளியில் எதுவும் நடக்காததுபோல் காட்டிக்கொண்டாலும் உண்மையில் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். ஆனாலும் தன்னுடைய மிரட்டல்களைத் தொடர்ந்தும் இந்தியத் தரப்புக்கு விடுத்துவருகிறார். கோத்தாபய ராஜபக்சவை பாக்கிஸ்தானுக்கு அனுப்புவதாகக் கூறியிருக்கும் அவர், ஸ்ரீலங்காவின் பிரதமரை சீனாவுக்கு அனுப்பியிருக்கிறார். சமூக நிகழ்வுசார் பயணமாக அது கூறப்பட்டாலும், இந்திய அரசை அச்சுறுத்தும் ராஜதந்திர நகர்வுகளே என்பது எளிதில் விளங்கும். மன்மோகன்சிங் இவற்றுக்குப் பணிந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. “சிலவேளைகளில் இந்தியாவின் அழுத்தத்துடனனான போர் ஓய்வுக்கும் ஸ்ரீலங்கா சம்மதிக்கலாம். தற்போது வன்னியின் காலநிலை ஸ்ரீலங்கா இராணுவத்துக்குப் பாதகமாக இருப்பதனால், அப்படியான போர் ஓய்வு ஏற்பட்டால் இராணுவத்தரப்பே அதிகளவு பயன் பெறும்” என்றும் சில ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.

இப்படியான ஊகங்களுக்கு மத்தியில் விடுதலைப் புலிகள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை யாரும் சிந்தித்ததாகத் தெரியவில்லை. அனேகமாக விடுதலைப்புலிகள் தங்கள் தாக்குதலுக்குத் தயாராகிவிட்டனர். அனேகமாக அவர்களுடைய கண் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின்மீது இருப்பதாகவே கூறப்படுகிறது. உண்மை என்னவென்பதைக் காலம் சொல்லும்.

திரைப்படவியலின் உள்நோக்கிய பார்வை - Julius Caesar (2002)

2008-10-21T14:43:00.009-04:00

படைப்பியல் குறித்து நாம் சிந்திக்கிறவிடத்து தெளிவாகப் புரிகின்ற ஒவ்வொரு தானப் பரப்பும் இயல்புசார் அறிமுகத்தை நமக்குள் ஏற்படுத்துவது உண்மை. தேடல்சார் படைப்புகளை இனங்காட்ட உதவுகிற நம்மிடமிருக்கும் திரைப்படவியல்சார் அறிவு திடகாத்திரமான நிலையினை அடைவதென்பது பக்கச்சார்பு குறித்ததேயாகும். இதனை வெளிப்படையாகச் சொல்கிறவிடத்து விமர்சன நோக்கில் சிந்திப்பவர்களின் பக்கச்சார்பு என்பது தனிப்பட்ட ஈர்ப்பின்பால்பட்டது. எனவே தூய விமர்சன பாங்கு இல்லாத நிலையில், படைப்பு, கண்ணோட்டம் என்கின்ற பாங்கில் நகர்த்தப்பட அதற்கு விமர்சன முத்திரை குத்தப்படுகிறது. இதுவே தமிழ் மொழிமூல விமர்சனங்களில் இனங்காணக்கூடிய குறைபாடாகும்.

Julius Caesar!
2002 ல் வெளிவந்த Biography, drama, history அல்லது war வகைக்ககுரிய படைப்பு! Julius Caesar ன் வாழ்க்கையூடாக ரோம சமுதாய பொருளாதார பரிமாணங்களை பிரதிபலிக்க முயல்கின்ற இப்படைப்பு, தொடர்ச்சியாக இழைத்து வருகின்ற தவறுகளுக்கு, தகுந்த உசாத்துணையற்ற story line காலாகிறது. படைப்பின் மேன்மையான காலம்சார் Transitional Art Direction, ஒரு அழிந்து போன நாகரிகத்தின் மிடுக்கான மொழிநடையை மீள உருவாக்கும் நளினம் மிக்க dialogue editing போன்றவற்றைப் பற்றி சிந்திக்க சிபாரிசு செய்யும் எந்தவொரு முனைப்பையும் தடுத்து முட்டுக்கட்டை போடுகின்றன வரலாற்றியல் வழுக்கள்.

படைப்பின் இயக்குனர் Uli Ede. நாயகன் Jeremy Sisto. சீசர் படைப்பின் பெரும்பகுதி பல்கேரியாவில் தயாரிக்கப்பட்டது. யுத்தக்கள காட்சிகளில் கணிசமான பல்கேரிய காலாட்படை வீரர்கள் பங்கேற்றனர். ரோம கட்டடக்கலையை பிரதிபலிக்கும் காட்சிகள் பல, “மால்டாவில்” படமாக்கப்பட்டன. ரோமானியத்தின் replica விற்காக மட்டும் 3.7 மில்லியன் டொலர் செலவானதாகக் கூறப்படுகிறது. Gual ன் ஆட்சியாளர்களில் ஒருவராக பாத்திமேற்கும் “Heino Ferch” 2000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தய புராதன Vercin getorix ஐ பிரதிபலிப்பதற்காக தினமும் 5 மணி நேர ஒப்பனை செய்துகொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

Sulla என்கின்ற dictatorship பாத்திரம் Richard Harris இனால் எடுத்து நகர்த்தப்படுகிறது. Sulla மூலம் படைப்பின் இயக்குனர் பிரதிபலிக்க முயல்கின்ற எதிர்காலம் குறித்த யுத்த குளறுபடிகள், கனகச்சிதமாக transform செய்யப்பட Richard Harris முதற்காரணம் என்பதோடு இப்படைப்பே Richard Harris இன் இறுதி கலைமுயற்சியுமாகும். படைப்பு ஒரு விருதையும், 2 சிபாரிசுகளையும் பெற stabilize செய்யப்பட்ட கதைநகர்த்தும் நுட்பமே காரணமாகும்.

படைப்பில் பல வரலாற்றியல் தவறுகள் விடப்பட்டுள்ளன. Sulla உண்மையில் ஒரு சர்வாதிகாரியாக இருக்கவில்லை. வரலாற்றுண்மைகளின் படி கி.மு. 80 ல் தனது பதவியிலிருந்து ராஜினாமா செய்துகொண்ட பின் கி.மு. 78 ல் ஈரல் கோளாறினால் இறந்து போனார். Sulla வின் குறிப்புகளின்படி Sulla அணுவணுவாக இறந்து போனது தெளிவாகத் தெரிந்தாலும் படைப்பு, இருதய தாக்கத்தினால் திடீரென இறந்ததாகவே காட்டுகிறது. இது இவ்வாறிருக்க, Sulla வின் மறைவின் பின்னர் Marcus Crasus, சீசரின் எழுச்சிக்கு பொம்பியுடன் துணை போன முக்கிய நபர். இப்பாத்திரம் இறுதிவரை படைப்பில் சேர்த்துக்கொள்ளப்படவேயில்லை.

படைப்பு, சீசர் இரு தடவைகள் திருமணம் புரிந்ததாக எடுத்தியம்புகிறது. உண்மையில் சீசர் 3 தடவைகள் திருமணம் செயதமைக்கு சீசராலேயே எழுதப்பட்ட தகுந்த சான்றுகள் உள்ளன. Pompeyயின் மூன்றாவது triumph அவரது பிறந்த தினமான September 29, கி.மு. 61 ல் நிகழ்ந்த போது இதன் நோக்கம் மத்திய கிழக்கின் கடற்கொள்ளையர்களை வென்றமையாகும். அந்நிகழ்வில் X Gemina என்கிற பதாகை ஒன்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. இது உண்மையில் 10வது legion ஐ பிரதிபலிக்கும் வாசகமாகும், வரலாற்றின்படி Gemina கி.மு. 59 வருடமே சீசரின் ஆளுகைக்குட்பட்டது.

உண்மையில் Cato, சீசரைவிட 7 வருடங்கள் இளமையானவர். படைப்பில் Cato பாத்திரத்தை ஏற்று நடிப்பவர் 59 வயதுடைய Chris Walker. சீசர் பாத்திரத்தில் நடிக்கும் Jeremyக்கோ வயது 28. மேலும் Vercin getorix கொல்லப்படுவது சிறையில் என சித்தரிக்கப்படுவது தவறானது. சீசர் ரோமிற்கு திரும்பியது கி.மு 51ம் வருடம் என்பதும் Vercin getorix மக்களால் கொல்லப்பட்டது கி.மு. 46ம் வருடம் இடம்பெற்ற சீசரது வெற்றி விழாவில் என்பதும் வரலாற்று உண்மையாகும்.

மேன்மை முயற்சிகளின் போது இயல்பாக இழைக்கப்படுகிற தவறு என்பது வேறு, வரலாற்றுத் திரிபு என்பது வேறு. படைப்பின் முதுகெலும்பான யதார்த்தவியல் சார் கதையோட்டம் என்பது வரலாற்றியல்சார் படைப்பாகுமிடத்து ஆதாரத்துடனான உசாத்துணையை அத்திவாரமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது வெளிப்படை. தேடல்சார் படைப்புகளின் பாரம்பரிய மேன்மையை குலைக்கின்ற எந்தவொரு முயற்சியும் நல்ல தூர நோக்குடைய விமர்சன கர்த்தாக்களினால் அனுசரிக்கப்படமாட்டாது.